مجادله همسران؛ نبرد بی برنده
تنور کور مجادله که داغ شد دیگر خاموش کردن آن از عهده ی مجادله کاران بیرون است، از این روست که می گوییم پاره ای از لطمه های مجادله، قابل پیش بینی نیست.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان، زیان های مجادله بیش از آن است که بتوان همه آثار آن ها را شمارش کرد و نمایاند، هم از نظر حجم و اندازه، هم از نظر شدت تخریب، اما افسوس که همسران به ویژه زوج های جوان، آن سان که باید و شاید، نه به حجم و اندازه ی زیان های مجادله آگاهی و التفات دارند و نه به شدت تخریب آن.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سلام کمیجان,دریغا که چه فراوان زندگی های همسران که بر اثر این آفت مهلک و در این میدان نبرد بی برنده، تباه می شوند! و شگفتا که چرا برای شناختن این آفت ویرانگر و زدودن آن و شناختن این درد و درمان آن، کاری نمی شود و یا آن قدر کم کار می شود که گویا هیچ کاری نشده است! اما برای -مثلا- شناختن آفت پوسیدگی دندان و درمان آن، آن همه کار می شود که باید هم بشود.
این سخن به آن معنا نیست که در عرصه ی دندان پزشکی، بیش از اندازه ی نیاز کار می شود، بلکه به این معناست که در عرصه ی آفت شناسی روابط همسران، به ویژه " مجادله" که مورد بحث ماست، به مقدار نیاز کار نشده است.
در این یادداشت به پاره ای از زیان های مجادله می پردازیم و برخی از شاخه های ناموزون این درخت پلید و نیز پاره ای از محصولات تلخ این کشتزار بدمنظر را خواهیم دید، تا به خود آییم و عبرت گیریم و از این خارستان وباخیز، حذر کنیم و دامان خویش را از این آتشگاه خانمان سوز برچینیم، تا زبانه های آتش آن، دامانمان و ایمانمان را نسوزاند و از ورود به میدان این نبرد بی برنده پرهیز نماییم، تا جان و روانمان در این کارزار فضیلت سوز تباه نشود.
۱. تباهگاه ایمان : علاوه بر این که مجادله، به تنهایی، ایمان سوز است، برانگیزاننده و زاینده ی آفات دیگری نیز هست، که آرام آرام برمیخیزند و وارد این میدان فضیلت سوز نبرد بی برنده می شوند و به مجادله می پیوندند.
خشم، دشنام، غیبت (از والدین و بستگان یکدیگر )، تهمت (به والدین و خویشاوندان همدیگر)، هرزه گویی، بدزبانی، بد اخلاقی، بی ادبی و بسیاری دیگر از این افعال و اوصاف ایمان سوز و تقوا برانداز،به کمک مجادله می آیند و جملگی بر ایمان مجادله گران هجوم می آورند و این موهبت لطیف الهی را- که به لطافت پر پریان و نرمای پرنیان است - لگدکوب می کنند و دمار از روزگارش بر می آورند.
۲. حراجگاه آبرو : میدان مجادله، بازار حراج آبروی همسران مجادله گر است. هرکس پای در این عرصه نهد، چوب حراج بر حیثیت و شرافت و شخصیت خود زده است.
پس از بی عفتی جنسی و ناموسی -که بیشترین لطمه را به آبروی همسران می زند -کم تر عاملی را می توان یافت که مانند مجادله، آبروی زوج ها را بر باد دهد.
۳. کلافه کننده ی ذهن: ذهن آرام، از ابزار های ضروری زندگی آرام است. ذهن پریشان، پریشانی زندگی را موجب می شود. ذهن در هم ریخته، سبب در هم ریختگی زندگی است و کلافگی ذهن، جان و روان آدمی را کلافه می کند و بر روند مثبت زندگی، تاثیر تخریبی دارد.
۴.سوزاننده محبت: مخامصه همان ستیزگی است و ستیزگی همان دشمن ورزی است و از ثمره های نامبارک دشمن ورزی، تباهی محبت و دوستی است.
توقع دوستی و عشق ورزی داشتن از کسی که با او خصمانه درپیچیده ایم و تمامی قوا را فراهم آورده ایم تا وی را برخاک محکومیت و رسوایی افکنیم و غرور و شکوهش را در هم شکنیم، توقعی نامعقول است.
۵. شکننده صلابت: زن و شوهر باید در دل و دیده ای یکدیگر شکوهمند نشینند تا شایسته احترام و اکرام باشند.صلابت، نه یعنی خشونت، بلکه یعنی مهابت و سطوت و هیبت.
مجادله و نزاع، صلابت همسران را می شکند و ایشان را در چشم دل یکدیگر حقیر می نمایاند.
۶. شکننده ی حریم ها: رابطه ی همسران باید حریم و حرمت داشته باشد. زن و شوهر، هر اندازه که صمیمی و یگانه باشند، بازهم برای هم حریم نگه دارند و به یکدیگر احترام بگذارند.
از خصلت های ذاتی مجادله، " حریم شکنی" است. مجادله مانند مواد منفجره است که در دیوار سد و حریم رابطه ای همسران، شکاف می اندازد و این شکاف اگر ترمیم نشود باز و بازتر می شود تا آن که همه ی سد را فرو می پاشد.
۷. شکننده ی متانت و وقار: از اوصاف خجسته ی انسان رشید، "متانت" است. صفت مقابل متانت، "سبکی " است.انسان متین و با وقار چونان صخره ای است سترگ و استوار، که در برابر طوفان ها و کشاکش روزگار سرافراز می ماند.
از زیان های فضیلت سوز مجادله و ستیزگی، شکستن وقار آدمی است، همان صخره ی که طوفان های یارای شکستنش را نداشتند! آن صخره ی سترگ و استوار به ریگ های ریز و بی مقدار بدل می شود و فرو می ریزد و پراکنده می گردد.
۸. تباه گر آخرت: مجادله، علاوه بر آن که خود، زیان زننده به حیات آن جهانی است،گناهان دیگری را نیز می زاید که آتش زننده به محصولات مزرعه ی آخرتند، گناهانی چون دشنام گویی، کینه ورزی، دروغ گویی و...
۹. ویرانگر اعصاب و روان: مجادله همسران و ستیزه گیری ایشان، اعصابشان را ضعیف و روانشانان را نحیف می کند و نیز اعصاب و روان فرزندانشان را.
۱۰. هدر دهنده ی نیروهای فکری: از عواملی که آرامش را به ناآرامی و تمرکز را به پریشانی بدل می کند، همانا مجادله است! در فضای دودآلود ستیزه و مجادله، آرامش و تمرکز معنا نمی یابند، تا مجالی برای تفکر و اندیشیدن مهیا شود.
۱۱. بازدارنده از وصول به اهداف بزرگ: مجادله آدمی را از رسیدن به اهداف بزرگ باز می دارد یا پیمودن راه را برای او دشوار می کند زیرا مجادله: اندیشه آدمی را حقیر می کند، همت آدمی را نحیف می کند، جان آدمی را به پستی می کشد، اراده را ضعیف می کند،بینش را محدود می کند.
۱۲. هرز کننده ی زبان: مجادله و بگو مگو، زبان را بد عادت و هرزه گو می کند. هرز شدن زبان و هرزه گویی آن از زشت ترین خصلت های اخلاقی و رفتاری است.
۱۳.برهم زننده ی آرامش: مجادله و ستیزه گری، دشمن ویرانگر آرامشگاه فاخته هاست، به ویژه فاخته های نوآشیانه و تازه پرواز.
۱۴. زننده ی لطمه های غیرقابل پیش بینی: در عرصه ی مجادله و میدان "نبرد بی برنده" ، ممکن است آغاز کار، به اختیار مجادله گران باشد اما پایان آن معلوم نیست به کجا بینجامد.
تنور کور مجادله که داغ شد دیگر خاموش کردن آن از عهده ی مجادله کاران بیرون است، از این روست که می گوییم پاره ای از لطمه های مجادله، قابل پیش بینی نیست.
برگرفته شده از کتاب " نبرد بی برنده" نوشته: " علی اکبر مظاهری"
انتهای پیام/
دریغا که چه فراوان زندگی های همسران که بر اثر این آفت مهلک و در این میدان نبرد بی برنده، تباه می شوند! و شگفتا که چرا برای شناختن این آفت ویرانگر و زدودن آن و شناختن این درد و درمان آن، کاری نمی شود و یا آن قدر کم کار می شود که گویا هیچ کاری نشده است! اما برای -مثلا- شناختن آفت پوسیدگی دندان و درمان آن، آن همه کار می شود که باید هم بشود.
,این سخن به آن معنا نیست که در عرصه ی دندان پزشکی، بیش از اندازه ی نیاز کار می شود، بلکه به این معناست که در عرصه ی آفت شناسی روابط همسران، به ویژه " مجادله" که مورد بحث ماست، به مقدار نیاز کار نشده است.
,در این یادداشت به پاره ای از زیان های مجادله می پردازیم و برخی از شاخه های ناموزون این درخت پلید و نیز پاره ای از محصولات تلخ این کشتزار بدمنظر را خواهیم دید، تا به خود آییم و عبرت گیریم و از این خارستان وباخیز، حذر کنیم و دامان خویش را از این آتشگاه خانمان سوز برچینیم، تا زبانه های آتش آن، دامانمان و ایمانمان را نسوزاند و از ورود به میدان این نبرد بی برنده پرهیز نماییم، تا جان و روانمان در این کارزار فضیلت سوز تباه نشود.
,۱. تباهگاه ایمان : علاوه بر این که مجادله، به تنهایی، ایمان سوز است، برانگیزاننده و زاینده ی آفات دیگری نیز هست، که آرام آرام برمیخیزند و وارد این میدان فضیلت سوز نبرد بی برنده می شوند و به مجادله می پیوندند.
,خشم، دشنام، غیبت (از والدین و بستگان یکدیگر )، تهمت (به والدین و خویشاوندان همدیگر)، هرزه گویی، بدزبانی، بد اخلاقی، بی ادبی و بسیاری دیگر از این افعال و اوصاف ایمان سوز و تقوا برانداز،به کمک مجادله می آیند و جملگی بر ایمان مجادله گران هجوم می آورند و این موهبت لطیف الهی را- که به لطافت پر پریان و نرمای پرنیان است - لگدکوب می کنند و دمار از روزگارش بر می آورند.
,۲. حراجگاه آبرو : میدان مجادله، بازار حراج آبروی همسران مجادله گر است. هرکس پای در این عرصه نهد، چوب حراج بر حیثیت و شرافت و شخصیت خود زده است.
,پس از بی عفتی جنسی و ناموسی -که بیشترین لطمه را به آبروی همسران می زند -کم تر عاملی را می توان یافت که مانند مجادله، آبروی زوج ها را بر باد دهد.
,۳. کلافه کننده ی ذهن: ذهن آرام، از ابزار های ضروری زندگی آرام است. ذهن پریشان، پریشانی زندگی را موجب می شود. ذهن در هم ریخته، سبب در هم ریختگی زندگی است و کلافگی ذهن، جان و روان آدمی را کلافه می کند و بر روند مثبت زندگی، تاثیر تخریبی دارد.
,۴.سوزاننده محبت: مخامصه همان ستیزگی است و ستیزگی همان دشمن ورزی است و از ثمره های نامبارک دشمن ورزی، تباهی محبت و دوستی است.
,توقع دوستی و عشق ورزی داشتن از کسی که با او خصمانه درپیچیده ایم و تمامی قوا را فراهم آورده ایم تا وی را برخاک محکومیت و رسوایی افکنیم و غرور و شکوهش را در هم شکنیم، توقعی نامعقول است.
,۵. شکننده صلابت: زن و شوهر باید در دل و دیده ای یکدیگر شکوهمند نشینند تا شایسته احترام و اکرام باشند.صلابت، نه یعنی خشونت، بلکه یعنی مهابت و سطوت و هیبت.
,مجادله و نزاع، صلابت همسران را می شکند و ایشان را در چشم دل یکدیگر حقیر می نمایاند.
,۶. شکننده ی حریم ها: رابطه ی همسران باید حریم و حرمت داشته باشد. زن و شوهر، هر اندازه که صمیمی و یگانه باشند، بازهم برای هم حریم نگه دارند و به یکدیگر احترام بگذارند.
,از خصلت های ذاتی مجادله، " حریم شکنی" است. مجادله مانند مواد منفجره است که در دیوار سد و حریم رابطه ای همسران، شکاف می اندازد و این شکاف اگر ترمیم نشود باز و بازتر می شود تا آن که همه ی سد را فرو می پاشد.
,۷. شکننده ی متانت و وقار: از اوصاف خجسته ی انسان رشید، "متانت" است. صفت مقابل متانت، "سبکی " است.انسان متین و با وقار چونان صخره ای است سترگ و استوار، که در برابر طوفان ها و کشاکش روزگار سرافراز می ماند.
,از زیان های فضیلت سوز مجادله و ستیزگی، شکستن وقار آدمی است، همان صخره ی که طوفان های یارای شکستنش را نداشتند! آن صخره ی سترگ و استوار به ریگ های ریز و بی مقدار بدل می شود و فرو می ریزد و پراکنده می گردد.
,۸. تباه گر آخرت: مجادله، علاوه بر آن که خود، زیان زننده به حیات آن جهانی است،گناهان دیگری را نیز می زاید که آتش زننده به محصولات مزرعه ی آخرتند، گناهانی چون دشنام گویی، کینه ورزی، دروغ گویی و...
,۹. ویرانگر اعصاب و روان: مجادله همسران و ستیزه گیری ایشان، اعصابشان را ضعیف و روانشانان را نحیف می کند و نیز اعصاب و روان فرزندانشان را.
,۱۰. هدر دهنده ی نیروهای فکری: از عواملی که آرامش را به ناآرامی و تمرکز را به پریشانی بدل می کند، همانا مجادله است! در فضای دودآلود ستیزه و مجادله، آرامش و تمرکز معنا نمی یابند، تا مجالی برای تفکر و اندیشیدن مهیا شود.
,۱۱. بازدارنده از وصول به اهداف بزرگ: مجادله آدمی را از رسیدن به اهداف بزرگ باز می دارد یا پیمودن راه را برای او دشوار می کند زیرا مجادله: اندیشه آدمی را حقیر می کند، همت آدمی را نحیف می کند، جان آدمی را به پستی می کشد، اراده را ضعیف می کند،بینش را محدود می کند.
,۱۲. هرز کننده ی زبان: مجادله و بگو مگو، زبان را بد عادت و هرزه گو می کند. هرز شدن زبان و هرزه گویی آن از زشت ترین خصلت های اخلاقی و رفتاری است.
,۱۳.برهم زننده ی آرامش: مجادله و ستیزه گری، دشمن ویرانگر آرامشگاه فاخته هاست، به ویژه فاخته های نوآشیانه و تازه پرواز.
,۱۴. زننده ی لطمه های غیرقابل پیش بینی: در عرصه ی مجادله و میدان "نبرد بی برنده" ، ممکن است آغاز کار، به اختیار مجادله گران باشد اما پایان آن معلوم نیست به کجا بینجامد.
,تنور کور مجادله که داغ شد دیگر خاموش کردن آن از عهده ی مجادله کاران بیرون است، از این روست که می گوییم پاره ای از لطمه های مجادله، قابل پیش بینی نیست.
,برگرفته شده از کتاب " نبرد بی برنده" نوشته: " علی اکبر مظاهری"
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه