به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از رهیاب، برخی از اتفاقات اخیر در دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز موجب تعجب و شگفتگی طیف وسیعی از دانشجویان و اساتید دانشگاه شده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, رهیاب,
عده ای ورشکسته ی سیاسی که در آزمون خود پیش از این در محضر ملت رفوزه شده اند باز هم در نزدیکی انتخابات و با دستپاچگی سعی در انجام کارهایی دارند تا بتوانند آرای ملت را مصادره کنند. عزل و نصب های بیجا و بی مورد و کنار زدن نیروهای مخلص و انقلابی که همگان واقف به صلاحیت آنان برای مسئولیت خویش (و چه بسا مسئولیت های بالاتر) هستند، از دیگر حربه های آشنای این گونه جریان ها در کشور می باشد.
دخالت های بیجا از بیرون دانشگاه و تحمیل نظرهای حزبی و جناحی براین نهاد علمی موجب شده تا خیل کثیری از دانشجویان آگاه به این نتیجه برسند که مع الاسف این نهاد علمی در شرف تبدیل به میدانی برای سهم خواهی های حزبی برخی نااهلان قرار گرفته است و این روز ها، دانشگاه ما بیش از آنکه یک محیط علمی_فرهنگی_سیاسی باشد، به یک باشگاه سیاسی، آن هم برای گروهی خاص مبدل گشته است!
سوالی که دراین اوضاع رقت بار ذهن را مشغول می کند این است که جایگاه مدیریت در این عرصه چیست؟ اقتدار در تصمیم گیری و مبارزه با دخالت بیگانه در دانشگاه که مدتها سرلوحه کار تیم مدیریتی دانشگاه بوده است چه زمانی به نمایش گذاشته می شود؟ ننگ و عار شعار "تصمیم از بیرون اجرا در داخل" کی قرار است از پیشانی دانشگاه پاک شود؟ فکر نمی کنید این گونه مسائل در باز ماندن از رسالت اصلی دانشگاه تاثیر بسزایی دارد؟ آیا تمام علل افت درجه ی علمی دانشگاه به دانشجویان برمیگردد؟
تکیه زدن افراد سیاسی بر مناصب مسئولیتهای فرهنگی دانشگاه (آنهم با اما و اگرهایی مرتبط با مغایرت قانونی شاغل شدن دانشجوی دولتی در دانشگاه) از موانع رشد وتعالی دانشجو و دانشگاه نیست؟ قطعا و یقینا اگر از سمت مدیران دانشگاه وادادگی نشان داده شود، طمع کاران سیاسی را بیش از پیش در اجرای اندیشه هایشان گستاخ تر و طلبکار تر خواهد نمود! برخی مصلحت اندیشی های بی مورد حفظ استقلال دانشگاه در بده بستان کاری های سیاسی را نشانه رفته اند و نرمش های بیجا موجب دخالت یک عده سهم خواه در قضیه های اخیر گشته اند.
فاجعه ی بزرگ تر این است که افرادی معدود و محدود مدعی آزادی(که کمر ازادی و ازادمردی را با کارهایشان خم کرده اند!) ، در دانشگاه به جهت حمایت های خارج دانشگاهی و دسترسی به امکانات دولتی با اتخاذ ادبیات آمرانه سعی در پیشبرد اهداف دارند و می خواهند با اغفال اذهان عمومی ،در پس پرده، مطامع سیاسی خود را پیش برند.
مطلبی که فریاد اعتراض موافق و مخالف را درآورده است و این سوال را در ذهن مخاطب ایجاد می کند که به راستی کدام سوپاپ اطمینان و کدام حمایت خارجی است که به این جماعت جرئت می دهد تا بزرگ و کوچک را در صورت عمل نکردن به خواسته هایشان تهدید به عزل و انفصال کنند؟ امیدواریم مدیریت و ریاست دانشگاه با عملکردی مستقل و عدم حرف شنوی از مراکز تصمیم گیری خارج دانشگاه به همگان ثابت کنند که دانشگاه حیاط خلوت ورشکستگان سیاسی نمی باشد و اولویت دانشگاه در ایفای رسالت خویش مبنی بر علم آموزی و پژوهش اهم بر درگیری های سیاسی و جناحی و دورخیز های زود هنگام انتخاباتی می باشد.
بدیهی است که با القای احکام صادر شده ی اخیر و بازگشت افراد معزول به مسئولیتشان ، موجبات خرسندی طبقه ی دانشجو نسبت به استقلال دانشگاه از باندبازی های جناحی فراهم می گردد.
محمد حسین صفاری _ از فعالین دانشجویی دانشگاه
, دخالت های بیجا از بیرون دانشگاه و تحمیل نظرهای حزبی و جناحی براین نهاد علمی موجب شده تا خیل کثیری از دانشجویان آگاه به این نتیجه برسند که مع الاسف این نهاد علمی در شرف تبدیل به میدانی برای سهم خواهی های حزبی برخی نااهلان قرار گرفته است و این روز ها، دانشگاه ما بیش از آنکه یک محیط علمی_فرهنگی_سیاسی باشد، به یک باشگاه سیاسی، آن هم برای گروهی خاص مبدل گشته است!
سوالی که دراین اوضاع رقت بار ذهن را مشغول می کند این است که جایگاه مدیریت در این عرصه چیست؟ اقتدار در تصمیم گیری و مبارزه با دخالت بیگانه در دانشگاه که مدتها سرلوحه کار تیم مدیریتی دانشگاه بوده است چه زمانی به نمایش گذاشته می شود؟ ننگ و عار شعار "تصمیم از بیرون اجرا در داخل" کی قرار است از پیشانی دانشگاه پاک شود؟ فکر نمی کنید این گونه مسائل در باز ماندن از رسالت اصلی دانشگاه تاثیر بسزایی دارد؟ آیا تمام علل افت درجه ی علمی دانشگاه به دانشجویان برمیگردد؟
تکیه زدن افراد سیاسی بر مناصب مسئولیتهای فرهنگی دانشگاه (آنهم با اما و اگرهایی مرتبط با مغایرت قانونی شاغل شدن دانشجوی دولتی در دانشگاه) از موانع رشد وتعالی دانشجو و دانشگاه نیست؟ قطعا و یقینا اگر از سمت مدیران دانشگاه وادادگی نشان داده شود، طمع کاران سیاسی را بیش از پیش در اجرای اندیشه هایشان گستاخ تر و طلبکار تر خواهد نمود! برخی مصلحت اندیشی های بی مورد حفظ استقلال دانشگاه در بده بستان کاری های سیاسی را نشانه رفته اند و نرمش های بیجا موجب دخالت یک عده سهم خواه در قضیه های اخیر گشته اند.
فاجعه ی بزرگ تر این است که افرادی معدود و محدود مدعی آزادی(که کمر ازادی و ازادمردی را با کارهایشان خم کرده اند!) ، در دانشگاه به جهت حمایت های خارج دانشگاهی و دسترسی به امکانات دولتی با اتخاذ ادبیات آمرانه سعی در پیشبرد اهداف دارند و می خواهند با اغفال اذهان عمومی ،در پس پرده، مطامع سیاسی خود را پیش برند.
مطلبی که فریاد اعتراض موافق و مخالف را درآورده است و این سوال را در ذهن مخاطب ایجاد می کند که به راستی کدام سوپاپ اطمینان و کدام حمایت خارجی است که به این جماعت جرئت می دهد تا بزرگ و کوچک را در صورت عمل نکردن به خواسته هایشان تهدید به عزل و انفصال کنند؟ امیدواریم مدیریت و ریاست دانشگاه با عملکردی مستقل و عدم حرف شنوی از مراکز تصمیم گیری خارج دانشگاه به همگان ثابت کنند که دانشگاه حیاط خلوت ورشکستگان سیاسی نمی باشد و اولویت دانشگاه در ایفای رسالت خویش مبنی بر علم آموزی و پژوهش اهم بر درگیری های سیاسی و جناحی و دورخیز های زود هنگام انتخاباتی می باشد.
بدیهی است که با القای احکام صادر شده ی اخیر و بازگشت افراد معزول به مسئولیتشان ، موجبات خرسندی طبقه ی دانشجو نسبت به استقلال دانشگاه از باندبازی های جناحی فراهم می گردد.
محمد حسین صفاری _ از فعالین دانشجویی دانشگاه
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه