بچه ها هم آدم بد قصه ها را از یاد نمی برند وای به حال ما که، بد فراموشی گرفته ای

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سردبیر پایگاه خبری فاروج نوشت:در یک چنین روزی، 65 کودک که اگر آن 8 تای زیر 2 سال را کسر کنیم، 57 کودک 2 تا 12 ساله، در جایی که به آسمان نزدیک تر شده بودند وحتی در تصورات کودکانه شان روی ابرها راه می رفتند، نقاشی شان رنگ و بوی خون گرفت، آن زمان که روی بال های پرنده آهنی ، آسمان نیلگون خلیج همیشه  فارس را در تخیلاتشان، پر از رنگ ونقش می کردند، با شلیک دو موشک از ناو آمریکایی وینسنس، خودشان پرنده شدند آنهم پرنده  های  خیلی ریز و در دریا برای همیشه آرام گرفتند.

روی دست 290 نفر مسافر این پرنده آهنی، ساعت بر 10:22دقیقه  آنهم با فرمان ناخدا «ویلیام راجرز»، فرمانده ناو، ایستاد.

 پرنده آهنی از صفحه رادارهای زمینی محو شدو در طوفانی از دود و آتش به پهنه آب‏های نیلگون خلیج‏ فارس فرو رفت.

این بارهم غول قصه ها، اشتباهش را، توجیه کرد، انکار کرد و حتی دید را ندید کرد وگفت ما پرنده آهنی اف 14 رو هدف قرار دادیم با ایرباس 300 چیکارمان بوده است.

حتی گفتند پرنده آهنی راهش را گم کرده بود، اما همه پرنده های کوچکی که آسمانی شدند ودر دریا آرام گرفتند، درست در داخل آب‏های ایران پراکنده شده بودند. این محل درست در زیر مرکز دالان هوایی بین‏‌المللی بندرعباس دوبی (آمبر56) قرار دارد و نشان می‏دهد که  پرنده آهنی در مسیر پیش‏‌بینی شده در حال پرواز بوده است، بماند که چهار سال بعد روزنامه «نیویورک تایمز»، در گزارشی که حاوی چندین نکته تازه بود، نوشت که ناو وینسنس در آب‏های فلات قاره ایران بوده است نه در آب‏های بین‏‌المللی و پنتاگون (وزارت دفاع آمریکا) در آن زمان بر این حقیقت سرپوش گذاشته و  ضمن آن که  پرنده آهنی  مسافربری ایرباس از نظر حجم، شکل، اندازه و توانایی پرواز کاملاً با  پرنده آهنی اف- 14 متفاوت است.

 آن روزهم آدم بدهای قصه ها، باز هم بدی هاشان را خوب نشان دادند.

از یک طرف ،رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت آمریکا، ویکی از آدم بدهای این قصه،  در اعلامیه‌‏ای، با اظهار تأسف از این رویداد تلخ، به سرنگون شدن پرنده آهنی  مسافربری اعتراف کرد، ولی حرکت  ناو آمریکایی بد قصه را عمل دفاعی بجا دانست و مدعی شد  پرنده آهنی ایرباس ایرانی در حال کاهش ارتفاع و شیرجه رفتن به سمت ناو آمریکایی بوده است.

 از طرف دیگر، به فرمانده ناو وینسنس که باعث سقوط هواپیمای مسافربری ایران شده بود نشان افتخار داد و بر جنایت او مهر تأیید زد.

حالا هرسال که به این روز می رسیم، موج های دریا، بی قرار تر می شوند، آسمان منتظر انگشتانی است که روی قلبش، ردی از کودکانه های شاد وپر امید بزند.

این قصه در سینه خلیج فارس مثل زخمی چرکین ماندگار شد وبا صدای هر کودکی در آسمان این زخم سر باز می کند.

اما قسمت جالب این قصه، آدم بزرگ هایی  است که به آدم بدهای این قصه هنوز امیدوارند، وتصور می کنند شاید ته این قصه اگر نشد، قصه های دیگر، این آدم بدها عاقل شده ودر مسیر خوبی ها حرکت کنند.

قصه پرنده آهنی ایرباس 300، نه یکبار که بارها در آسمان وزمین هایی که خیلی هم از ما دور نیستند تکرار شد وتکرار می شود.