سلام شهر من/
دل نوشته ی یکی از فرزندان نهبندان برای شهرش
شهر من، با تو زیستم، با تو نفس کشیدم، با تو خندیدم، با تو گریستم، با تو همه چیزم را تقسیم کردم و حتی زندگی را اما افسوس نا مهربانی ها رنجورت ساخته .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نهبندان خبر،محمد افشاریان کارشناس ارشد رشته معدن و از جوانان موفق شهرستان نهبندان دل نوشته ای با عنوان (سلام شهر من) برای پایگاه تحلیلی خبری نهبندان خبر ارسال کرده است که در ذیل منتشر می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نهبندان خبر, نهبندان خبر, نهبندان خبر, , نهبندان خبر, نهبندان خبر, نهبندان خبر, ,
بسم الله الرحمن الرحیم
"به یاد شهید احمد آتشدست"
- سلام شهر من
سلام دیار دیرینه ها
سلام دیار گنجهای خفته در خاک
سلام غایت آمال
سلام...
سلامی به گرمای گندم بریانت
به وسعت دشت لوتت
به بلندای شاهکوه
به زلالی چشمه مرتضی علی
به زیبایی تپه هایت
به استواری قلعه هایت...
شهر من هزاران سلام...
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
شهر من، با تو زیستم، با تو نفس کشیدم، با تو خندیدم، با تو گریستم...، با تو همه چیزم را تقسیم کردم... حتی زندگی را.
,,
همه چیز را با تو اندازه گرفتم.
با تو آرزوهایم را ساختم. آینده ام را. برنامه ام را.
عاشقانه می پرستمت...
مهر تو تا ابد مهر بر قلبم کوفته...
مهر تو جاودانه ست... همیشگی... در خاطرم. ... تا دمی که نفس می کشم.
,
,
,
,
,
اما...
,
- افسوس...
نا مهربانی ها رنجورت ساخته.... و مرا.
از تو به من سرایت کرده و از من به تو...
چرا اینگونه روزگارت ناخوش است؟
چرا کسی صدای ناله ت را نمی شنود؟
دوستانت کجایند؟
آنان که از تو مایه می گذارند و از تو می گویند و از تو می خوانند و رجز می سرایند؟...
کجایند آنان که بس بزرگ سنگهایی از تو بر سینه می زنند؟...
آنان که با ادعای دوستی خنجر بر سینه ات نهاده اند
آنان که دوستی شان همان داستان قدیمی است...
چرا اینگونه روزگارت ناخوش است؟
مولایم به دیدار تو آمدند
تویی که زادگاه بی بدیل شیر قهرمانان صحنه ی پیکاری
مولایم به دیدار "احمد" آمدند
اویی که مردانه از همه چیزش گذشت تا به یک معنا برسد...
ما چه کردیم؟
کجایید یاران احمد؟
کجایید؟
نمی بینمتان!
سنگرها را چه کردید؟
چرا روزگار اینگونه گشته است؟
چرا در چاه زمانه آویزان به ریشه هایی گشته ایم که جوندگان مشغول بریدنش هستند و ما بی اعتنا دست بر کندویی از عسل!...
أین تذهبون؟
چرا نمی نگرید؟
- شهر من خسته ام...
خسته از تلاش بی حاصل خسته از آمال مانده بر دل...
خسته از دستان تنها...
خسته ... برباد رفته...
کیست ترا یاری کند؟
چرا اینگونه روزگارت ناخوش است؟
هر چه سویت آمدم ، دورتر یافتمت
به سویت دویدم...
سنگ بر پایم خورد... خار در چشمم فرو رفت... استخوان در گلویم ماند...
هر چه تلاش کردم... هر چه فریاد زدم... هر چه گفتم... هر چه نوشتم ... ...بیهوده بود.
دگر یارای گفتنم نیست.
شهر من خسته ام.
نمی خواهم رنجور ببینمت.
پس...
- از تو رویایی خواهم ساخت...
رویایی بس زیبا...
ترا در قلبم خواهم ساخت...
در افکارم خواهم پروراند...
هرآنچه برایت نساختند، در مخیله ام می سازم...
شهر من...
دیگر از دست من کاری برنمی آید.
دیگر طاقت طاق گشته و دل شده مشتی گل.
- دگر مجال ماندن نیست...
وقت رفتن است... وقت دل کندن...
چه سخت است...
نگاهی به پشت سر و لرزان قدمی به جلو...
باید رفت...
باید رفت...
باید رفت....
بدرود شهر من
بدرود زادگاه من
بدرود عاشقانه های خیس با اشک وجود...
بدرود
بدرود
.
.
.
- بدرود
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه