یادداشت

دوستی که تمام زندگیم شده

دوستی که تمام زندگیم شده
تنها شدم ولی آخر دوست واقعی ام رو پیدا کردم، این دوستم حالا معنی و تمام زندگی ام شده و من خیلی خوشحالم.
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از “موج چهارم”:یادم میاد اوایل ترم اول احساس دلهره ی زیادی داشتم، احساس تنهایی و خیلی احساسات دیگری که به شدت آزارم می داد ولی، در هر صورت زمان که گذشت اوضاع بهتر شد چون با محیط آشنا شدم، دوستان جدید پیدا کردم و خیلی اتفاقاتی که باعث دلگرمیم شدند.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, موج چهارم,

روزهای اول دانشگاه وقتی زمان به اذان ظهر نزدیک می شد واقعاً وجودم پر از استرس می شد و لحظه های نزدیک به اذان آزارم می داد.

,

سکشن ۱۰ تا ۱۲ تمام شد و با همکلاسی هایم از در دانشکده بیرون اومدیم و میخواستیم بریم به طرف سلف، چند قدم بیشتر از در دانشکده بیرون نیومدیم که صدای اذان رو شنیدم و یک لحظه مکث کردم، بعد با دوستام به طرف سلف به راه افتادم و بعد از خوردن غذا و استراحت وقت شروع سکشن بعدی رسید.

,

انگار هنوز صدای اذان در گوشم زمزمه می شد اما هنوز نمازم رو نخونده بودم ؛ بعد از کلاس های بعدظهر و نزدیک غروب به خوابگاه رسیدم، خیلی سریع نمازم رو خوندم اما یک بغض عجیب گلویم رو گرفته بود و روزهای زیادی این طور برایم سپری شد.

,

یک روز نزدیک غروب که از دانشگاه اومدم و نماز خوندم اون بغض دیگه شکست و روی سجده ام کلی گریه کردم، من عادت داشتم نمازم رو اول وقت بخونم.

,

روز بعد وقتی کلاسم تموم شد صدای اذان رو که شنیدم بلافاصله راهم  رو از دوستام جدا کردم و رفتم به سمت مسجد دانشگاه، روزهای دیگه هم همین طور و وقتی به دوستام میگفتم میخوام برم نماز بخونم اکثراً تعجب می کردند چون به تیپم نمی اومد نمازم رو اول وقت بخونم ولی ؛ من عاشق این بودم که نمازم رو اول وقت بخونم چون از بچگی این کار رو انجام می دادم و تنها نقطه ی اتصالم با خدا بود.

,

چقدر اوایل برایم سخت بود تو دانشگاه، تو خوابگاه، تو بازار، وقتی با دوستام بودم خیلی سخت بود اما الان دیگه ترم هفتم و وقتی صدای اذان رو می شنوم هر جا باشم سعی می کنم خودم رو به نماز برسونم.

,

با نماز اول وقتم خیلی از دوستامو از دست دادم، خیلی جاها تیکه خوردم و دلم شکست ؛ تنها شدم ولی آخر دوست واقعی ام رو پیدا کردم، “نماز” ؛ این دوستم حالا معنی و تمام زندگی ام شده و من خیلی خوشحالم.

,

نمیگم نماز کل دینداری یک فرد است نه ؛ ولی باید به عقاید دیگران احترام گذاشت، دانشگاه هم میتونه خوبی های شما رو ازتون بگیره و هم میتونه بهتون کلی خوبی بده ؛ تصمیم با شماست.

,

مراقب خودتون باشید…

,

 

]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه