راه سخت روحانی برای انتخابات 96؛
چرا روحانی تنها شد؟
یکی از دلایل افت نسبی محبوبیت روحانی، زیادهروی در سر دادن وعدههای انتخاباتی و عدم تناسب آنها با توان مدیران دولت یازدهم بوده است[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، به جرأت میتوان گفت خیز رسانهها و افکار عمومی برای انتخاباتیکردن فضای جامعه در همهپرسیهای گذشته، هرگز به شدت اوضاع کنونی نبوده است. معمولا با بازگشایی دانشگاهها در مهرماه، گروهها و رسانهها بر روی مسألهی انتخابات مانور میدادند، اما در این دوره تقریبا با آغاز سال نو، کمتر کسی است که دغدغهی انتخابات 96 را نداشته و بر روی آن سرمایهگذاری ذهنی نکرده باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,برخی دلیل تحلیلها، خبرها و گزارشهای زودهنگام انتخاباتی را ناشی از فراگیری همهجانبهی شبکههای اجتماعی موبایلی میدانند که البته کاملا صحیح است، اما رسانه فقط میتواند نقش ابزاری برای پیگیری مطالبات و دغدغههای اجتماعی-سیاسی ایفا کند.
,در حقیقت علت انتخاباتیشدن زودهنگام فضای کنونی را باید در عاملی کلیدی جستوجو کرد که این عامل با گسترش شبکههای اجتماعی، توانست افکار عمومی را نسبت به اینکه «چرا باید از همین حالا به فکر انتخابات سال آینده باشیم؟» قانع کند.
,شاید بتوان اوضاع کنونی دولت را به سالهای هفتم و هشتم دولتهای سازندگی، اصلاحات و عدالتخواه تشبیه کرد. در واقع هر کدام از دولتها در 4 سال اول، با اعلام مخالفت با وضع موجود که نتیجهی «عملکرد نادرست» دولت پیشین بوده است، خط خود را با مردم یکسان کرده و مردم نیز با مهلتدادن به دولتمردان، حداقل به مدت پنج شش سال حامی پر و پا قرص آنها بودهاند. اما پس از طی این دوره که به «دوران گذارِ» مردم از دولت موسوم است، رفتهرفته پایگاه اجتماعی دولتها دچار ریزش شده و شیب محبوبیت دولتمردان در نظر مردم منفی میگردد.
,معمولا برای هر کدام از سه دولتِ ماقبل تدبیر و امید، دوران گذار از سال ششم یا هفتم آغاز شده است که چون دولت به اندازهی کافی وقت داشت تا آواربرداری کرده و به وعدههایش جامهی عمل بپوشاند، دیگر از «مخالف وضع موجود» به «مدافع وضع موجود» تغییر ماهیت داده و حالا مردم همهی کمی و کاستیها را از چشم دولتمردان میبینند.
,اما در دولت یازدهم، روند کاهش محبوبیت اجتماعی، از اواسط سال سوم و در خوشبینانهترین حالت، از ابتدای سال چهارم آغاز شده است. یعنی عمر «دوران گذار» در دولت تدبیر و امید، نصف دوران گذار در دولتهای قبلی بوده که همین مسأله باعث شده اذهان عمومی به فکر کسی غیر از روحانی باشند. در حقیقت روحانی در یک پروسهی سه ساله، به عاملی ضد خود تبدیل شده که دیگر جنبهی رادیکالیاش را از دست داده است.
,برخی ناظران معتقدند یکی از دلایل افت نسبی محبوبیت روحانی، زیادهروی در سر دادن وعدههای انتخاباتی و عدم تناسب آنها با توان مدیران دولت یازدهم بوده است. در حقیقت دولت یازدهم که پیرترین دولت بعد از انقلاب است، نتوانسته با بهکارگیری مدیران جوانتر و قبراقتر، دست از برخی ژنرالهای بازنشسته بردارد و حالا دولت جز کاهش نرخ تورم که آن هم با شعار انتخاباتی رئیسجمهور مبنی بر «ملاک تورم، جیب مردم است نه آمارها» همخوانی ندارد، کار مثبت دیگری در اقتصاد انجام نداده است.
,زیادهروی در محولکردن علت مشکلات به دولت قبل نیز از جمله علل کاهش محبوبیت روحانی و محاکمهی زودهنگاماش نزد افکار عمومی بوده است. ضرر این اتفاق زمانی بیشتر شده که روحانی و کابینهاش طرحهای خوب و مردمپسند دولت قبل اعم از مسکن مهر را «مزخرف» و «فاجعهآمیز» خوانده و در مقابلِ کارنامهی پر نقش و نگار دولت قبل در حوزهی عمران و آبادی، حرفی برای گفتن نداشته است.
,علاوه بر اینها عوایدی که جمهوری اسلامی از برجام به دست آورده، توازنی با وعدههای پیشابرجامی دولتمردان نداشته و برجام را با کارت زرد مردم مواجه کرده است. مردم منتظر بودند شواهد و قراینی را مبنی بر گرهگشایی از مشکلات اقتصادی کشور در دوران پسابرجام ببینند که متأسفانه تا به اینجا نتایج محسوسی حاصل نشده و آرای خاکستری را به فکر گذار از روحانی مشغول کرده است.
,اخیرا نیز ماجرای دزدیهای نجومی از بیتالمال، سرخط همهی خبرها شده که تعداد نجومیبگیران چیزی حدود 950 نفر اعلام شده است. این موضوع زمانی برای مردم اهمیت پیدا کرد که از طرفی حقوقهای اندک و حداقلیِ خود را با هزاران مصیبت و گرفتاری دریافت میکنند و از این سو برخی مدیران با هجوم به ارزشها خود را مستحق دریافتهای کلان دانسته و دولتمردان نیز به جای عزل و برخورد با آنها، به پذیرش استعفایشان بسنده کردهاند.
,البته باید برای انتخاباتیشدن زودهنگام فضای کشور، پروژهی تیم رسانهای دولت را نیز در نظر گرفت که مسلما برای آنها بهتر است که از هر موضوعی جهت خروج از بحرانهای اقتصادی و سیاسی بهرهبرداری کنند تا اینکه در مقام پاسخگویی به سؤالات افکار عمومی بر آیند.
,روحانی کار بسیار سختی در پیش دارد. او حتی از سوی گروهها و جریانات همسو با خود نیز مانند گذشته حمایت نمیشود. رئیسجمهور به دام وعدههایی افتاده که خودش آنها را سر داده بود. سه سال زمان کمی برای انجام برخی از وعدهها نیست. مردم کماکان منتظر گرهگشایی دولت هستند.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه