مراسم های آنچنانی ازدواج در شهرستان نطنز؛
برپایی نمایشگاه جهیزیه در بادرود/ روستایی که در آن پدر عروس به داماد یک راس گاو هدیه می دهد
متاسفانه ما معیارهای خوشبختی عروس و داماد را از اخلاقیات به تجملات بیهوده تغییر داده ایم و به قول معروف عقلمان به دید چشممان است؛ منتظریم یکی از ما در گرفتن مراسمات آنچنانی و جهیزیه لوکس تشویق کند؛ همین برای ما کافیست و کاری به دیگر شرایط یک زندگی سعادت آفرین نداریم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نطنزنا، آداب و رسوم مراسم ازدواج در شهرستان نطنز مانند دیگر مناطق کشور به صورت عرفی که در جامعه وجود دارد، سنتی برگزار می شود و اولین قدم از طرف پسر خانواده برداشته شده و وی از برادر، خو.اهر، پدر، مادر و یا یکی از اقوام درجه یک خود می خواهد در منطقه دختری را که شرایط مناسب و مورد نظر پسر را دارد پیدا کرده و به وی پیشنهاد بدهند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, طنزنا,البته در شهر های این شهرستان مراسم خواستگاری در خانه دختر برگزار می شود ولی در اکثر روستاها فرد واسطه شده از طرف پسر به صورت غیر رسمی (که ممکن است در مکان های مختلف صورت گیرد) کار خواستگاری را انجام داده و فقط ظرف یک روز فرد واسطه ماموریت می یابد جواب خانواده دختر را به سمع پسر برساند.
,بازهم بر خلاف شهر ها که مراسم تعیین شیر بها و مهریه در جلسه ای قبل از مراسم عقد برگزار می شود در اکثر روستاهای شهرستان، تعیین مهریه تنها یک ساعت و حتی در مواردی سر سفره عقد و بدون کم ترین چانه زنی تعیین می شود و عاقد خطبه را جاری می سازد.
,در روستاها شب عروسی تمام مردم برای صرف شام به خانه پدر داماد دعوت می شوند و بعد از صرف شام همراه داماد به خانه عروس رفته و داماد و عروس را با چاشنی مراسمات شادی تا خانه داماد همراهی می کنند.
,داماد دو روز بعد از عروسی طی مراسمی با عنوان پاگشا با همراهی فامیل عروس به خانه پدر عروس برای صرف شام دعوت می شود که البته در این شب خانواده عروس فقط همسایه ها و فامیل درجه یک خود و داماد را برای صرف شام دعوت می کنند.
,در روستای فمی از توابع بخش بادرود رسم است که بعد از شام خانواده عروس ما یحتاج اولیه زندگی از قبیل روغن، برنج و چند کیلویی آجیل و خشکبار و همچنین چند دست لباس را به داماد هدیه می دهند؛ البته بسیاری از افراد در این روستا در این شب به برادران، خواهران و پدر و مادر عروس هدیه ای در حد یک دست لباس می دهند.
,در قسمت بعد میهمانان درخواست« اصل مطلب» می کنند و در اینجاست که پدر داماد مبلغی پول که الان به مرز ۱۵ میلیون ریال رسیده است را به همراه یک راس گاو به داماد می دهد و مجلس تمام شده و خبر می دهند تا به مردم بگویند عصر روز بعد جهیزیه عروس به خانه داماد برده شده و مراسم پاتختی برگزار می شود.
,عصر روز بعد تعدادی از ماشین های روستا داوطلبانه به در خانه پدر عروس می روند و جهیزیه را با ماشین و بوق زنان به خانه داماد برده و مبلغی را به عنوان هدیه از پدر داماد می گیرند و بعد از آن هم مراسم زنانه پاتختی شروع می شود.
,در این مراسم که قالب افراد روستا در آن شرکت می کنند هر کس در حد وسع خود که بیشترین مقدار آن را خانواده های عروس و داماد می پردازند مبلغی را با عنوان پاتختی به طرف عروس یا طرف داماد می دهند و داماد هر یک از این مبالغ را در دفتری یادداشت کرده تا روز عروسی طرف پرداخت کننده، همان مبلغ را بدون هیچ کاستی و افزایشی به وی برگرداند.
,از مراسم عروسی که بگذریم چیزی که خیلی زیاد به چشم می خورد مبلغ زیاد و تعیین مهریه خارج از وسع داماد در روستاها و به خصوص در شهرها است.
,معمولا در شهرها میزان مهریه از ۵۰۰ سکه شروع می شود و در برخی موارد به ۱۰۰۰ و ندرتا به تاریخ تولد عروس هم می رسد و خانواده دامادبا ساخت این ذهنیت که کی داده و کی گرفته مبلغ مذکور را با کمترین چانه زنی قبول می کند؛ حال آیا فرد می تواند این مقدار مهریه را تقبل کند یانه که پاسخ اکثر افراد به این سوال منفی است.
,معضل بعدی که متاسفانه در شهر بادرود و یکی دو تا از روستاهای اطراف آن دیده می شود گرفتن جهیزیه آنچنانی ناشی از گسترش چشم و هم چشمی است؛ گاهی پدر عروس طی توجیهی با مبنای کم نیاوردن از همسایه یا همشهری، قریب به ۷۰ تا ۸۰ درصد جهیزیه که بعضا تا ۱۰۰ میلیون هم هزینه در پی خواهد داشت را با چک و وعده می خرد و آخرش هم دچار مصیبت عدم پرداخت اقساط شده و هم خود و هم خانواده اش را بعضا تا زمانی که نوه اش راه رفتن را یاد گرفته در گیر می کند.
,این راه انداختن نمایشگاه جهیزیه متاسفانه هم ترویج یافته و هم هر بار بر وسعتش افزوده می شود و اگر دقت شود اکثر چیزهایی که در قالب جهیزیه به عروس داده می شود فقط جنبه تجملاتی دارد و با آن قیمت گزاف هرگز به کارشان در طول عمر نخواهد خورد.
,متاسفانه ما معیارهای خوشبختی عروس و داماد را از اخلاقیات به تجملات بیهوده تغییر داده ایم و به قول معروف عقلمان به دید چشممان است؛ منتظریم یکی از ما در گرفتن مراسمات آنچنانی و جهیزیه لوکس تشویق کنه؛ همین برای ما کافیست و کاری به دیگر شرایط یک زندگی سعادت آفرین نداریم.
,حال که در ایام ازدواج ساده، زیبا و منحصر به فرد حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) هستیم چه خوب است که سبک و سیره زندگی این دو بزرگوار را سرلوحه کار خود قرار دهیم و بفهمیم که این سبک زندگی علیرغم تمام سادگی اش سرشار از عشق، صفا و معنویت بود.
,ما باید تلاش کنیم این حلقه گم شده را لابلای این تجملات مزخرف و بیهوده بیابیم؛ امروزه شاهدیم در مواردی که تمام امکانات رفاهی و زندگی برای افراد فراهم شده، اما سعادت و خشبختی واژه ایست که در هیاهوی این بیهودگی گم شده و غریب واقع گشته است و البته خیلی ها چاره را در جدا کردن راه می بیننند و این کار را هم می کنند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه