یادداشت/
جماعت شمع به دست!
اینکه فقط سفیدپوستان رنگین چشم برای این جماعت مهم و انسان محسوب میشود موضوعی است که باید موردبررسی موشکافانه قرار گیرد، اما خطر بزرگتر در سیاست خارجه و تاکیدا در وزارت خارجه که سخنگوی سیاستهای کلی نظام است به چشم میخورد و این خطر شمع به دست بودن دستگاه دیپلماسی کشور است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زیتون طی یادداشتی به قلم حسن عدالتی نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زیتون,هر واقعهای تروریستی در اروپا و آمریکا رخ دهد جماعتی شمع به دست منتظرند تا مقابل سفارت آن کشور شمع روشن کنند، اشک بریزند و سفارت را نورانی کنند و فرهنگ بالای خود را به رخ هموطنانشان بکشند. دوربینها پشت سر هم تصاویر را ثبت و صفحات اجتماعی مملو از چهرههای اندوهناک و اشکریزان بزککرده است...
,اگر هنرمندی از دنیا برود این جماعت شمع به دست صحنهگردان اصلی و در مراسم خاکسپاری و چهرههای ضجه زنشان به ما اینگونه القا میکند که حتماً دوستی نزدیک و طولانی با متوفی داشتهاند.
,کامیونی توسط یک جاهل مردم عادی را له کرد و یا بمبی در فرودگاه استانبول منفجر شد و یا دیوانهای مسلح در آمریکا به مرکز تجمع مردمان رنگینکمانی حمله کرد، در این زمان احساسات جماعت شمع به دست وطنی به غلیان درآمده و شمع به دست گریان در مقابل سفارت و یا دفتر حافظ منافع آن کشور تجمع میکنند و باقی ماجرا...
,مسیر نگاه این جماعت از ترکیه شروع شده به اروپا، آمریکا و نهایتاً تا جزایر زیبای مالدیو و تایلند ادامه داشته و در آنجا به اتمام میرسد و بقیه نقاط جهان در دایره حرکت احساسی آنها نمیگنجد.
,حال فکر کنید در عراق، سوریه، بحرین، یمن، میانمار و پاکستان و بخش عمدهای از آفریقا مردم بیگناه به مسلخ میروند و فجایعی صورت میپذیرد که تاریخ و انسانیت شرمگین از وقوع آن است اما خبری از این جماعت شمع به دست نیست انگار این کشتگان حقشان بوده که بمیرند و ربطی به این جماعت ندارد.
,در مقابل سفارت این مردم بیگناه شمعی روشن نمیشود و حتی پرندهای پر نمیزند.
,اگر بمب چند بیگناه اروپایی را در استانبول به کام مرگ بفرستد شمعها روشن میشوند و اگر در همان روز بیش از یکصد بیگناه در الکرامه عراق به شهادت برسند خبری از جماعت شمع به دست نیست.
,اینکه فقط سفیدپوستان رنگین چشم برای این جماعت مهم و انسان محسوب میشود موضوعی است که باید موردبررسی موشکافانه قرار گیرد که خارج از نیت نگارش این متن است؛ اما خطر بزرگتر در سیاست خارجه و تاکیدا در وزارت خارجه که سخنگوی سیاستهای کلی نظام است به چشم میخورد و این خطر شمع به دست بودن دستگاه دیپلماسی کشور است.
,بعد از وقوع هر حرکت وحشیانه و سبعانه دستگاه دیپلماسی کشور و حتی ریاست محترم جمهور با صدور بیانیهای اظهار تأسف عمیق خود را اعلام میکند ولی بعد از کشتارهای وحشیانه در این چند سال اخیر در میانمار فقط مقام معظم رهبری در این خصوص موضع گرفته است.
,وزیر خارجه در طی چند ساعت از کودتا مشکوک و عجیب در ترکیه سه بار با همتای ترک خود تماس داشته ولی درباره کشتار مظلومانه مسلمان کشمیری تاکنون کوچکترین واکنشی نشان نداده است و این سکوت برایمان باید هشداردهنده و زجرآور باشد. انگار وزارت خارجه کشور هم به جمع شمع به دستان محکوم کننده و بیانیه خوان تبدیل شده است که ورژنی دیپلماتیک شمع به دستی است.
,تصور اینکه نگاه وزارت خارجه همانند شمع به دستان وطنی نگاهی مشفقانه و عاشقانه به غرب است هر روز عیانتر و دوریشان از آرمانهای حمایت از مظلومان ایران اسلامی که در طی قریب چهار دهه به نماد و گفتمان جمهوری اسلامی تبدیل شده است هر روز روشنتر میشود. شاید خون غربیان برای وزارت فخیمه خارجه ایران رنگینتر از خون مظلومان پابرهنه خاورمیانه و آفریقای همیشه مظلوم است.
,به روایتی از امام صادق اشاره میکنم و نتیجه نهایی از این نوشته معروض میدارم.
,امام صادق میفرمایند: عابدی از بنیاسرائیل نماز میخواند، بچهها مقابلش مرغی را زنده پر میکندند و شکنجه میدادند. عابد بدون اعتنا به نمازش ادامه در و به اذن خدا زمین او را بلعید و او را در عذاب ابدی فروبرد.
,اکنون در کشورهای اسلامی و بالأخص در مناطقی که شیعیان در اقلیت جمعیتی یا حکومت واقع شدهاند هر روز شاهد کشتار شیعیان هستیم. در طی این روزها شیعیان مظلوم کشمیر در زیر حملات وحشیانه و غیرقابل تصور قرارگرفتهاند و شدت خشونت پلیس و ارتش هند به حدی است که باعث بهت مردم عادی و غیرمسلمان هند شده است اما وزارت خارجه ایران کوچکترین واکنشی به کشتارها و خشونت افسارگسیخته نظامیان هندی نداشته و سیاست سکوت را اتخاذ کرده است.
,حرف آخر؛ سکوت کردن در برابر ظلم گناهی نابخشودنی است وکسی که در مقابل ظلم سکوت میکند، نهتنها در آن ظلم و معصیت شریک است بلکه دو گناه در نامه عملش ثبت میشود. امیرالمؤمنین علی (ع) میفرماید: الرَّاضِی بِفِعْلِ قَوْمٍ کَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ؛ کسى که به عمل مردمى راضى باشد، شریک آنها محسوب مىشود و برای چنین شخصی دو گناه نوشته میشود: إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَى بِهِ؛ یکى گناه آن عمل و دیگرى رضایت به آن.
,حال سکوت در برابر ظلم خود گناهی عظیم و حتی ممکن است سبب عذاب ابدی شود و...
]
ارسال دیدگاه