دستمزد بازیگران زن سینمای ایران چقدر است؟

 

توجه به اسامی بازیگران لیست فوق و حتی اگر جشنواره‌های دست چندم خارجی را نیز مورد توجه قرار دهیم، باز بیشتر هنرمندان این لیست بدون سابقه دریافت جایزه از جشنواره‌های سینمایی می‌باشند و اگر فروش فیلم‌هایی را که این هنرمندان در آنها نقش‌آفرینی کرده‌اند، مورد توجه قرار دهیم به فروش نه‌چندان قابل قبول آنها در گیشه می‌رسیم و این نکته که اصولاً تعداد ستارگانی که مخاطبان ایرانی صرفاً برای تماشای بازی آنها به سینما بروند، از تعداد انگشتان یک‌دست تجاوز نمی‌کند و دست آخر با توجه به موضوعات و لوکیشن‌های محدود سینمای ایران که عمدتاً در مسیر آپارتمان‌های تهران و ویلاهای شمال کشور خلاصه می‌شود، شخصیت خلق شده در فیلمنامه‌ها آنچنان شرایط سخت فیزیکی را برای بازیگران رقم نمی‌زند، طوری که بر خلاف هالیوود نه از لوکیشن‌های دور افتاده و شرایط سخت آن خبری است و نه وزن کم کردن و فعالیت‌های بدنی دشوار و نه شخصیت‌های متفاوت. خروجی این اتفاق، اجرای شخصیت‌هایی ثابت در فیلم‌های مختلف توسط برخی از بازیگران سینمای ایران می‌شود.
 
بودجه فرهنگی در مسیر غلط
جدل اصلی این پدیده بیشتر از آنکه میزان ارقام آن باشد، منبع تأمین و پرداخت آن است، اگر بازیگری در هالیوود مبلغ 33میلیون دلار دریافت می‌کند، نه مخاطبان را ناراحت می‌کند نه سیستم فرهنگی دولتی را، چون تمام درآمد خود را از کمپانی‌های خصوصی با سرمایه‌های غیردولتی دریافت کرده، نه فیلم‌هایی با ادعای مستقل بودن ولی تولید شده از بودجه دولت. همین مسئله لزوم توجه به منبع تأمین بودجه فیلم‌های سینمایی ایرانی را مورد اهمیت قرار می‌دهد که اگر روزی فرا برسد که بودجه آثار سینمای ایران به طور واقعی غیردولتی باشند، دیگر نه برای 200میلیون و نه مبالغی بالاتر جایی برای نگرانی و اعتراض نیست، چون پول شخصی تهیه‌کننده است و در هر مسیری که صلاح بداند می‌تواند هزینه کند.

روزگار عجیبی است، اولویت‌ها و ارزش‌ها جابه‌جا شده است، روزی خبر دریافت حقوق‌های نجومی توسط برخی مدیران دولتی به گوش می‌رسد و روزی ارقام عجیب غریب دریافت دستمزد برخی از بازیگران، هر دو ناپسند و غیرقابل قبول است، چون منبع هر دو بودجه بیت‌المال است؛ بودجه‌ای که با سختی بسیار فراهم می‌شود و قرار است برای آبادانی میهن عزیزمان هزینه شود، نه برای دستمزدهای نجومی، چه برخی از مدیران دولتی، چه بازیگران و چه بازیکنان فوتبال و شاید مقصر اصلی را باید در جای دیگری یافت؛ مقصرانی بین مدیران فرهنگی دولتی، چه این دولت و چه دولت‌های قبل.