مردمی که اهل بیت(ع) را دشمنان خدا می پنداشتند با شنیدن ماجرای کربلا گریستند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ نجم الدین ابراهیمی آبشور، کارشناس ارشد فرقه شناسی در گفتگو با خبرنگار گوهرشادنیوز، با تأکید بر اینکه شام در عصر امامت امام حسین (ع) پایتخت و مرکز اموی ها بوده، اظهار داشت: در این شهر هیچ اسم و رسمی از اهل بیت(ع) نبوده، حتی سردمداران حکومت از خود پیغمبر(ص) هم یک شخصیت موهومی برای مردم ترسیم کرده بودند.

این کارشناس ارشد فرقه شناسی با بیان اینکه تبلیغات مزورانه و دروغ حکومت امویان درباره امام علی (ع) باعث شده بود، آنها ایشان را به عنوان یک شخصیت معنوی و دینی نشناسند، خاطرنشان شد: حتی برعکس به خاطر این تبلیغات سراسر دروغ مردمان شام امام علی(ع) را فردی جنگ طلب و دنیا دوست می شناختند.

ابراهیمی آبشور در ادامه تصریح کرد: به واسطه این تبلیغات مسموم یا به زبان حال بایکد خبری شدید حاکم بر منطقه شامات مردمان این سرزمین نسبت به اهل بیت(ع) و کرامات ایشان بی اطلاع بودند این نا آگاهی تا جایی بوده که آنها حضرت علی (ع) را به عنوان اولین مسلمان هم نمی شناختند.

وی ادامه داد: این بی اطلاعی و البته اطلاعات غلط مردم شامات کافی بود که آنها را علیه خاندان پیامبر(ص) تحریک کرده تا جایی که با سپاه عظیم در واقعه کربلا مقابل اهل بیت(ع) صف کشیده و تا کوچک ترین عضو این خانواده محترم یعنی حضرت علی اصغر(ع) را به خاک و خون بکشند.

این کارشناس ارشد فرقه شناسی با ارتباط این تفکر مردم شام نسبت به اهل بیت(ع) در توضیح ماجرا ورود کاروان اسرا به شام گفت: وقتی کاروان اهل بیت(ع) به این شهر رسید، حکومت اموی ایشان را در پشت دروازه شهر نگه داشته و مردم دستور تجمع دادند مردم هم (براساس تبلیغاتی که از سالیان قبل یعنی از زمان امیر المومنین(ع) بر علیه اهل بیت(ع) توسط امویان شده بود)به تصور اینکه اینان عدو الله و عدو پیغمبر(ص) هستند جمع شده و مقابل مصیب بزرگ اهل بیت(ع) به هلهله و شادی پرداختند.

ابراهیمی آبشور ابراز داشت: عمق این نادانی تا جایی پیش می رود که مردم شام، کاروان اسرای اهل بیت(ع) را به نشان پیروزی امویان بر دشمنان خدا در کوچه و محلات شام با رقص و پایکوبی می گرداندند تا جایی که فاصله 20 دقیقه ای دروازه شهر تا کاخ یزیدرا  یک صبح تا غروب طول می کشد.

وی جنس سخنان امام سجاد(ع) و حضرت زینب (س) را در شام متفاوت از سخنرانی ایشان در کوفه خواند و اظهار داشت: همان طور که قبلاً هم متذکر شدم، مردم شامات به دلیل جو اختناق حکومت امویه و همچنین تبلیغات مسموم آنها، نه تنها اهل بیت(ع) را آن طور که باید و شاید نشناخته، بلکه در دشمنی ایشان با خدا هم شک نداشتند، همین امر می طلبید که جنس سخنان امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) با مردم این سرزمین متفاوت از مردم کوفه که اکثریت شیعه و دوستدار اهل بیت (ع) بودند، باشد.

این کارشناس ارشد فرقه شناسی تصریح کرد: به همین جهت هم در آغاز سخنرانی امام سجاد(ع) خودشان را معرفی کردند و فرموند; اى مردم! من فرزند مکه و منایم، من فرزند زمزم و صفایم، من فرزند کسى هستم که حجر الاسود را با رداى خود حمل و در جاى خود نصب فرمود، من فرزند بهترین طواف و سعى کنندگانم، من فرزند بهترین حج کنندگان و تلبیه گویان هستم، من فرزند آنم که بر براق سوار شد، من فرزند پیامبرى هستم که در یک شب از مسجد الحرام به مسجد الاقصى سیر کرد و...

ابراهیمی آبشور با بیان اینکه امام بعد از معرفی خودشان به شرح ماجرا کربلا پرداختند، افزود: شنیدن ماجرای کربلا بسیاری از  از حاضران را آگاه و وادار به گریه کردن نمود.

این کارشناس ارشد فرقه شناسی با اشاره به اینکه یزید با دیدن این اتفاق و برای منحرف کردن افکار دستور به خواندن اذان داد، گفت: اما زمانی که موذن به نام پیامبر(ص) می رسد امام سجاد(ع) رو به مردم می فرمایند; این پیغمبر کیست؟ مگر نه اینکه ایشان، پدر من و جد من است.

انتهای پیام/