حق مطلب در مورد شهید چمران ادا نشده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از  ندای سرخه، آثاری که از شهیدان برای ما به یادگار مانده میراثی است گرانبها که باید از آن حراست و در جهت ترویجش تلاش وکوشش کنیم از آنجا که 31 خرداد همزمان است با شهادت استاد علم و جهاد دکتر مصطفی چمران فرصت را غنیمت شمردیم و این بهانه ای شد جهت آشنایی هرچه بهتر با تفکرات شهید چمران.

در کتاب نیایش های دکتر چمران یک قسمتی هست که آنجا می گوید «من آن موقع که به دنبال علم می رفتم به این دلیل بود که آن کسانی که علم را بهانه می کنند و چماقی می کنند، بر سر مسلمین می کوبند از کار خود پشیمان شوند».

و یا در جایی دیگر گفته است «می خواهم بگویم که یک مسلمان، انسانی که معتقد است اعتقادش در تمام زوایای زندگیش قابل رویت است می تواند الگو باشد، می تواند خوب زندگی کند، سالم زندگی کند و شخصیت علمی باشد در بهترین وضعیت زندگی بکند در عین حال به اعتقاداتش هم لطمه نزند.»

حق مطلب در مورد بزرگانی چون شهید چمران آن طور که باید و شاید ادا نشده است؛ شهدایی چون چمران می توانند بهترین الگو در جامعه کنونی ما باشند؛ بنابراین باید تمام ابعاد زندگی فردی،

علمی،‌اخلاقی، سیاسی،‌ خدماتی، رزمندگی، مبارزه با کفر و روحیه معنویشان به خوبی در جامعه انعکاس داده شود.

اینکه تنها اکتفا شود به نامگذاری کوچه، خیابان و دانشگاه به نام شهید چمران کافی نیست؛ بلکه باید راه و مرام و مسلک چمران در جامعه تبیین و در پیش گرفته شود.

بخشی از دلدادگی ها و اندیشه های چمران؛

«خدایا محتاجم نکن که تهمت به کسی بزنم،زیرا تهمت خیانت ظالمانه ای است.

خدایا راهنمایم باش تا حق کسی را ضایع نکنم ، که بی احترامی به یک انسان همانا کفر خدای بزرگ است.

می گویند تقوا از تخصص لازم تر است، آ نرا می پذیرم، اما می گویم: آنکس که تخصص ندارد و کاری را می پذیرد، بی تقواست.

اگر امام زمان غیبت کرده است، این غیبت ماست نه غیبت او...این ما هستیم که چشمان خود را بسته ایم، این ما هستیم که آمادگی نداریم.

خدایا هدایتم کن ، زیرا میدانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است.خدایا هدایتم کن که ظلم نکنم ، زیرا میدانم که ظلم چه گناه نابخشودنی است.

آنان که به من بدی کردند ، مرا هشیار کردند؛ آنان که از من انتقاد کردند ، به من راه و رسم زندگی آموختند؛‌ آنان که به من بی اعتنایی کردند ، به من صبر وتحمل آموختند؛‌ آنان که به من خوبی کردند ، به من مهر و وفا ودوستی آموختند؛ پس خدایا: به همه ی آنانی که باعث تعالی دنیوی واخروی من شدند، خیر ونیکی دنیا وآخرت عطا بفرما، خدایا می ‏خواهم فقیر بی ‏نیاز باشم که جاذبه‏ های مادی زندگی مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نگرداند، خدایا خوش دارم گمنام و تنها باشم تا در غوغای کشمکش‏های پوچ مدفون نشوم».

انتهای پیام/رض