به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان کویر ، هنوز هم بین زنان کرمانی رسم است که وقتی زنی لباس می پوشد و عزم رفتن به محلی را دارد می پرسند « چادر و چاقچور کردی کجا بری؟» چاقچور شلوار زنانه گشاد و بلند و دارای چین و چروک بسیار بود به طوری که پا از زیر آن معلوم نباشد و زنان اندرون تنها با پوشیدن و تکمیل آن با چادر حق تردد از عمارتی به عمارت دیگر داشتند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنان کویر,به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
ادامه دارد...
به عبارت دیگر چاقچور، قسمت دوم لباس بیرون زنان در این دوره و شامل شلواری بود که بر روی شلیته و تنبان پوشیده می شد.
,چاقچور دارای لیفه ای بود و با بند در زیر شکم بسته می شد. وسط دو لنگه ی آن به صورت مثلثی باز بود و برخی نیز از دولنگه جدا می شد و آنها را بالای زانو محکم می بستند و چادر را روی آن به سر می کردند. تنبان درون آن به راحای جای م یگرفت و حتی آهارهای تنبان در هم نمی شکست.
,رنگ چاقچور معمولا بنفش و یا نیلی تند بود و زنان سید نیز از رنگ سبز استفاده می کردند.اما رنگ سیاه شکیل تر و اشرافی تر محسوب می شد. جنس چاقچور معمولا از خارا، قناویز و مخمل بود تا کمی بعد از مشروطیت استفاده می شد و ار آن به بعد زنان جوان از آن استفاده نمی کردند و پیر زنان نیز چنین ساقه را کمتر می کردند و تا زیر زانو ادامه می دادند تا شبیه جوراب به نظر آید.
,برگرفته از کتاب: زن کرمانی، روشنای زندگانی
,ادامه دارد...
,]
ارسال دیدگاه