بررسی کارنامه وزارت آموزش و پرورش در دولت تدبیر و امید؛
"انحرافِ" تحول در آموزش از مدار "تدبیر و امید"
وعدههای بر زمین مانده و افتضاح صندوق ذخیره فرهنگیان، آموزش و پرورش را پاشنه آشیل دولت یازدهم کرده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سازمان بسیج فرهنگیان - شمارش معکوس دولت روحانی شروع شده است و این روزها علاوه بر کسانی که احتمال کاندیداتوری آنها در انتخابات وجود دارد، رئیس جمهور هم دوباره رویه سخنان انتخاباتی را از سر گرفته است، بی مناسبت نیست تا برخی از وعده های روحانی در حوزه آموزش و پرورش را مرور کنیم و کارنامه سه سال و هشت ماهه دولت یازدهم را در این بخش ورق بزنیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه اطلاع رسانی سازمان بسیج فرهنگیان - ,دکتر روحانی از همان ابتدا با تقدیس معلمان با جملات ادبی و عاشقانه به جای پرداختن جدی به مشکلات و معضلات شغلی آنان مخالف بود و به اصل به عمل کار برآید به سخندانی نیست صحه می گذاشت، او در سال 92 پیش از انتخابات گفته بود: «من تصور میکنم جامعه ما، تصوری آرمانی از معلم ساخته و دائم انتظاراتی از او دارد، ولی متناسب انتظاراتش به معلم اهمیت و امکانات نمیدهد. معلمها به اینکه دائم آنها را با عبارات عاشقانه و ادبی تقدیس کنیم نیاز ندارند، باید مشکلات اقتصادیشان را حل کرد.»
تاکید بر عدالت آموزشی و انتقاد از ایجاد فاصله طبقاتی در مدارس و بنگاه اقتصادی شدن مدارس از دیگر دیدگاه های روحانی در این حوزه بود که پیش از انتخابات آن را بیان کرده بود؛ اهمیت آموزش و پرورش و لزوم سرمایه گذاری در این بخش، افزایش کیفیت مدارس دولتی و افزایش امکانات مدارس از دیگر وعده های انتخاباتی روحانی در بخش آموزش و پرورش بود.
اما باید دید نتیجه اجرای سیاست های دولت در این وزارتخانه در این چند سال چه نتیجه ای داشته است؟ آیا معلمان از اوضاع معیشتی راضی هستند؟ قطعا انتظار یک تحول عمیق در اوضاع معیشتی و منزلتی فرهنگیان عاقلانه نیست اما آیا روند طی شده در این دولت بر اساس یک برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود معیشت و منزلت معلمان بوده است؟ آیا طرح نظام رتبه بندی به درستی اجرا شد؟ پاسخ به این سوالات مشخصا منفی ست. در کنار این "عدم اقدام ها" شرایط برگزاری دوره های ضمن خدمت اجباری معلمان و پولی شدن آن نارضایتی معلمان را به شدت افزایش داد و این تبعیض اعمال شده ی غیرقانونی با توجیه کمبود بودجه، این سوال را برای آنها ایجاد کرد که کدام سازمان برای آموزش کارکنان از آنها پول می گیرد؟
در حوزه عدالت آموزشی و تصریح روحانی بر اجرای اصل سی ام قانون اساسی نیز وزارت آموزش و پرورش کاملا برعکس سیاست تصریح شده روحانی عمل کرده است. پررنگ ترین سیاست وزارت آموزش و پرورش در این دولت تلاش برای خصوصی سازی مدارس بوده است که حتی تا تبدیل مدارس دولتی به مدارس غیرانتفاعی هم پیش رفت و علی رغم انکار مدیران این وزارتخانه، سیاست ترویج خصوصی سازی کاملا واضح بوده است؛ از حراج 900 مدرسه دولتی و تبدیل آن به غیردولتی در مهر 93، تا تلاش برای تصویب قانون قانون دائمی شدن تأسیس مدارس غیردولتی که با 14 اشکال شورای نگهبان مواجه شد و منحصر کردن سهم آموزش و پرورش از برنامه ششم به یک بند در خصوص خرید خدمات آموزشی، همه گواه اعمال سیاستی درست در جهت عکس عدالت آموزشی و افزایش فاصله طبقاتی در مدارس کشور است.
در حقیقت اقدامات آموزش و پرورش نشان داده است که منظورش از خرید خدمات آموزشی عملا همان خصوصی سازی بی ضابطه است و آنچه تاکنون در این مدت پس از آغاز کار مدارس غیرانتفاعی در کشور ما به وقوع پیوسته، انتفاع و بهره مندی بخش غیردولتی است و برخلاف آنچه در کشورهای دیگر اتفاق می افتد و دولت از ظرفیتهای بخش خصوصی منتفع می شود در ایران عملا بخش خصوصی با تغذیه از دولت خود را قدرتمند می کند و از طرف دیگر خطر سلیقه ای شدن تعلیم و تربیت را ایجاد می کند.
عدم وجود یک برنامه و سیاست منسجم در بخش اقتصاد آموزش و پرورش مشخص است و همین مسئله باعث شده است تا همچنان نگاه به این حوزه هزینه ای باشد و نه سرمایه ای و در کنار این مسائل همچنان عمده ی بودجه آموزش و پرورش به حقوق معلمان اختصاص می یابد و احتمال کسری بودجه چند هزار میلیاردی هم با وجود افزایش بودجه آموزش و پرورش در اسفند ماه امسال وجود دارد.
در حوزه دانش آموزان و کیفیت بخشی به آموزش؛ باید پرسید برنامه های موثر و مهم این وزارتخانه برای بهبود کیفیت مدارس دولتی چه بوده است؟ افزایش مشهود آسیب های اجتماعی بین دانش آموزان چقدر برای مسئولان سطح بالای دولت دغدغه و نگرانی ایجاد کرده است؟ در کنار بی برنامگیِ این چنین، عنایت های پررنگ دولت به مدارس غیردولتی در چند سال گذشته و کاهش کیفیت یا در حالت خوش بینانه عدم رشد کیفیت مدارس دولتی وعده افزایش کیفیت آموزشی را نیز عقیم نشان می دهد.
در کنار این وعده های بر زمین مانده اتفاقات ناخوشایندی در این دوره وزارت آموزش و پرورش به وقوع پیوست که سابقه نداشت، تلاش برای احیای سازمان طاغوتی پیشاهنگی، استخدام بی ضابطه و غیرقانونی از خارج دانشگاه فرهنگیان و فرآیند طولانی استخدام و دریافت مبالغ کلان از پذیرفته شدگان، افتضاحِ سوءاستفاده کلان در صندوق ذخیره فرهنگیان، کنار زدن سند افتخارآمیز و پیشرفته تحول بنیادین و علاقه به اجرای برنامه 2030 یونسکو و دادن تعهدات بی ضابطه و خارج از عرف و قانون به یک نهاد بدسابقه بین المللی و رونمایی عجولانه از یک سند درهم ریخته از مسائلی بود که این وزارتخانه را در این دولت رفوزه کرد.
یکی از خصوصیات کار فرهنگی در آموزش و پرورش این است که منفعت مادی چندانی برای آن وجود ندارد و با توجه به این که این وزارتخانه ی عیال وار همواره از کمبود بودجه رنج می برد، این نهاد همواره از لحاظ مفاسد اقتصادی، یکی از پاک ترین وزارتخانه های کشور بوده است، بنابراین یکی از عجیب ترین اتفاقات در دولت یازدهم، سوءاستفاده بزرگ در صندوق ذخیره فرهنگیان بود که احتمالا یکی از وعده های انتخاباتی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آینده پیگیری و عدم تکرار این اتفاق است!
انتهای پیام/
دکتر روحانی از همان ابتدا با تقدیس معلمان با جملات ادبی و عاشقانه به جای پرداختن جدی به مشکلات و معضلات شغلی آنان مخالف بود و به اصل به عمل کار برآید به سخندانی نیست صحه می گذاشت، او در سال 92 پیش از انتخابات گفته بود: «من تصور میکنم جامعه ما، تصوری آرمانی از معلم ساخته و دائم انتظاراتی از او دارد، ولی متناسب انتظاراتش به معلم اهمیت و امکانات نمیدهد. معلمها به اینکه دائم آنها را با عبارات عاشقانه و ادبی تقدیس کنیم نیاز ندارند، باید مشکلات اقتصادیشان را حل کرد.»
تاکید بر عدالت آموزشی و انتقاد از ایجاد فاصله طبقاتی در مدارس و بنگاه اقتصادی شدن مدارس از دیگر دیدگاه های روحانی در این حوزه بود که پیش از انتخابات آن را بیان کرده بود؛ اهمیت آموزش و پرورش و لزوم سرمایه گذاری در این بخش، افزایش کیفیت مدارس دولتی و افزایش امکانات مدارس از دیگر وعده های انتخاباتی روحانی در بخش آموزش و پرورش بود.
اما باید دید نتیجه اجرای سیاست های دولت در این وزارتخانه در این چند سال چه نتیجه ای داشته است؟ آیا معلمان از اوضاع معیشتی راضی هستند؟ قطعا انتظار یک تحول عمیق در اوضاع معیشتی و منزلتی فرهنگیان عاقلانه نیست اما آیا روند طی شده در این دولت بر اساس یک برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود معیشت و منزلت معلمان بوده است؟ آیا طرح نظام رتبه بندی به درستی اجرا شد؟ پاسخ به این سوالات مشخصا منفی ست. در کنار این "عدم اقدام ها" شرایط برگزاری دوره های ضمن خدمت اجباری معلمان و پولی شدن آن نارضایتی معلمان را به شدت افزایش داد و این تبعیض اعمال شده ی غیرقانونی با توجیه کمبود بودجه، این سوال را برای آنها ایجاد کرد که کدام سازمان برای آموزش کارکنان از آنها پول می گیرد؟
در حوزه عدالت آموزشی و تصریح روحانی بر اجرای اصل سی ام قانون اساسی نیز وزارت آموزش و پرورش کاملا برعکس سیاست تصریح شده روحانی عمل کرده است. پررنگ ترین سیاست وزارت آموزش و پرورش در این دولت تلاش برای خصوصی سازی مدارس بوده است که حتی تا تبدیل مدارس دولتی به مدارس غیرانتفاعی هم پیش رفت و علی رغم انکار مدیران این وزارتخانه، سیاست ترویج خصوصی سازی کاملا واضح بوده است؛ از حراج 900 مدرسه دولتی و تبدیل آن به غیردولتی در مهر 93، تا تلاش برای تصویب قانون قانون دائمی شدن تأسیس مدارس غیردولتی که با 14 اشکال شورای نگهبان مواجه شد و منحصر کردن سهم آموزش و پرورش از برنامه ششم به یک بند در خصوص خرید خدمات آموزشی، همه گواه اعمال سیاستی درست در جهت عکس عدالت آموزشی و افزایش فاصله طبقاتی در مدارس کشور است.
در حقیقت اقدامات آموزش و پرورش نشان داده است که منظورش از خرید خدمات آموزشی عملا همان خصوصی سازی بی ضابطه است و آنچه تاکنون در این مدت پس از آغاز کار مدارس غیرانتفاعی در کشور ما به وقوع پیوسته، انتفاع و بهره مندی بخش غیردولتی است و برخلاف آنچه در کشورهای دیگر اتفاق می افتد و دولت از ظرفیتهای بخش خصوصی منتفع می شود در ایران عملا بخش خصوصی با تغذیه از دولت خود را قدرتمند می کند و از طرف دیگر خطر سلیقه ای شدن تعلیم و تربیت را ایجاد می کند.
عدم وجود یک برنامه و سیاست منسجم در بخش اقتصاد آموزش و پرورش مشخص است و همین مسئله باعث شده است تا همچنان نگاه به این حوزه هزینه ای باشد و نه سرمایه ای و در کنار این مسائل همچنان عمده ی بودجه آموزش و پرورش به حقوق معلمان اختصاص می یابد و احتمال کسری بودجه چند هزار میلیاردی هم با وجود افزایش بودجه آموزش و پرورش در اسفند ماه امسال وجود دارد.
در حوزه دانش آموزان و کیفیت بخشی به آموزش؛ باید پرسید برنامه های موثر و مهم این وزارتخانه برای بهبود کیفیت مدارس دولتی چه بوده است؟ افزایش مشهود آسیب های اجتماعی بین دانش آموزان چقدر برای مسئولان سطح بالای دولت دغدغه و نگرانی ایجاد کرده است؟ در کنار بی برنامگیِ این چنین، عنایت های پررنگ دولت به مدارس غیردولتی در چند سال گذشته و کاهش کیفیت یا در حالت خوش بینانه عدم رشد کیفیت مدارس دولتی وعده افزایش کیفیت آموزشی را نیز عقیم نشان می دهد.
در کنار این وعده های بر زمین مانده اتفاقات ناخوشایندی در این دوره وزارت آموزش و پرورش به وقوع پیوست که سابقه نداشت، تلاش برای احیای سازمان طاغوتی پیشاهنگی، استخدام بی ضابطه و غیرقانونی از خارج دانشگاه فرهنگیان و فرآیند طولانی استخدام و دریافت مبالغ کلان از پذیرفته شدگان، افتضاحِ سوءاستفاده کلان در صندوق ذخیره فرهنگیان، کنار زدن سند افتخارآمیز و پیشرفته تحول بنیادین و علاقه به اجرای برنامه 2030 یونسکو و دادن تعهدات بی ضابطه و خارج از عرف و قانون به یک نهاد بدسابقه بین المللی و رونمایی عجولانه از یک سند درهم ریخته از مسائلی بود که این وزارتخانه را در این دولت رفوزه کرد.
یکی از خصوصیات کار فرهنگی در آموزش و پرورش این است که منفعت مادی چندانی برای آن وجود ندارد و با توجه به این که این وزارتخانه ی عیال وار همواره از کمبود بودجه رنج می برد، این نهاد همواره از لحاظ مفاسد اقتصادی، یکی از پاک ترین وزارتخانه های کشور بوده است، بنابراین یکی از عجیب ترین اتفاقات در دولت یازدهم، سوءاستفاده بزرگ در صندوق ذخیره فرهنگیان بود که احتمالا یکی از وعده های انتخاباتی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آینده پیگیری و عدم تکرار این اتفاق است!
انتهای پیام/
دکتر روحانی از همان ابتدا با تقدیس معلمان با جملات ادبی و عاشقانه به جای پرداختن جدی به مشکلات و معضلات شغلی آنان مخالف بود و به اصل به عمل کار برآید به سخندانی نیست صحه می گذاشت، او در سال 92 پیش از انتخابات گفته بود: «من تصور میکنم جامعه ما، تصوری آرمانی از معلم ساخته و دائم انتظاراتی از او دارد، ولی متناسب انتظاراتش به معلم اهمیت و امکانات نمیدهد. معلمها به اینکه دائم آنها را با عبارات عاشقانه و ادبی تقدیس کنیم نیاز ندارند، باید مشکلات اقتصادیشان را حل کرد.»
تاکید بر عدالت آموزشی و انتقاد از ایجاد فاصله طبقاتی در مدارس و بنگاه اقتصادی شدن مدارس از دیگر دیدگاه های روحانی در این حوزه بود که پیش از انتخابات آن را بیان کرده بود؛ اهمیت آموزش و پرورش و لزوم سرمایه گذاری در این بخش، افزایش کیفیت مدارس دولتی و افزایش امکانات مدارس از دیگر وعده های انتخاباتی روحانی در بخش آموزش و پرورش بود.
اما باید دید نتیجه اجرای سیاست های دولت در این وزارتخانه در این چند سال چه نتیجه ای داشته است؟ آیا معلمان از اوضاع معیشتی راضی هستند؟ قطعا انتظار یک تحول عمیق در اوضاع معیشتی و منزلتی فرهنگیان عاقلانه نیست اما آیا روند طی شده در این دولت بر اساس یک برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود معیشت و منزلت معلمان بوده است؟ آیا طرح نظام رتبه بندی به درستی اجرا شد؟ پاسخ به این سوالات مشخصا منفی ست. در کنار این "عدم اقدام ها" شرایط برگزاری دوره های ضمن خدمت اجباری معلمان و پولی شدن آن نارضایتی معلمان را به شدت افزایش داد و این تبعیض اعمال شده ی غیرقانونی با توجیه کمبود بودجه، این سوال را برای آنها ایجاد کرد که کدام سازمان برای آموزش کارکنان از آنها پول می گیرد؟
در حوزه عدالت آموزشی و تصریح روحانی بر اجرای اصل سی ام قانون اساسی نیز وزارت آموزش و پرورش کاملا برعکس سیاست تصریح شده روحانی عمل کرده است. پررنگ ترین سیاست وزارت آموزش و پرورش در این دولت تلاش برای خصوصی سازی مدارس بوده است که حتی تا تبدیل مدارس دولتی به مدارس غیرانتفاعی هم پیش رفت و علی رغم انکار مدیران این وزارتخانه، سیاست ترویج خصوصی سازی کاملا واضح بوده است؛ از حراج 900 مدرسه دولتی و تبدیل آن به غیردولتی در مهر 93، تا تلاش برای تصویب قانون قانون دائمی شدن تأسیس مدارس غیردولتی که با 14 اشکال شورای نگهبان مواجه شد و منحصر کردن سهم آموزش و پرورش از برنامه ششم به یک بند در خصوص خرید خدمات آموزشی، همه گواه اعمال سیاستی درست در جهت عکس عدالت آموزشی و افزایش فاصله طبقاتی در مدارس کشور است.
در حقیقت اقدامات آموزش و پرورش نشان داده است که منظورش از خرید خدمات آموزشی عملا همان خصوصی سازی بی ضابطه است و آنچه تاکنون در این مدت پس از آغاز کار مدارس غیرانتفاعی در کشور ما به وقوع پیوسته، انتفاع و بهره مندی بخش غیردولتی است و برخلاف آنچه در کشورهای دیگر اتفاق می افتد و دولت از ظرفیتهای بخش خصوصی منتفع می شود در ایران عملا بخش خصوصی با تغذیه از دولت خود را قدرتمند می کند و از طرف دیگر خطر سلیقه ای شدن تعلیم و تربیت را ایجاد می کند.
عدم وجود یک برنامه و سیاست منسجم در بخش اقتصاد آموزش و پرورش مشخص است و همین مسئله باعث شده است تا همچنان نگاه به این حوزه هزینه ای باشد و نه سرمایه ای و در کنار این مسائل همچنان عمده ی بودجه آموزش و پرورش به حقوق معلمان اختصاص می یابد و احتمال کسری بودجه چند هزار میلیاردی هم با وجود افزایش بودجه آموزش و پرورش در اسفند ماه امسال وجود دارد.
در حوزه دانش آموزان و کیفیت بخشی به آموزش؛ باید پرسید برنامه های موثر و مهم این وزارتخانه برای بهبود کیفیت مدارس دولتی چه بوده است؟ افزایش مشهود آسیب های اجتماعی بین دانش آموزان چقدر برای مسئولان سطح بالای دولت دغدغه و نگرانی ایجاد کرده است؟ در کنار بی برنامگیِ این چنین، عنایت های پررنگ دولت به مدارس غیردولتی در چند سال گذشته و کاهش کیفیت یا در حالت خوش بینانه عدم رشد کیفیت مدارس دولتی وعده افزایش کیفیت آموزشی را نیز عقیم نشان می دهد.
در کنار این وعده های بر زمین مانده اتفاقات ناخوشایندی در این دوره وزارت آموزش و پرورش به وقوع پیوست که سابقه نداشت، تلاش برای احیای سازمان طاغوتی پیشاهنگی، استخدام بی ضابطه و غیرقانونی از خارج دانشگاه فرهنگیان و فرآیند طولانی استخدام و دریافت مبالغ کلان از پذیرفته شدگان، افتضاحِ سوءاستفاده کلان در صندوق ذخیره فرهنگیان، کنار زدن سند افتخارآمیز و پیشرفته تحول بنیادین و علاقه به اجرای برنامه 2030 یونسکو و دادن تعهدات بی ضابطه و خارج از عرف و قانون به یک نهاد بدسابقه بین المللی و رونمایی عجولانه از یک سند درهم ریخته از مسائلی بود که این وزارتخانه را در این دولت رفوزه کرد.
یکی از خصوصیات کار فرهنگی در آموزش و پرورش این است که منفعت مادی چندانی برای آن وجود ندارد و با توجه به این که این وزارتخانه ی عیال وار همواره از کمبود بودجه رنج می برد، این نهاد همواره از لحاظ مفاسد اقتصادی، یکی از پاک ترین وزارتخانه های کشور بوده است، بنابراین یکی از عجیب ترین اتفاقات در دولت یازدهم، سوءاستفاده بزرگ در صندوق ذخیره فرهنگیان بود که احتمالا یکی از وعده های انتخاباتی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آینده پیگیری و عدم تکرار این اتفاق است!
انتهای پیام/
دکتر روحانی از همان ابتدا با تقدیس معلمان با جملات ادبی و عاشقانه به جای پرداختن جدی به مشکلات و معضلات شغلی آنان مخالف بود و به اصل به عمل کار برآید به سخندانی نیست صحه می گذاشت، او در سال 92 پیش از انتخابات گفته بود: «من تصور میکنم جامعه ما، تصوری آرمانی از معلم ساخته و دائم انتظاراتی از او دارد، ولی متناسب انتظاراتش به معلم اهمیت و امکانات نمیدهد. معلمها به اینکه دائم آنها را با عبارات عاشقانه و ادبی تقدیس کنیم نیاز ندارند، باید مشکلات اقتصادیشان را حل کرد.»
, عمل, سخندانی, مشکلات اقتصادیشان,تاکید بر عدالت آموزشی و انتقاد از ایجاد فاصله طبقاتی در مدارس و بنگاه اقتصادی شدن مدارس از دیگر دیدگاه های روحانی در این حوزه بود که پیش از انتخابات آن را بیان کرده بود؛ اهمیت آموزش و پرورش و لزوم سرمایه گذاری در این بخش، افزایش کیفیت مدارس دولتی و افزایش امکانات مدارس از دیگر وعده های انتخاباتی روحانی در بخش آموزش و پرورش بود.
,اما باید دید نتیجه اجرای سیاست های دولت در این وزارتخانه در این چند سال چه نتیجه ای داشته است؟ آیا معلمان از اوضاع معیشتی راضی هستند؟ قطعا انتظار یک تحول عمیق در اوضاع معیشتی و منزلتی فرهنگیان عاقلانه نیست اما آیا روند طی شده در این دولت بر اساس یک برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود معیشت و منزلت معلمان بوده است؟ آیا طرح نظام رتبه بندی به درستی اجرا شد؟ پاسخ به این سوالات مشخصا منفی ست. در کنار این "عدم اقدام ها" شرایط برگزاری دوره های ضمن خدمت اجباری معلمان و پولی شدن آن نارضایتی معلمان را به شدت افزایش داد و این تبعیض اعمال شده ی غیرقانونی با توجیه کمبود بودجه، این سوال را برای آنها ایجاد کرد که کدام سازمان برای آموزش کارکنان از آنها پول می گیرد؟
, عاقلانه, آیا روند طی شده در این دولت بر اساس یک برنامه ریزی و سیاست گذاری برای بهبود معیشت و منزلت معلمان بوده است؟ آیا طرح نظام رتبه بندی به درستی اجرا شد؟ , "عدم اقدام ها" ,در حوزه عدالت آموزشی و تصریح روحانی بر اجرای اصل سی ام قانون اساسی نیز وزارت آموزش و پرورش کاملا برعکس سیاست تصریح شده روحانی عمل کرده است. پررنگ ترین سیاست وزارت آموزش و پرورش در این دولت تلاش برای خصوصی سازی مدارس بوده است که حتی تا تبدیل مدارس دولتی به مدارس غیرانتفاعی هم پیش رفت و علی رغم انکار مدیران این وزارتخانه، سیاست ترویج خصوصی سازی کاملا واضح بوده است؛ از حراج 900 مدرسه دولتی و تبدیل آن به غیردولتی در مهر 93، تا تلاش برای تصویب قانون قانون دائمی شدن تأسیس مدارس غیردولتی که با 14 اشکال شورای نگهبان مواجه شد و منحصر کردن سهم آموزش و پرورش از برنامه ششم به یک بند در خصوص خرید خدمات آموزشی، همه گواه اعمال سیاستی درست در جهت عکس عدالت آموزشی و افزایش فاصله طبقاتی در مدارس کشور است.
, عدالت آموزشی, پررنگ ترین سیاست وزارت آموزش و پرورش در این دولت تلاش برای خصوصی سازی مدارس ,در حقیقت اقدامات آموزش و پرورش نشان داده است که منظورش از خرید خدمات آموزشی عملا همان خصوصی سازی بی ضابطه است و آنچه تاکنون در این مدت پس از آغاز کار مدارس غیرانتفاعی در کشور ما به وقوع پیوسته، انتفاع و بهره مندی بخش غیردولتی است و برخلاف آنچه در کشورهای دیگر اتفاق می افتد و دولت از ظرفیتهای بخش خصوصی منتفع می شود در ایران عملا بخش خصوصی با تغذیه از دولت خود را قدرتمند می کند و از طرف دیگر خطر سلیقه ای شدن تعلیم و تربیت را ایجاد می کند.
, در حقیقت اقدامات آموزش و پرورش نشان داده است که منظورش از خرید خدمات آموزشی عملا همان خصوصی سازی بی ضابطه است و آنچه تاکنون در این مدت پس از آغاز کار مدارس غیرانتفاعی در کشور ما به وقوع پیوسته، انتفاع و بهره مندی بخش غیردولتی است و برخلاف آنچه در کشورهای دیگر اتفاق می افتد و دولت از ظرفیتهای بخش خصوصی منتفع می شود در ایران عملا بخش خصوصی با تغذیه از دولت خود را قدرتمند می کند و از طرف دیگر خطر سلیقه ای شدن تعلیم و تربیت را ایجاد می کند.,عدم وجود یک برنامه و سیاست منسجم در بخش اقتصاد آموزش و پرورش مشخص است و همین مسئله باعث شده است تا همچنان نگاه به این حوزه هزینه ای باشد و نه سرمایه ای و در کنار این مسائل همچنان عمده ی بودجه آموزش و پرورش به حقوق معلمان اختصاص می یابد و احتمال کسری بودجه چند هزار میلیاردی هم با وجود افزایش بودجه آموزش و پرورش در اسفند ماه امسال وجود دارد.
,در حوزه دانش آموزان و کیفیت بخشی به آموزش؛ باید پرسید برنامه های موثر و مهم این وزارتخانه برای بهبود کیفیت مدارس دولتی چه بوده است؟ افزایش مشهود آسیب های اجتماعی بین دانش آموزان چقدر برای مسئولان سطح بالای دولت دغدغه و نگرانی ایجاد کرده است؟ در کنار بی برنامگیِ این چنین، عنایت های پررنگ دولت به مدارس غیردولتی در چند سال گذشته و کاهش کیفیت یا در حالت خوش بینانه عدم رشد کیفیت مدارس دولتی وعده افزایش کیفیت آموزشی را نیز عقیم نشان می دهد.
,در کنار این وعده های بر زمین مانده اتفاقات ناخوشایندی در این دوره وزارت آموزش و پرورش به وقوع پیوست که سابقه نداشت، تلاش برای احیای سازمان طاغوتی پیشاهنگی، استخدام بی ضابطه و غیرقانونی از خارج دانشگاه فرهنگیان و فرآیند طولانی استخدام و دریافت مبالغ کلان از پذیرفته شدگان، افتضاحِ سوءاستفاده کلان در صندوق ذخیره فرهنگیان، کنار زدن سند افتخارآمیز و پیشرفته تحول بنیادین و علاقه به اجرای برنامه 2030 یونسکو و دادن تعهدات بی ضابطه و خارج از عرف و قانون به یک نهاد بدسابقه بین المللی و رونمایی عجولانه از یک سند درهم ریخته از مسائلی بود که این وزارتخانه را در این دولت رفوزه کرد.
, در کنار این وعده های بر زمین مانده اتفاقات ناخوشایندی در این دوره وزارت آموزش و پرورش به وقوع پیوست که سابقه نداشت، تلاش برای احیای سازمان طاغوتی پیشاهنگی، استخدام بی ضابطه و غیرقانونی از خارج دانشگاه فرهنگیان و فرآیند طولانی استخدام و دریافت مبالغ کلان از پذیرفته شدگان، افتضاحِ سوءاستفاده کلان در صندوق ذخیره فرهنگیان، کنار زدن سند افتخارآمیز و پیشرفته تحول بنیادین و علاقه به اجرای برنامه 2030 یونسکو و دادن تعهدات بی ضابطه و خارج از عرف و قانون به یک نهاد بدسابقه بین المللی و رونمایی عجولانه از یک سند درهم ریخته از مسائلی بود که این وزارتخانه را در این دولت رفوزه کرد.,یکی از خصوصیات کار فرهنگی در آموزش و پرورش این است که منفعت مادی چندانی برای آن وجود ندارد و با توجه به این که این وزارتخانه ی عیال وار همواره از کمبود بودجه رنج می برد، این نهاد همواره از لحاظ مفاسد اقتصادی، یکی از پاک ترین وزارتخانه های کشور بوده است، بنابراین یکی از عجیب ترین اتفاقات در دولت یازدهم، سوءاستفاده بزرگ در صندوق ذخیره فرهنگیان بود که احتمالا یکی از وعده های انتخاباتی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آینده پیگیری و عدم تکرار این اتفاق است!
, یکی از خصوصیات کار فرهنگی در آموزش و پرورش این است که منفعت مادی چندانی برای آن وجود ندارد و با توجه به این که این وزارتخانه ی عیال وار همواره از کمبود بودجه رنج می برد، این نهاد همواره از لحاظ مفاسد اقتصادی، یکی از پاک ترین وزارتخانه های کشور بوده است، بنابراین یکی از عجیب ترین اتفاقات در دولت یازدهم، سوءاستفاده بزرگ در صندوق ذخیره فرهنگیان بود که احتمالا یکی از وعده های انتخاباتی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آینده پیگیری و عدم تکرار این اتفاق است!,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه