یادداشت/مهدی تقی زاده
• علم بومی جاجرمی: تخیل یا واقعیت؟
هماکنون موضوع مهم دیگر و بسیار مرتبط با اوضاع امروز دانشگاههای جاجرم مطرح می شود و آن اینکه آیا میتوان صحبت از علم بومی جاجرمی به میان آورد و آیا اصولا چنین موضوعی امکان دارد؟ و در نهایت، وظیفه مسئولین دانشگاه و شهرستان در قبال این موضوعات چیست؟![
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری جاجرم، با توجه به یادداشت های قبلی که در این زمینه داشتم، باید گفت علم بومی جاجرمی، امکان دارد. این همان علمی است که از بستر جغرافیایی-سیاسی-مذهبی-اقتصادی- و اجتماعی حوزه شهرستان جاجرم برمیخیزد و توسط محققین جاجرمی یا محققینی که برای انجام تحقیقات به این منطقه میایند، انجام گرفته و تولید میشود. سئوالهای تحقیق آن به حوزه مسائل جاجرم مربوط میشود. موضوعاتی همانند دلایل عدم توسعه سیاسی جاجرم، دلایل افزایش سطح طلاق، راههای توسعه اقتصادی و مذهبی جاجرم، راهکارهای ایجاد اشتغال برای جوانان جاجرمی، راهکارهای افزایش روحیه ولایت محوری و شهادت طلبی میان جوانان جاجرم، و مواردی از این دست میتوانند، موضوعات علم بومی جاجرمی باشند. محقق با توجه به انتخاب بجای یک یا چند روش تحقیق میتواند به بررسی ریشه های بیکاری در جاجرم و راهکارهای آن بپردازد و از این راه نه تنها مشکلی بومی را حل کند بلکه امکان دارد با ارائه راهکاری نوین (و خودساخته) علمی را به علم اقتصاد بشری بیافزاید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری جاجرم, پایگاه خبری جاجرم, علم بومی جاجرمی,,
- تکلیف مسئولین دانشگاهی و شهرستان در قبال تولید علم بومی چیست؟
سئوال مهم دیگر این است که وظیفه عالمان دینی و مسئولین دانشگاهی و شهرستانی برای نیل به اهداف بالا چیست؟ با توجه به سیاست کلی نظام جمهوری اسلامی ایران در حمایت همه جانبه از توسعه علم در سطح کشور، از مسئولین شهرستانی و دانشگاهی انتظار میرود از تولید علم بومی درباره تمامی مسائل مذهبی-اجتماعی-اقتصادی شهرستان حمایت کنند. محققین و دانشگاهیان جاجرم، جوان و کم تجربه بوده و نباید انتظار داشت در ابتدای امر موضوعات تحقیقی، نوع تحقیقات، روشهای تحقیق، و البته یافته های پرقدرتی را ارائه دهند. لکن به هر ترتیب، وسع فکری و عقیدتی شهرستان همین است و آنان که داعیه حمایت از شهرستان جاجرم را دارند، بایستی با تکیه بر همین نیروی بومی موجود و حمایت همه جانبه از آن، گام به پیش نهاده و سعی در پرورش آن نمایند. نکته دیگری که در مورد دانشگاه ها بالاخص دانشگاه های استان و شهرستان شاید تبدیل به یک معضل شده است دید مدیران دانشگاهی می باشد و این تفکر استنباط می شود که مدیران دانشگاه ها را، با محیط و مدیریت مدارس دبیرستانی اشتباه گرفته اند. اگر این اشتباه در سطح مدیریتی اتفاق افتد منجرو به این خواهد شد که دانشجو کماکان در محیط قبلی خود یعنی دبیرستان ها سیر کند. این امر به مشکلات عدیده ای مانند عدم توجه به مشکلات جامعه و آشنا نشدن با معضلات اجتماعی و بی تفاوت بودن نسبت به آن، عدم پرورش نیروهای انسانی متخصص و کار بلد برای کشور و هزاران مشکلاتی که در جامعه رخ داده است از همین محیط های آموزشی نشئت گرفته است. در بحث مفاسد اقتصادی که چندی پیش در این مورد یادداشتی نوشتم یکی از دلایل گسترده شدن مفاسد اقتصادی را محیط های آموزشی معرفی کردم و عقیده ام این است که محیط های آموزشی ما نتوانسته است مدیران و نیروهای انسانی متعد و متخصص پرورش دهد.
,حال به نظر می رسد انتقاد کردن راحت باشد اما ما نه تنها انتقاد می کنیم پیشنهاداتی را هم مطرح خواهیم کرد. که در یادداشت های بعدی به آن اشاره خواهیم داشت. اما آنچیزی که مبرهن است قاعدتا محیط دانشگاهی باید ایده پرور و جریان ساز باشد. باید معضلات اجتماعی و فرهنگی و سیاسی کشور در دانشگاه ها مورد بحث قرار گیرد باید کرسی های آزاد اندیشی در دانشگاه ها برگزار بشود باید تشکل های دانشجویی با سازماندهی هدفمند شروع به کار کند باید به نشریات دانشجویی توجه کرد و این عرصه را برای دغدغه مندان و فعالان فرهنگی باز گذاشت و به شدت از آنها دفاع و حکایت کرد.
,,
- فرجام سخن
علم بومی با روش تحقیقهای معتبر قدیم و جدید امکان پذیر و قابل تولید است. شاید در آینده روشهای تحقیق دیگری نیز ارائه شوند. اما نباید عجول بود. باید با گامهایی آرام و استوار مسیر تولید علم بشری را پیمود تا افق روشن سعادت را مشاهده کرد. اما نباید فراموش کرد که وجود روحیه پژوهش کُشی و نخبه کُشی یکی از امراض مزمن جوامع محروم است. چه بسا دلیل فرار مغزها نیز همین مدعیان عجول باشند! اعتماد به جوانان امروزی، در حرف، مزیت چندانی ندارد. باید به توانایی جوانان این مرز و بوم اعتقاد داشت و به جای طعنه و کنایه و ایرادهای (بعضا حتی به جا) به حمایت و تشویق آنان در امور مذکور پرداخت.
,پایان خبر
]
ارسال دیدگاه