دیدگاه های دو جامعه شناس و روانشناس؛
تنهایی آدم ها را می بلعد/ ضرورت مهرورزی انسان ها در زندگی
انسانی که تنها باشد نمی تواند همدل دیگران باشد، فقط خودش را می بیند و نمی تواند برای دیگران دل بسوزاند، این موضوع مصداق عینی هم دارد مثلا فردی که سال ها به تنهایی زندگی می کند کمتر دل خوش دارد که کسی مهمان او شود و دوست ندارد زیاد کسی با او رفت و آمد داشته باشد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازآرمان زنان؛ به عکس های زلزله کرمانشاه که نگاه می کردم عکس آپارتمانی را دیدم که در آن بادکنک های آویزان بر روی بند حک شده بود، وسط تصویر شاید در آن هنگام تولد نوزادی را جشن می گرفتند. شاید سالگرد ازدواج زن و شوهری بوده است که سال ها در کنار هم با صلح و صفا زندگی می کردند و شاید تولد مادربزرگ و پدر بزرگ بوده است که خانواده از بودن آنها در کنار هم لذت می بردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آرمان زنان,همه این ها یادآور این است که باید قدر لحظات با هم بودن را بدانیم، در این دنیای نامهربان اگر انسان ها با هم مهربان نباشند پس دیگر باید فاتحه همه چیز را خواند. انسانی که یک ثانیه دیگر از زنده ماندن خودش خبر ندارد چگونه راضی می شود که نامهربان باشد، خشونت به خرج دهد و در مقابل همنوعش بی عاطفه بماند.
,زلزله ها انسان ها را می لرزانند، اما دل آدم ها باید بیشتر بلرزد از اینکه یک روزی دیگر باید کوله بار برگیرند و از دنیا خداحافظی کنند.
,همه روانشناسان و جامعه شناسان، به این نکته اذعان دارند که همدلی به آدم ها انرژی می دهد، آدم های تنهایی که در جمع ها حاضر نمی شوند بیشتر دچار عارضه های قلبی و استرس و افسردگی می شوند اما آنهایی که در جمع های خودمانی و دوستانه شرکت می کنند و آداب و معاشرت قوی تری دارند بهتر می توانند با مسائل و مشکلات کنار بیایند.
,در یک میزگرد صمیمانه یک روانشناس و یک جامعه شناس در این زمینه با ما گفتگو کردند.
,* ضرورت مهرورزی انسان ها در زندگی
, * ضرورت مهرورزی انسان ها در زندگی, * ضرورت مهرورزی انسان ها در زندگی,مریم احدی، جامعه شناس در این زمینه گفت: فرض کنید شما تا سال های سال تنها زندگی کنید بدون اینکه کسی به شما سر بزند، به مهمانی روید بدون اینکه دوست و آشنا یا خویشاوندی داشته باشید، رفته رفته شما از همه کناره گیری می کنید و یک انسان منزوی خسته و بی روح می شوید که گاهی دوست دارید در این دنیا نباشید چرا چون کسی را برای مهرورزی ندارید.
,وی افزود: همدل و همزبانی ندارید که با او صحبت کنید، خسته و تنها هستید و ترجیح می دهید که در چهاردیواری خودتان حبس بمانید تا مرگ به سراغ شما بیاید، حالا خودتان را در این حالت فرض کنید یک آدم شاد و سرحال؛ اهل بگو بخند؛ اهل مهمانی های دوره ای و تفریح با دوستان؛ اهل کار؛ کسی که برای زندگیش برنامه ریزی دقیق و مدونی دارد و شما می توانید موفق باشید، می توانید به دیگران مهربورزید، می توانید دیگران را دوست داشته باشید و عشق ورزی کنید.
,این جامعه شناس، تشریح کرد: حالا به نظر شما تفاوت این دو انسان در چیست، یک من خسته و فرتوت و یک من شاد و سرحال؛ معلوم است که انسان ها بیشتر به سراغ کسانی می روند که گشاده رو باشند همانطور که در این زمینه احادیث زیادی هم آورده شده است. پس اینکه می گویند قدر یکدیگر را بدانید و زمان را از دست ندهید همین است.
,وی ادامه داد: زمان از دست می رود و ما هر روز پیر و پیرتر می شویم و هیچگاه زمان به جلو باز نمی گردد و ما می شویم یک انسانی که از زندگی و تفریح و با هم بودن لذت نبرده است پس بهتر است کمی در این زمینه تامل کنیم.
,* کسی که فقط خود را ببیند نمی تواند برای دیگری دل بسوزاند
, * کسی که فقط خود را ببیند نمی تواند برای دیگری دل بسوزاند, * کسی که فقط خود را ببیند نمی تواند برای دیگری دل بسوزاند,مژگان سپنتا، روانشناس بالینی هم در این زمینه گفت: انسان ها تنها افسردگی و انزوا به سراغشان می آید و آنها را رها نمی کند، انسان هایی که در لاک همیشگی خود فرو رفته اند و هیچ کس را در خلوت خود راه نمی دهند و این موضوع هیچ ربطی به ازدواج و تجرد ندارد چه بسا از انسان های متاهلی هستند که تنها هستند و چه بسا از انسان های مجردی هستند که با دیگران هستند، در خیریه ها کارهای خیر انجام می دهند و به دیگران کمک می کنند و همین بخشودگی به آنها لذت و انرژی می دهد.
,وی ادامه داد: انسانی که تنها باشد نمی تواند همدل دیگران باشد، فقط خودش را می بیند و نمی تواند برای دیگران دل بسوزاند، این موضوع مصداق عینی هم دارد مثلا فردی که سال ها به تنهایی زندگی می کند کمتر دل خوش دارد که کسی مهمان او شود و دوست ندارد زیاد کسی با او رفت و آمد داشته باشد، همیشه حصاری از تنهایی برای خود تنیده است و دوست ندارد کسی به تنهایی اش ورود پیدا کند.
,این روانشناس بالینی، اضافه کرد: اینگونه انسان ها کمتر می توانند همدل و همزبان باشند چون طعم جمع گرایی را حس نکرده اند حالا برخی از آنها دوست ندارند در جمع ها حضور پیدا کنند و برخی دیگر به دلایلی در جمع ها راهشان نمی دهند مانند گروه دوستانی که از یکی دوستانشان خوششان نمی آید و نمی خواهند او را در جمع خودشان راه دهند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه