یادداشت/هادی حسن دوست؛
فیش حقوق های نجومی و تخریب سرمایه اجتماعی
به هر میزان که سطح سرمایه اجتماعی تحت عملکرد سوء برخی نهادها، مسئولان و افراد کاهش پیدا کند به همان میزان در متن جامعه شاهد بروز دلمردگی، ناامیدی، بی اعتمادی، واگرایی و نهایتا رخوت عمومی نسبت به آینده خواهیم بود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اترک نیوز، امروزه در کنار سرمایه های انسانی و اقتصادی ، سرمایه دیگری به نام سرمایه اجتماعی (social capital) نیز مورد توجه قرار گرفته است . سرمایه اجتماعی ، یا بعد معنوی یک اجتماع ، میراثی تاریخی است که از طریق تشویق افراد به همکاری و مشارکت در تعاملات اجتماعی ، قادر است به حل میزان بیشتری از معضلات موجود در آن اجتماع ، فائق آید و حرکت به سوی رشد وتوسعه شتابان اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی و ... را امکان پذیر سازد . به عبارت دیگر سرمایه اجتماعی مفهومی در جامعهشناسی است که در تجارت، اقتصاد، علوم انسانی و بهداشت عمومی جهت اشاره به ارتباطات درون و مابین گروهی از آن استفاده می شود. اگرچه تعاریف مختلفی برای این مفهوم وجود دارد، اما در کل، سرمایه اجتماعی به عنوان نوعی “علاج همه مشکلات” جامعه مدرن و کلید حل مشکلات مردم تلقی شده است .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اترک نیوز، ,,
در واقع ، سرمایه اجتماعی را می توان در کنار سرمایه های اقتصادی و انسانی ، بخشی از ثروت ملّی به حساب آورد که بستر مناسبی برای بهره برداری از سرمایه انسانی و فیزیکی (مادّی) و راهی برای نیل به موفقیت قلمداد می شود . بدون سرمایه اجتماعی ، هیچ اجتماعی به هیچ سرمایه ای نمی رسد ، به طوری که بسیاری از گروه ها، سازمان ها و جوامع انسانی ، بدون سرمایه اقتصادی و صرفا با تکیه بر سرمایه انسانی و اجتماعی توانسته اند به موفقیت دست یابند ، اما هیچ مجموعه انسانی ، بدون سرمایه اجتماعی نمی تواند اقدامات مفید و هدفمندی انجام دهد .
برخی از ابعاد، جنبه ها و اشکال سرمایه اجتماعی عبارت اند از : اعتماد ، صداقت ، حسن تفاهم ، سلامتی نفس ، هم دردی ، دوستی ، همبستگی ، فداکاری و ... که در بتن تعاملات اجتماعی خود را نشان می دهند.
در مجموع و به زبان کاملا ساده، سرمایه اجتماعی دارایی ملی و به زبان دینی حق الناسی است بسیار استراتژیک و مهم که هرچقدر میزان سرمایه اجتماعی در سطح جامعه ای بالا باشد شاهد بروز و ظهور درصد بالایی هم دلی، مشارکت، اعتماد، انسجام و امید و دلگرمی به آینده خواهیم بود، لذا پرواضح است که هرگونه اقدام در راستای تقلیل و کاهش این مفهوم توسط هر نهاد و مجموعه ای چقدر برای هر نظام اجتماعی هزینه مند و دارای نتایج مخربی و از نظر شرعی گناه محسوب می شود.
بنابراین تا بدین جا مشخص شد که به هر میزان که سطح سرمایه اجتماعی تحت عملکرد سوء برخی نهادها، مسئولان و افراد کاهش پیدا کند به همان میزان در متن جامعه شاهد بروز دلمردگی، ناامیدی، بی اعتمادی، واگرایی و نهایتا رخوت عمومی نسبت به آینده خواهیم بود.
حال شق دیگر قضیه را بررسی کنیم افشای دومینوی وحشتناک فیش های حقوقی نجومی مدیران و مسئولانی که به بر صندلی چرمین ریاست تکیه زده و نه غم تورم را دارند و نه درد رکود را احساس کرده اند .
از سوی دیگر مسئولانی که شعار خدمت به خلق، کوس تدبیر و امید آنها گوش فلک را پاره کرده بود اینک شوربختانه دانسته یا ندانسته باعث نامیدی، یاس و دلمردگی عمومی در قالب افول سرمایه اجتماعی شده است .
در این میان وقتی آحاد مردم یک جامعه سهم خویش از تلاش و کوشش را با مسئولان خود مقایسه کرده و شاهد اختلاف مالی بسیار زیاد می شوند و از سوی دیگر مستمر در گوش آنها شعار راستگویی، صداقت، خادمیت، تقوا ، برادری و برابری خوانده شده و اینگونه تلقین می شود که فضای حکومت علی علیه السلام تمام قد حاکم است ولی در عمل مطلقا اینگونه نیست و مردم شاهد پرداخت های سر به فلک کشیده داعیان این شعارها می شوند لذا در چنین شرایطی اولین قربانی این ماجرا «سرمایه اجتماعی» عمومی خواهد بود.
بدین توضیح همانطور که گفته شد هرچقدر سطح سرمایه اجتماعی تحت تاثیر وقایعی اینچنینی افول کند به همان میزان سطح اعتماد عمومی، مشارکت اجتماعی، هم دلی مدنی، امید و نگاه به آینده نیز منفی شده و حق الناس عمومی به خطر خواهد افتاد که خود این شرایط آبستن بدترین آسیب های اجتماعی من جمله: وندالیسم یا آسیب رساندن به اموال دولتی، ولنگاری فرهنگی، بی اعتنایی مدنی نسبت به یکدیگر، دروغ گویی و بسیاری دیگر از رذایل اخلاقی خواهد شد.
انتهای خبر/رض
در واقع ، سرمایه اجتماعی را می توان در کنار سرمایه های اقتصادی و انسانی ، بخشی از ثروت ملّی به حساب آورد که بستر مناسبی برای بهره برداری از سرمایه انسانی و فیزیکی (مادّی) و راهی برای نیل به موفقیت قلمداد می شود . بدون سرمایه اجتماعی ، هیچ اجتماعی به هیچ سرمایه ای نمی رسد ، به طوری که بسیاری از گروه ها، سازمان ها و جوامع انسانی ، بدون سرمایه اقتصادی و صرفا با تکیه بر سرمایه انسانی و اجتماعی توانسته اند به موفقیت دست یابند ، اما هیچ مجموعه انسانی ، بدون سرمایه اجتماعی نمی تواند اقدامات مفید و هدفمندی انجام دهد .
,
برخی از ابعاد، جنبه ها و اشکال سرمایه اجتماعی عبارت اند از : اعتماد ، صداقت ، حسن تفاهم ، سلامتی نفس ، هم دردی ، دوستی ، همبستگی ، فداکاری و ... که در بتن تعاملات اجتماعی خود را نشان می دهند.
,
در مجموع و به زبان کاملا ساده، سرمایه اجتماعی دارایی ملی و به زبان دینی حق الناسی است بسیار استراتژیک و مهم که هرچقدر میزان سرمایه اجتماعی در سطح جامعه ای بالا باشد شاهد بروز و ظهور درصد بالایی هم دلی، مشارکت، اعتماد، انسجام و امید و دلگرمی به آینده خواهیم بود، لذا پرواضح است که هرگونه اقدام در راستای تقلیل و کاهش این مفهوم توسط هر نهاد و مجموعه ای چقدر برای هر نظام اجتماعی هزینه مند و دارای نتایج مخربی و از نظر شرعی گناه محسوب می شود.
,
بنابراین تا بدین جا مشخص شد که به هر میزان که سطح سرمایه اجتماعی تحت عملکرد سوء برخی نهادها، مسئولان و افراد کاهش پیدا کند به همان میزان در متن جامعه شاهد بروز دلمردگی، ناامیدی، بی اعتمادی، واگرایی و نهایتا رخوت عمومی نسبت به آینده خواهیم بود.
,
حال شق دیگر قضیه را بررسی کنیم افشای دومینوی وحشتناک فیش های حقوقی نجومی مدیران و مسئولانی که به بر صندلی چرمین ریاست تکیه زده و نه غم تورم را دارند و نه درد رکود را احساس کرده اند .
,
از سوی دیگر مسئولانی که شعار خدمت به خلق، کوس تدبیر و امید آنها گوش فلک را پاره کرده بود اینک شوربختانه دانسته یا ندانسته باعث نامیدی، یاس و دلمردگی عمومی در قالب افول سرمایه اجتماعی شده است .
,
در این میان وقتی آحاد مردم یک جامعه سهم خویش از تلاش و کوشش را با مسئولان خود مقایسه کرده و شاهد اختلاف مالی بسیار زیاد می شوند و از سوی دیگر مستمر در گوش آنها شعار راستگویی، صداقت، خادمیت، تقوا ، برادری و برابری خوانده شده و اینگونه تلقین می شود که فضای حکومت علی علیه السلام تمام قد حاکم است ولی در عمل مطلقا اینگونه نیست و مردم شاهد پرداخت های سر به فلک کشیده داعیان این شعارها می شوند لذا در چنین شرایطی اولین قربانی این ماجرا «سرمایه اجتماعی» عمومی خواهد بود.
,
بدین توضیح همانطور که گفته شد هرچقدر سطح سرمایه اجتماعی تحت تاثیر وقایعی اینچنینی افول کند به همان میزان سطح اعتماد عمومی، مشارکت اجتماعی، هم دلی مدنی، امید و نگاه به آینده نیز منفی شده و حق الناس عمومی به خطر خواهد افتاد که خود این شرایط آبستن بدترین آسیب های اجتماعی من جمله: وندالیسم یا آسیب رساندن به اموال دولتی، ولنگاری فرهنگی، بی اعتنایی مدنی نسبت به یکدیگر، دروغ گویی و بسیاری دیگر از رذایل اخلاقی خواهد شد.
,
انتهای خبر/رض
, ]
ارسال دیدگاه