امر به معروف عملی فراموش نشود؛
تأملی در راهپیمایی حجاب و عفاف!
هدف از این راهپیمایی چیست؟ اگر این راهپیمایی ها به قصد فشار آوردن به دولت ها برای اجرایی کردن قوانین حجاب و عفاف در ادارات و دستگاه های مختلف است؛ باید بدانیم که در این چند ساله بخوبی عیان گشته که دولت ها اعتنایی به این حرکت ها نکرده اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، هرساله ۲۱ تیرماه -سالگرد حمله ی مزدوران رضا شاه به مسجد گوهرشاد- به عنوان روز حجاب و عفاف نام نهاده شده است. طبیعی است جنایت وحشتناکی که در مسجد گوهرشاد به وقوع پیوست هیچ گاه نباید از اذهان جامعه پاک گردد. رضاخان اولین کسی بود که با تمام توان حکومتی خود سعی کرد حجاب را از مردم این سرزمین بگیرد و البته هرچه بیشتر تلاش کرد کمتر نتیجه گرفت؛ چراکه اعتقاد را نه تنها با چوب و مشت بلکه بزور اسلحه نیز نمی توان از قلب و جان مردم زدود. همین شد که مردم خون دادند اما چادر خویش -که ریشه در ایمان و اعتقادشان داشت- را محکم حفظ کردند. صیانت از چادر نه تنها نفع فردی برای معتقدین به چادر داشت؛ بلکه همین چادرها بود که چتر پرورش شهدای انقلاب اسلامی و هشت سال جنگ تحمیلی شد. شهدا هم حق چادر را ادا کردند و به مردم این مرز و بوم وصیت کردند خونشان را برای حفظ همین چادرها دادند؛ چادرهایی که تاریخ ساز شدند؛ فدائیان ولایت فقیه و سرسپردگان اسلام را تربیت کردند و به آغوش اجتماع تحویل دادند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,
قوانینی که بایگانی شد
انقلاب پیروز شد، جنگ هم تمام شد؛ اما مقابله ی دشمن پایان نیافت. شهدا دِین خویش به اسلام و امام را ادا کردند و رفتند؛ ما ماندیم و بار سنگینی که بر دوش داشتیم. دشمن خوب فهمیده بود با چوب و چماق نمی توان حجاب کسی را گرفت؛ مخصوصا زمانی که حکومت اسلامی مستقر شده است و عملا فرمانبری از خواست آنان ندارد؛ اینجا بود که تاکتیک عوض شد و تهاجم فرهنگی حرکت خود را بصورت نرم و خزنده آغاز کرد. دیده بان انقلاب که با هوشیاری کامل مترصد حرکت دشمن بود، هشدار داد؛ اما اولویت ها عوض شده بود! شهدا (آنهایی که گوششان به دهان دیده بان بود) دیگر در بین ما نبودند؛ آن هایی هم که مانده بودند یا کسانی بودند که جام زهر به امام نوشانده بودند، یا افرادی که سازندگی و مانور تجمل، شعار و پُزشان بود؛ یا کسانی که توان و اراده ی اجرایی نداشتند. بعدها کسی آمد که با شعار آزادی، آتش تهاجم فرهنگی بر علیه جامعه را بیش از پیش شعله ور ساخت؛ بعد هم نوبت به کسی رسید که صراحتا گفت مسائل فرهنگی اولویت ما نیست. این شد که هرکس بر مسند ریاست جمهور نشست؛ دم از همه ی اولویت ها زد به غیر از اولویت دینداری و فرهنگ جامعه.
رفته رفته قوانین این عرصه بجای قرارگیری در مدار اجرا -ته زباله دان بایگانی ها- روی هم تلنبار شدند و نفوذ نرم دشمن قلب خانواده ها را هدف گرفت. دیر نیست آن زمانی که نه تنها خدا بلکه شهدا هم در مورد ما قضاوت خواهند کرد. اما حال چاره چیست؟ باید نشست و دست روی دست گذاشت تا اعتقاد و ایمان جوانان ما به غارت رود و چپاول گردد؟ یا اینکه هنوز هم می توان کاری کرد؟
هنوز فرصت هست
بنظر نگارنده هنوز فرصت هست؛ چراکه بسیاری از همین جوانان بدحجاب اهل نماز حتی انجام مستحبات و معتقد به اسلام هستند؛ منتها ضرورت حجاب و رعایت آن برای آن ها تبیین و توجیه نشده است؛ کاری که خلأ آن در آموزش و پرورش مشهود است و مسئول تدوین سرفصل های آن نیز هیچ نهادی نمی تواند باشد به غیر از حوزه علمیه! لذا بنظر نگارنده هنوز در مقابل هجمه ی فرهنگی دشمن، کار درخوری از سوی ما صورت نگرفته است. حوزه علمیه هرچه زودتر باید در مدار خواست ولایت فقیه قرار بگیرد و پروژه ی تحول را رقم بزند؛ چراکه مسئول تهیه ی خوراک علمی و زیرساخت های فرهنگی حوزه علمیه است؛ البته اگر می خواهیم جامعه ای دینی، انقلابی و غیر سکولار داشته باشیم.
بنظر نگارنده هنوز فرصت هست؛ چراکه بسیاری از همین جوانان بدحجاب اهل نماز حتی انجام مستحبات و معتقد به اسلام هستند؛ منتها ضرورت حجاب و رعایت آن برای آن ها تبیین و توجیه نشده است؛ کاری که خلأ آن در آموزش و پرورش مشهود است و مسئول تدوین سرفصل های آن نیز هیچ نهادی نمی تواند باشد به غیر از حوزه علمیه! لذا بنظر نگارنده هنوز در مقابل هجمه ی فرهنگی دشمن، کار درخوری از سوی ما صورت نگرفته است. حوزه علمیه هرچه زودتر باید در مدار خواست ولایت فقیه قرار بگیرد و پروژه ی تحول را رقم بزند؛ چراکه مسئول تهیه ی خوراک علمی و زیرساخت های فرهنگی حوزه علمیه است؛ البته اگر می خواهیم جامعه ای دینی، انقلابی و غیر سکولار داشته باشیم.
نکته ی آخر پیرامون راهپیمایی حجاب و عفاف که هرساله در ۲۱ تیرماه در سراسر کشور برگزار می گردد و توسط نهادهای بسیاری حمایت و ساماندهی می گردد اینکه هدف از این راهپیمایی چیست؟ اگر به قصد فشار آوردن به دولت ها برای اجرایی کردن قوانین حجاب و عفاف در ادارات و دستگاه های مختلف است؛ باید بدانیم که در این چند ساله بخوبی عیان گشته که دولت ها اعتنایی به این حرکت ها نکرده اند؛ اما اگر شعار علیه بی حجابی و بی حجاب ها است؛ باز هم باید بدانیم تا بحال حتی یک نفر بی حجاب/بدحجاب اینگونه هدایت و ارشاد نشده است؛ چراکه مشت ها بر علیه استکبار باید گره گردد نه برای هدایت مردم.
قوانینی که بایگانی شد
,
انقلاب پیروز شد، جنگ هم تمام شد؛ اما مقابله ی دشمن پایان نیافت. شهدا دِین خویش به اسلام و امام را ادا کردند و رفتند؛ ما ماندیم و بار سنگینی که بر دوش داشتیم. دشمن خوب فهمیده بود با چوب و چماق نمی توان حجاب کسی را گرفت؛ مخصوصا زمانی که حکومت اسلامی مستقر شده است و عملا فرمانبری از خواست آنان ندارد؛ اینجا بود که تاکتیک عوض شد و تهاجم فرهنگی حرکت خود را بصورت نرم و خزنده آغاز کرد. دیده بان انقلاب که با هوشیاری کامل مترصد حرکت دشمن بود، هشدار داد؛ اما اولویت ها عوض شده بود! شهدا (آنهایی که گوششان به دهان دیده بان بود) دیگر در بین ما نبودند؛ آن هایی هم که مانده بودند یا کسانی بودند که جام زهر به امام نوشانده بودند، یا افرادی که سازندگی و مانور تجمل، شعار و پُزشان بود؛ یا کسانی که توان و اراده ی اجرایی نداشتند. بعدها کسی آمد که با شعار آزادی، آتش تهاجم فرهنگی بر علیه جامعه را بیش از پیش شعله ور ساخت؛ بعد هم نوبت به کسی رسید که صراحتا گفت مسائل فرهنگی اولویت ما نیست. این شد که هرکس بر مسند ریاست جمهور نشست؛ دم از همه ی اولویت ها زد به غیر از اولویت دینداری و فرهنگ جامعه.
,
رفته رفته قوانین این عرصه بجای قرارگیری در مدار اجرا -ته زباله دان بایگانی ها- روی هم تلنبار شدند و نفوذ نرم دشمن قلب خانواده ها را هدف گرفت. دیر نیست آن زمانی که نه تنها خدا بلکه شهدا هم در مورد ما قضاوت خواهند کرد. اما حال چاره چیست؟ باید نشست و دست روی دست گذاشت تا اعتقاد و ایمان جوانان ما به غارت رود و چپاول گردد؟ یا اینکه هنوز هم می توان کاری کرد؟
,
هنوز فرصت هست
بنظر نگارنده هنوز فرصت هست؛ چراکه بسیاری از همین جوانان بدحجاب اهل نماز حتی انجام مستحبات و معتقد به اسلام هستند؛ منتها ضرورت حجاب و رعایت آن برای آن ها تبیین و توجیه نشده است؛ کاری که خلأ آن در آموزش و پرورش مشهود است و مسئول تدوین سرفصل های آن نیز هیچ نهادی نمی تواند باشد به غیر از حوزه علمیه! لذا بنظر نگارنده هنوز در مقابل هجمه ی فرهنگی دشمن، کار درخوری از سوی ما صورت نگرفته است. حوزه علمیه هرچه زودتر باید در مدار خواست ولایت فقیه قرار بگیرد و پروژه ی تحول را رقم بزند؛ چراکه مسئول تهیه ی خوراک علمی و زیرساخت های فرهنگی حوزه علمیه است؛ البته اگر می خواهیم جامعه ای دینی، انقلابی و غیر سکولار داشته باشیم.
, بنظر نگارنده هنوز فرصت هست؛ چراکه بسیاری از همین جوانان بدحجاب اهل نماز حتی انجام مستحبات و معتقد به اسلام هستند؛ منتها ضرورت حجاب و رعایت آن برای آن ها تبیین و توجیه نشده است؛ کاری که خلأ آن در آموزش و پرورش مشهود است و مسئول تدوین سرفصل های آن نیز هیچ نهادی نمی تواند باشد به غیر از حوزه علمیه! لذا بنظر نگارنده هنوز در مقابل هجمه ی فرهنگی دشمن، کار درخوری از سوی ما صورت نگرفته است. حوزه علمیه هرچه زودتر باید در مدار خواست ولایت فقیه قرار بگیرد و پروژه ی تحول را رقم بزند؛ چراکه مسئول تهیه ی خوراک علمی و زیرساخت های فرهنگی حوزه علمیه است؛ البته اگر می خواهیم جامعه ای دینی، انقلابی و غیر سکولار داشته باشیم.
,
,
نکته ی آخر پیرامون راهپیمایی حجاب و عفاف که هرساله در ۲۱ تیرماه در سراسر کشور برگزار می گردد و توسط نهادهای بسیاری حمایت و ساماندهی می گردد اینکه هدف از این راهپیمایی چیست؟ اگر به قصد فشار آوردن به دولت ها برای اجرایی کردن قوانین حجاب و عفاف در ادارات و دستگاه های مختلف است؛ باید بدانیم که در این چند ساله بخوبی عیان گشته که دولت ها اعتنایی به این حرکت ها نکرده اند؛ اما اگر شعار علیه بی حجابی و بی حجاب ها است؛ باز هم باید بدانیم تا بحال حتی یک نفر بی حجاب/بدحجاب اینگونه هدایت و ارشاد نشده است؛ چراکه مشت ها بر علیه استکبار باید گره گردد نه برای هدایت مردم.
,
پیشنهاد نگارنده این است که چنین تجمعاتی علاوه بر راهپیمایی بصورت تجمعاتی اثر گذار و مداوم برگزار گرددتا زمینه امر به معروف حقیقی و اثرگذاری در دل مردم را فراهم کند. بطور مثال برای پارک ها و کوه های مهم شهرها فراخوان داده شود تا مردم انقلابی روزهای تعطیل برای تفریح حضور داشته باشند؛ حتی صرف حضور افراد متدین و شکسته شدن جو بد حجابی تاثیر قابل توجهی دارد. ائمه ی معصوم(علیهم السلام) نیز همیشه به اصحاب خویش سفارش داشته اند که امر به معروف عملی به مراتب تاثیرگذارتر از امر به معروف زبانی است. اما متاسفانه ما از طرفی صحنه را خالی کرده ایم تا جو بی بند و باری درست شود و از دیگر سو تنها سالی یک بار مشت گره می کنیم و شعار می دهیم! اینجاست که نتیجه این می شود که با شعار خالی، شعور درست نمی شود؛ بلکه اقدام نیز لازم است.
پیشنهاد نگارنده این است که چنین تجمعاتی علاوه بر راهپیمایی بصورت تجمعاتی اثر گذار و مداوم برگزار گرددتا زمینه امر به معروف حقیقی و اثرگذاری در دل مردم را فراهم کند. بطور مثال برای پارک ها و کوه های مهم شهرها فراخوان داده شود تا مردم انقلابی روزهای تعطیل برای تفریح حضور داشته باشند؛ حتی صرف حضور افراد متدین و شکسته شدن جو بد حجابی تاثیر قابل توجهی دارد. ائمه ی معصوم(علیهم السلام) نیز همیشه به اصحاب خویش سفارش داشته اند که امر به معروف عملی به مراتب تاثیرگذارتر از امر به معروف زبانی است. اما متاسفانه ما از طرفی صحنه را خالی کرده ایم تا جو بی بند و باری درست شود و از دیگر سو تنها سالی یک بار مشت گره می کنیم و شعار می دهیم! اینجاست که نتیجه این می شود که با شعار خالی، شعور درست نمی شود؛ بلکه اقدام نیز لازم است.
, انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه