خطیبی:در استقلال هم که بودم گفتم تراکتوری ام!
خانواده ی ما خانواده ای فوتبالی بود و من زمانی که به مدرسه فوتبال تراکتورسازی آمدم برادرم حسین آقا در تیم بزرگسالان تراکتور بازی می کرد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانارسول خطیبی سرمربی تیم تراکتورسازی تبریز که از جمله مربیان موفق و جوان فوتبال امروز محسوب می شود این روز ها با تیم جوانش صدر جدول لیگ برتر را در اختیار گرفته وی که در دوران بازیگری نیز از جمله بازیکنان موفق و تاثیرگذار بود از چگونگی شروع فوتبالش و ادامه ی این حرفه با خبرنگار تبریز بیدار به گفت و گو نشست:
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
,
,
چه گونه به دنیای فوتبال راه پیدا کردید؟
,,
خانواده ی ما خانواده ای فوتبالی بود و من زمانی که به مدرسه فوتبال تراکتورسازی آمدم برادرم حسین آقا در تیم بزرگسالان تراکتور بازی می کرد و حتی موفق شد با تراکتورسازی آقای گل ایران شود. من هم طبعا و با توجه به شرایط موجود به فوتبال علاقه مند شدم و فوتبال را به صورت حرفه ای دنبال کرده و ادامه دادم.
,,
پس از تراکتورسازی شروع کردید و ادامه دادید...
,,
بله , از تراکتورسازی شروع کردم و پس از مدتی به دلیل این که دیگر تیم تبریزی یعنی ماشین سازی در مسابقات قهرمانی کشور حضور داشت و به نیرو احتیاج داشتند پس از درخواست مسئولان این تیم من با هماهنگی مسئولان به این تیم رفتم تا برای قهرمانی این تیم تبریزی تلاش کنم.
,,
شما از جمله بازیکنان لژیونر فوتبال ایران هستید که با پیوستن به تیم هامبورگ فرصت بازی در سطح اول فوتبال اروپا را به دست آوردید, چه طور شد که مدت بیشتری در هامبورگ نماندید؟
,,
در ابتدا و زمان عقد قرارداد من با باشگاه هامبورگ, هامبورگی اسرار داشتند با من قراردادی دو ساله ببندند اما رئیس و قت باشگاه ما اسرار در یک ساله بودن قرارداد داشت و دلیل این هم چیزی نبود جز پول!. مسئولان وقت باشگاه می خواستند من هشت ماه قرضی در هامبورگ بازی کنم و پس از درخشش در این تیم در پایان فصل قرارداد بزرگی با این تیم ببندیم تا در نهایت پول بیشتری نسیب باشگاه شود! البته این یکی از دلایل بود و دلیل دیگرش این بود که من پس از عقد قرارداد با هامبورگ باید در دو بازی دیگر در ایران به میدان می رفتم که در آخرین بازی که در تهران مقابل ذوب آهن به میدان رفتم دچار مصدومیت شدیدی شدم که حتی زمانی که به هامبورگ رفتم پایم گچ گیری شده بود وقتی که مربی هامبورگ ( که علاقه ی زیادی به من داشت) برای استقبال از من به فرودگاه آمد و پای مرا در آن وضع دید بسیار ناراحت شد و به نمایندگان باشگاه گفت که شما نباید طوری قرارداد می بستید که وی دو بازی دیگر پس از عقد قرارداد بازی کند و در نهایت این گونه مصدوم شود. مداوای پای من تقریبا 3 ماه طول کشید و با توجه به این که قرارداد من به لطف مسئولان هشت ماهه بود من به عنوان جوانی 19-18 ساله نمی توانستم در مدت پنج ماه خودم را با فوتبال سطح اول بوندسلیگا تطبیق دهم, اما با این حال توانستم در هشت بازی برای این تیم به میدان بروم.
,,
,
, ,
,
پس از اتمام قرارداد با هامبورگ دوباره برگشتید به ایران
,,
بله دوباره برگشتم به ایران و به تیم پاس البته در شرایطی که آن زمان هم از استقلال و هم از پرسپولیس پیشنهاد داشتم ,پاس را انتخاب کردم چرا که از دوران کودکی از پرسپولیس و استقلال خوشم نمی آمد!. حتی در دوره ای که به طور قرضی و به دلیل حضور این تیم در جام باشگاه های آسیا به استقلال پیوستم و در این تیم بازی می کردم از من پرسیدند که به عنوان بازیکن استقلال خون تو هم همیشه آبی هست؟! ( مصاحبه اش هم موجود است) که من در جواب گفتم من نه استقلالی ام نه پرسپولیسی من تراکتوری ام!. این جواب من در شرایطی بود که هر بازیکنی که آن روزها به استقلال یا پرسپولیس می رفت می گفت من از بچگی عاشق این تیم بودم و آرزوی بازی در این تیم را داشتم و از این قبیل حرف ها... . اما من در حالی که با استقلال قرارداد داشتم و در این تیم بازی می کردم گفتم تراختوری ام و پس از بازی در بازی های آسیایی این تیم از جمع شان جدا شدم.
,,
سپاهان و دوران طلایی
,,
بله من در سپاهان در 67 بازی موفق به زدن 52 گل شدم و هنوز هم رکورد بهترین گلزن تاریخ تیم سپاهان ازآن من است.
,,
پس از سپاهان به تیم الشارجه پیوستید که دوران پرفروغی در آن تیم نداشتید, به نظر خودتان دلیلش چه بود؟
,,
به نظر من دلیلش این بود که من در تیم الشارجه بسیار تحت فشار قرار گرفته بودم چرا که من در زمان پیوستنم به این تیم رکورد نقل و انتقالات این باشگاه را شکسته بودم و خودم را تحت فشار و استرس می دیدم, من به خاطر پول به این تیم نرفته بودم و هدفم دفاع از حیثیت فوتبال ایران بود به همین دلیل در نیم فصل از این تیم جدا شدم و به الامارات پیوستم و توانستم در الامارات انتظارات از خودم را برآورده کنم.
,,
عملکردتان در الامارات بهترین عملکردتان در تیم های خارجی بوده که در آن ها بازی کرده اید, چرا از این تیم جدا شدید؟
,,
من پس از اتمام قرارداد با الامارات با توجه به شرایط موجود و البته توصیه مدیر برنامه هایم با تیم الظفره وارد مذاکره شدم و در نهایت با آن تیم قرارداد بستم. که البته من می خواستم به ایران برگردم و هدفم ماندگاری در تیمی مانند الظفره نبود به همین دلیل پس از یک نیم فصل بازی در این تیم به ایران برگشتم و به تیم سپاهان پیوستم اما در واقع در آن دوران منتظر بودم تا تراکتورسازی که متاسفانه در لیگ یک بود به لیگ برتر صعود کند و به تراکتور بیایم.
,,
پس از پیوستن به سپاهان, باز هم دلتان جای دیگری بود و در این تیم راحت نبودید...
,,
بله, واقعا همینطور است. در آن روزها که من تازه به سپاهان پیوستم دوستانم از تبریز تماس گرفتند و گفتند که می خواهند تیمی بخرند و دوست دارند من هم در این تیم باشم من هم به دلیل دوستی با این آقایان و تبریزی بودن این تیم قرارداد سفید امضا کردم و به این تیم پیوستم و الحمدالله گسترش فولاد آن فصل موفق نشان داد و برای اولین بار تا فینال جام حذفی نیز رفتیم با این تیم.
,,
,
, ,
,
,
از رده باشگاهی که بگذریم, شما پس از 4 بازی در تیم ملی امید به تیم بزرگسالان دعوت شدید از تجربه ی ملی تان بگوئید
,,
من در 4 بازی برای تیم ملی امید 3 گل زدم و در همان زمان که به تیم ملی امید دعوت شدم همزمان به تیم ملی بزرگسالان نیز دعوت شده بودم. اما با توجه به شرایط تیم امید و این که من کاپیتان این تیم بودم ترجیح دادم در تیم امید باشم و سپس به تیم بزرگسالان رفتم و اولین بازی ام را مقابل کویت انجام دادم.
,,
شما تجربه ی حضور در جام جهانی را نیز با تیم ملی دارید, نظر خودتان درباره ی عملکردتان در رده ی ملی چیست؟
,,
ببینید نسل فوتبال امروز ما نسبت به نسل دهه ی هشتاد یا هفتاد خیلی ضعیف تر است. زمان بازی ما مثلا من به عنوان یک مهاجم باید از دفاع هایی مانند محمد خاکپور , جواد زرینچه, نادر محمدخانی یا مارکار آقاجانیان و خیلی های دیگر که از بهترین های پست خود بودند عبور می کردیم و در مقابل آن ها خود مان را نشان می دادیم. در مهاجمین نیز فوتبال ما غنی از مهاجمان خوب بود مثلا زمانی که من به ذوب آهن رفتم آقای رضا صاحبی آقای گل لیگ بودند سید کمال حسینی, عباس سیمکانی از بهترین مهاجمان فوتبال بودند و این ها تنها بازیکنان تیم ذوب آهن بودند من به خود می گفتم که من چه طور می توانم بین این همه مهاجم خودم را نشان دهم و اثبات کنم و می دانستم که تنها با سعی و تلاش مضاعف بود که می شد در بین آن بازیکنان خودی نشان داد که شکر خدا همین طور هم شد و تلاش هایم نتیجه داد و من هم توانستم خودم و فوتبالم را اثبات کنم. شما در نظر داشته باشید که ما بازیکنان یک نسل بودیم و همه در یک دوره بازی می کردیم. بعد دوره ای رسید که بازیکنانی مانند علی دائی ,خداداد عزیزی , علی کریمی , فرهاد مجیدی و ... در فوتبال ما مطرح شدند و با وجود این بازیکنان من از سال 77 تا87 در تیم ملی حضور داشتم و فکر می کنم می توانستم فرصت بیشتری برای بازی داشته باشم اما در جام جهانی با توجه به شرایط خوبی که علی دائی و دیگر بازیکنان داشتند من افتخار می کردم که نیمکت نشین علی دائی هستم. اما نکته ای که می خواهم به آن اشاره کنم این است که بازیکنانی مثل ما آن زمان در نیمکت می نشستند و فرصت بازی کردن نداشتند. اما حالا اینگونه نیست و سطح بازی ها آنقدر پائین آمده که اگر بازیکنی واقعا با انگیزه باشد و تلاش کند می تواند به راحتی به رده ی ملی برسد و بازی کند. من فکر می کنم اگر در این نسل بازی می کردم الان نفر اول تیم ملی بودم!.چرا که تیم ملی در حال حاضر مهاجم آنچنانی ندارد و مهاجمان تقریبا در یک سطح هستند.
,,
شماره ی مورد علاقه تان در دوران بازیگری کدام بود؟
,,
من شماره ی 7 را دوست داشتم اما به هر تیمی می رفتم شماره 10 را به من می دادند!. همه هم فکر می کردند من خودم شماره 10 را درخواست می کنم.
,,
بیشتر افراد بهترین گل ملی شما را گل برگردانتان به بلاروس می دانند به نظر شما بهترین گل ملی تان کدام است؟
,,
نظر من هم همان گل است.
,,
بهترین گل باشگاهی؟
,,
گل های مهم زیادی در سطح باشگاهی به ثمر رسانده ام که سه تای آن ها در خاطرم مانده اولی گلی بود که در تیم الامارات به تیم الوصل زدم آن گل را در دقیقه 93 و زمانی هیچ کس فکرش را نمی کرد زدم , دومی گلی بود که در تیم ملی امید به تیم ملی بحرین زدم که آن هم گل دلچسبی بود و سومی گلی بود که در تراکتورسازی به نفت تهران زدم.
]
ارسال دیدگاه