بازخوانی حضور بانوان ایرانی در بزنگاههای تاریخ کشور
حضور پر صلابت از دیروز تا فردا
پیروزی انقلاب اسلامی نتیجه حضور پرصلابت زنانی است که شانه به شانه مردانشان به رهبری امام خمینی(ره) به مبارزه با رژیم ستم شاهی پرداختند، حماسه 8 سال دفاع مقدس نیز با حمایت و پشتیبانی آنان رقم خورد و 9 دی برگه زرین دیگری از این حضور همراه با شعور زنان ایرانی بود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «بسیج جامعه زنان» مریم زاهدی: دوران پس از انقلاب یکی از طلایی ترین دورانهای تاریخ کشورمان برای حضور و مشارکت فعال زنان در تمامی زمینه های اجتماعی فرهنگی،اقتصادی و سیاسی است. اما پیروزی انقلاب خود ماحصل حضور پرصلابت زنانی است که شانه به شانه مردانشان به رهبری امام خمینی (ره) به مبارزه با رژیم ستم شاهی پرداختند و این حضور منجر به پیروزی انقلاب شد. این زنان در ادامه همچنان در صحنه ماندند و حماسه 8 سال دفاع مقدس را با حمایت و پشتیبانی از مردانشان خلق کردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از «بسیج جامعه زنان» , به نقل از «بسیج جامعه زنان» , به نقل از «, بسیج جامعه زنان, بسیج جامعه زنان, بسیج جامعه زنان, » , مریم زاهدی: ,هر چند هر گاه لازم بود خود در خط مقدم جبهه مبارزه حضور می یافتند و امروز جامعه زنان کشور ما به 7 هزار شهیدی که تقدیم انقلاب و میهن کرده است افتخار می کند. حماسه 9 دی ماه سال 88 نیز یکی دیگر از بزنگاه های تاریخ مبارزه ایران با دشمنانی بود که قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران را داشتند و باز این زنان کشورمان بودند که در خط مقدم قرار گرفتند و آگاهانه خط شکنی کردند و با بصیرت و پیروی از ولایت حماسه آفریدند. اما این حضور آگاهانه زنان ایرانی موضوعی است که در طول تاریخ بعد از اسلام همواره وجود داشته است. نقش آفرینی زنان ایرانی در گذرگاه های حساس تاریخ موضوعی است که در این نوشتار به آن می پردازیم.
نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان
نظام حکومتی ایران تا سال 1906 میلادی (1285 شمسی) استبدادی از نوع سلطنتی بود. در این نظام سلاطین حکومت می کردند و سلطنت به طور موروثی به اولاد و اعقاب ذکور آنها می رسید. مردم در تعیین خط مشی سیاسی حکومت نقشی نداشتند و چنانچه در منطقه ای از کشور ظلم و بیداد از حد در می گذشت ، شورش اتفاق می افتاد که با سرکوب یا تغییر حاکم و فرمانروای محلی و دخالت حکومت مرکزی پایان می یافت . با آنکه تحت شرایط سیاسی که به آن اشاره شد آحاد مردم ـ زن یا مرد ـ از مشارکت سیاسی در امور به مفهوم امروزی محروم بودند، اما تحت همان شرایط هم ، موقعیت زنان ایران از حیث حضور در عرصه ی زندگی اجتماعی قابل مقایسه با موقعیت مردان نبود. با تمام اینها اما زنان در فصل های مشخصی از تاریخ ایران از پشت پرده به نقش آفرینی سیاسی پرداخته اند که یک نمونه از آن نقشی است که در جریان تحریم تنباکو ایفا کردند. مورخان ، واقعه ی رژی (واگذاری انحصار تنباکو و توتون به یک شرکت انگلیسی ) در سال 1309 قمری را که مورد اعتراض مردم قرار گرفت و نهایتاً منجر به صدور فتوای تحریم آن از طرف آیت الله حاج میرزا حسن شیرازی شد، مقدمه ی تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور می دانند. زنان دربار ناصرالدین شاه که در اندرونی شاه فتوای تحریم تنباکو را اجرا کردند و قلیانها را شکستند. این همراهی زنان در تحریم مصرف توتون و تنباکو موجب شد تا نهضتی عظیم در برابر واگذاری انحصار تنباکو و توتون به بیگانگان شکل بگیرد و در نهایت این نهضت پیروز شد.
زنان در مشروطه
انقلاب مشروطیت ایران در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) به صدور فرمان مشروطیت منجر شد که به موجب آن مقرر شد شاه سلطنت کند ـ نه حکومت و مجلس شورای ملی (پارلمان ) تشکیل گردد و مردم در جریان انتخابات آزاد، نمایندگان خود را به این مجلس بفرستند. بدین ترتیب برای نخستین بار اصل مشارکت سیاسیِ مردم ایران در امور پذیرفته شد و تصویب قوانین انتخاباتی موکول به آینده گردید. انقلاب مشروطیت ایران بر محور ضرورت حرکت به سوی دموکراسی استوار شده بود. زنان نیز به نوبه ی خود و با توجه به فرصتهای محدودی که در جامعه ی بسته و مردسالار آن روز ایران در اختیار داشتند، در جریان مبارزات وسیع مشروطه خواهی و به خصوص برای ایجاد زمینه ی سیاسی که منجر به امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) شد، نقش هایی ایفا کردند و بعد از آن نیز در رویارویی با پادشاه بعدی (محمدعلی شاه قاجار) که اراده کرده بود تا مجلس شورای ملی را تعطیل کند، حضور داشتند. یکی از نمونه های این نقش آفرینی مربوط به دوره ی اول مجلس شورای ملی است. نقل شده در این دوره دولت وقت لایحه ای به مجلس آورد و تقاضا کرد که اجازه بدهند سی کرور تومان برای مخارج جاری از یک دولت خارجی قرض بگیرند. وکلای مجلس گفتند ایران خیلی مقروض است و اجازه نمی دهیم قرضهای دیگری بر آن اضافه شود (دولت اصرار کرد که برای مخارج روزانه و پرداخت حقوق کارمندان معطل مانده ایم) در این میان بعضی از وکلا گفتند که بهتر است از مردم قرض بگیریم و بانک ملی را دایر کنیم. زنها که این خبر را شنیدند گوشواره ها و النگوها و گردن بندهای خود را برای سرمایه گذاری در بانک ملی تقدیم داشتند. از آن جمله زنی به مقابل مجلس آمده گفت شغل من رختشویی است فقط یک تومان پس انداز دارم. ظاهر و باطن این یک تومان را از من بگیرید تا در سرمایه گذاری بانک ملی شریک باشم!
نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان
در دوره رضاشاه هم زنان از حقوق سیاسی محروم بودند و قوانین انتخاباتی چنانکه گذشت زنان را مانند صغار و مجانین از رأی دادن و انتخاب شدن منع کرده بود. زنان نمی توانستند در فضای اختناق آمیز سیاسی ، این حقوق را بر پایه ی مبانی دموکراسی که مستلزم ایجاد تشکل های مستقل سیاسی و غیرسیاسی ، حزب گرایی و در مجموع ایجاد جامعه ی مدنی است مطالبه کنند. در نتیجه زنان در نبود جامعه ی مدنی ، تجارب لازم را برای حق طلبی و فعالیتهای سازمان یافته کسب نکردند.
با تمام این محدودیتها اما در طی عصیان و ناخرسندیهای اجتماعی زنان را در تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی نیز می بینیم. به طور نمونه هر بار در ایران قحطی و کمبود و یا گرانی ارزاق پیش آمد، زنان به صورت وسیع در تظاهرات شرکت می جستند و گاه کشته هم می دادند. از مهمترین این شورش زنان در قحطی 1277 قمری است . آنگونه که روایت شده، آشوب برخاست ، دروازه ها را بستند، چند هزار زن تظاهرات کردند. در برابر چنین تظاهراتی و حکومت ناصرالدین شاه برای خواباندن شورش کلانتر را به طناب دار کشید و بهای نان را کم کرد. نمونه ی دیگر قحطی 1312 قمری است که در اثر احتکار گندم ایجاد شد. محتکرین ، مجتهد تبریز، مباشرین ولیعهد و حاکم تبریز بودند. زنان تصمیم به تظاهرات گرفتند. «در حدود سه هزار زن ، در بازارها به راه افتادند و کسبه را به بستن دکان و پیوستن به راهپیمایان مجبور کردند.» حکومت قشون مراغه را خبر کرد، دستور تیراندازی داده شد. «در دم پنج زن و یک سید کشته شدند.» در اینجا روحانیت معترض هم علیه مجتهد بزرگ به زنان پیوست و در قونسولگری روس تحصن کردند و «سه بار از فرار ملائی که می خواست صحنه را ترک کند ممانعت کردند و با او به خشونت تمام رفتار نمودند.» فردای همان روز تظاهرات را از سر گرفتند، این بار نیز سه زن کشته و تعدادی زخمی شدند. شعار نان تبدیل به شعار سیاسی و علیه سلطنت قاجارها شد. حکومت هراسید و بار دیگر عقب نشینی کرد.
درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران
دوران پهلوی دوم اما اوج مبارزات زنان در برابر رژیم ستم شاهی را شاهد هستیم. در این دوران زنان کشورمان در راهپیمایی علیه رژیم طاغوت نقشی بسزا داشتند و زنان و دختران مبارز تحت سخت ترین شرایط و با وجود خفقان و شکنجه های ساواک تسلیم نمی شدند. تاریخ مبارزات زنان کشورمان در به ثمر نشاندن پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی یکی از درخشان ترین دورانهای تاریخ سرزمین مان است. بعد از رفراندوم جمهوری اسلامی در فروردین ماه 1358، مجلس خبرگان تشکیل شد و قانون اساسی جمهوری اسلامی به تصویب رسید: «اصل 62 ـ مجلس شورای اسلامی از نمایندگان ملت که به طور مستقیم و با رأی مخفی انتخاب می شوند تشکیل می گردد. شرایط انتخاب کنندگان ، انتخاب شوندگان و کیفیت انتخابات را قانون معین خواهد کرد».
از هر دیدگاهی که به موضوع بنگریم این یقین حاصل است که در متن قوانین انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و آیین نامه های اجرایی نشأت گرفته از قانون اساسی جمهوری اسلامی کمترین نابرابری جنسیتی مشاهده نمی شود. بنابراین جمهوری اسلامی حق رأی دادن و انتخاب شدن را برای زنان به رسمیت شناخته است و از این حیث زنان را با مردان تفاوتی نیست.
به بیان دیگر جمهوری اسلامی ایران فضا را برای رشد و تعالی زنان ایرانی فراهم کرد و در این مسیر بصیرت بانوان کشورمان با تبعیت از ولایت رشد داشت. بر همین اساس هم هست که زنان کشورمان در تمامی عرصه ها حضور مستمر دارند؛ حضوری که تا رسیدن به ظهور ادامه دارد.
انتهای پیام/
هر چند هر گاه لازم بود خود در خط مقدم جبهه مبارزه حضور می یافتند و امروز جامعه زنان کشور ما به 7 هزار شهیدی که تقدیم انقلاب و میهن کرده است افتخار می کند. حماسه 9 دی ماه سال 88 نیز یکی دیگر از بزنگاه های تاریخ مبارزه ایران با دشمنانی بود که قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران را داشتند و باز این زنان کشورمان بودند که در خط مقدم قرار گرفتند و آگاهانه خط شکنی کردند و با بصیرت و پیروی از ولایت حماسه آفریدند. اما این حضور آگاهانه زنان ایرانی موضوعی است که در طول تاریخ بعد از اسلام همواره وجود داشته است. نقش آفرینی زنان ایرانی در گذرگاه های حساس تاریخ موضوعی است که در این نوشتار به آن می پردازیم.
نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان
نظام حکومتی ایران تا سال 1906 میلادی (1285 شمسی) استبدادی از نوع سلطنتی بود. در این نظام سلاطین حکومت می کردند و سلطنت به طور موروثی به اولاد و اعقاب ذکور آنها می رسید. مردم در تعیین خط مشی سیاسی حکومت نقشی نداشتند و چنانچه در منطقه ای از کشور ظلم و بیداد از حد در می گذشت ، شورش اتفاق می افتاد که با سرکوب یا تغییر حاکم و فرمانروای محلی و دخالت حکومت مرکزی پایان می یافت . با آنکه تحت شرایط سیاسی که به آن اشاره شد آحاد مردم ـ زن یا مرد ـ از مشارکت سیاسی در امور به مفهوم امروزی محروم بودند، اما تحت همان شرایط هم ، موقعیت زنان ایران از حیث حضور در عرصه ی زندگی اجتماعی قابل مقایسه با موقعیت مردان نبود. با تمام اینها اما زنان در فصل های مشخصی از تاریخ ایران از پشت پرده به نقش آفرینی سیاسی پرداخته اند که یک نمونه از آن نقشی است که در جریان تحریم تنباکو ایفا کردند. مورخان ، واقعه ی رژی (واگذاری انحصار تنباکو و توتون به یک شرکت انگلیسی ) در سال 1309 قمری را که مورد اعتراض مردم قرار گرفت و نهایتاً منجر به صدور فتوای تحریم آن از طرف آیت الله حاج میرزا حسن شیرازی شد، مقدمه ی تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور می دانند. زنان دربار ناصرالدین شاه که در اندرونی شاه فتوای تحریم تنباکو را اجرا کردند و قلیانها را شکستند. این همراهی زنان در تحریم مصرف توتون و تنباکو موجب شد تا نهضتی عظیم در برابر واگذاری انحصار تنباکو و توتون به بیگانگان شکل بگیرد و در نهایت این نهضت پیروز شد.
زنان در مشروطه
انقلاب مشروطیت ایران در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) به صدور فرمان مشروطیت منجر شد که به موجب آن مقرر شد شاه سلطنت کند ـ نه حکومت و مجلس شورای ملی (پارلمان ) تشکیل گردد و مردم در جریان انتخابات آزاد، نمایندگان خود را به این مجلس بفرستند. بدین ترتیب برای نخستین بار اصل مشارکت سیاسیِ مردم ایران در امور پذیرفته شد و تصویب قوانین انتخاباتی موکول به آینده گردید. انقلاب مشروطیت ایران بر محور ضرورت حرکت به سوی دموکراسی استوار شده بود. زنان نیز به نوبه ی خود و با توجه به فرصتهای محدودی که در جامعه ی بسته و مردسالار آن روز ایران در اختیار داشتند، در جریان مبارزات وسیع مشروطه خواهی و به خصوص برای ایجاد زمینه ی سیاسی که منجر به امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) شد، نقش هایی ایفا کردند و بعد از آن نیز در رویارویی با پادشاه بعدی (محمدعلی شاه قاجار) که اراده کرده بود تا مجلس شورای ملی را تعطیل کند، حضور داشتند. یکی از نمونه های این نقش آفرینی مربوط به دوره ی اول مجلس شورای ملی است. نقل شده در این دوره دولت وقت لایحه ای به مجلس آورد و تقاضا کرد که اجازه بدهند سی کرور تومان برای مخارج جاری از یک دولت خارجی قرض بگیرند. وکلای مجلس گفتند ایران خیلی مقروض است و اجازه نمی دهیم قرضهای دیگری بر آن اضافه شود (دولت اصرار کرد که برای مخارج روزانه و پرداخت حقوق کارمندان معطل مانده ایم) در این میان بعضی از وکلا گفتند که بهتر است از مردم قرض بگیریم و بانک ملی را دایر کنیم. زنها که این خبر را شنیدند گوشواره ها و النگوها و گردن بندهای خود را برای سرمایه گذاری در بانک ملی تقدیم داشتند. از آن جمله زنی به مقابل مجلس آمده گفت شغل من رختشویی است فقط یک تومان پس انداز دارم. ظاهر و باطن این یک تومان را از من بگیرید تا در سرمایه گذاری بانک ملی شریک باشم!
نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان
در دوره رضاشاه هم زنان از حقوق سیاسی محروم بودند و قوانین انتخاباتی چنانکه گذشت زنان را مانند صغار و مجانین از رأی دادن و انتخاب شدن منع کرده بود. زنان نمی توانستند در فضای اختناق آمیز سیاسی ، این حقوق را بر پایه ی مبانی دموکراسی که مستلزم ایجاد تشکل های مستقل سیاسی و غیرسیاسی ، حزب گرایی و در مجموع ایجاد جامعه ی مدنی است مطالبه کنند. در نتیجه زنان در نبود جامعه ی مدنی ، تجارب لازم را برای حق طلبی و فعالیتهای سازمان یافته کسب نکردند.
با تمام این محدودیتها اما در طی عصیان و ناخرسندیهای اجتماعی زنان را در تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی نیز می بینیم. به طور نمونه هر بار در ایران قحطی و کمبود و یا گرانی ارزاق پیش آمد، زنان به صورت وسیع در تظاهرات شرکت می جستند و گاه کشته هم می دادند. از مهمترین این شورش زنان در قحطی 1277 قمری است . آنگونه که روایت شده، آشوب برخاست ، دروازه ها را بستند، چند هزار زن تظاهرات کردند. در برابر چنین تظاهراتی و حکومت ناصرالدین شاه برای خواباندن شورش کلانتر را به طناب دار کشید و بهای نان را کم کرد. نمونه ی دیگر قحطی 1312 قمری است که در اثر احتکار گندم ایجاد شد. محتکرین ، مجتهد تبریز، مباشرین ولیعهد و حاکم تبریز بودند. زنان تصمیم به تظاهرات گرفتند. «در حدود سه هزار زن ، در بازارها به راه افتادند و کسبه را به بستن دکان و پیوستن به راهپیمایان مجبور کردند.» حکومت قشون مراغه را خبر کرد، دستور تیراندازی داده شد. «در دم پنج زن و یک سید کشته شدند.» در اینجا روحانیت معترض هم علیه مجتهد بزرگ به زنان پیوست و در قونسولگری روس تحصن کردند و «سه بار از فرار ملائی که می خواست صحنه را ترک کند ممانعت کردند و با او به خشونت تمام رفتار نمودند.» فردای همان روز تظاهرات را از سر گرفتند، این بار نیز سه زن کشته و تعدادی زخمی شدند. شعار نان تبدیل به شعار سیاسی و علیه سلطنت قاجارها شد. حکومت هراسید و بار دیگر عقب نشینی کرد.
درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران
دوران پهلوی دوم اما اوج مبارزات زنان در برابر رژیم ستم شاهی را شاهد هستیم. در این دوران زنان کشورمان در راهپیمایی علیه رژیم طاغوت نقشی بسزا داشتند و زنان و دختران مبارز تحت سخت ترین شرایط و با وجود خفقان و شکنجه های ساواک تسلیم نمی شدند. تاریخ مبارزات زنان کشورمان در به ثمر نشاندن پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی یکی از درخشان ترین دورانهای تاریخ سرزمین مان است. بعد از رفراندوم جمهوری اسلامی در فروردین ماه 1358، مجلس خبرگان تشکیل شد و قانون اساسی جمهوری اسلامی به تصویب رسید: «اصل 62 ـ مجلس شورای اسلامی از نمایندگان ملت که به طور مستقیم و با رأی مخفی انتخاب می شوند تشکیل می گردد. شرایط انتخاب کنندگان ، انتخاب شوندگان و کیفیت انتخابات را قانون معین خواهد کرد».
از هر دیدگاهی که به موضوع بنگریم این یقین حاصل است که در متن قوانین انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و آیین نامه های اجرایی نشأت گرفته از قانون اساسی جمهوری اسلامی کمترین نابرابری جنسیتی مشاهده نمی شود. بنابراین جمهوری اسلامی حق رأی دادن و انتخاب شدن را برای زنان به رسمیت شناخته است و از این حیث زنان را با مردان تفاوتی نیست.
به بیان دیگر جمهوری اسلامی ایران فضا را برای رشد و تعالی زنان ایرانی فراهم کرد و در این مسیر بصیرت بانوان کشورمان با تبعیت از ولایت رشد داشت. بر همین اساس هم هست که زنان کشورمان در تمامی عرصه ها حضور مستمر دارند؛ حضوری که تا رسیدن به ظهور ادامه دارد.
انتهای پیام/
هر چند هر گاه لازم بود خود در خط مقدم جبهه مبارزه حضور می یافتند و امروز جامعه زنان کشور ما به 7 هزار شهیدی که تقدیم انقلاب و میهن کرده است افتخار می کند. حماسه 9 دی ماه سال 88 نیز یکی دیگر از بزنگاه های تاریخ مبارزه ایران با دشمنانی بود که قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران را داشتند و باز این زنان کشورمان بودند که در خط مقدم قرار گرفتند و آگاهانه خط شکنی کردند و با بصیرت و پیروی از ولایت حماسه آفریدند. اما این حضور آگاهانه زنان ایرانی موضوعی است که در طول تاریخ بعد از اسلام همواره وجود داشته است. نقش آفرینی زنان ایرانی در گذرگاه های حساس تاریخ موضوعی است که در این نوشتار به آن می پردازیم.
نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان
نظام حکومتی ایران تا سال 1906 میلادی (1285 شمسی) استبدادی از نوع سلطنتی بود. در این نظام سلاطین حکومت می کردند و سلطنت به طور موروثی به اولاد و اعقاب ذکور آنها می رسید. مردم در تعیین خط مشی سیاسی حکومت نقشی نداشتند و چنانچه در منطقه ای از کشور ظلم و بیداد از حد در می گذشت ، شورش اتفاق می افتاد که با سرکوب یا تغییر حاکم و فرمانروای محلی و دخالت حکومت مرکزی پایان می یافت . با آنکه تحت شرایط سیاسی که به آن اشاره شد آحاد مردم ـ زن یا مرد ـ از مشارکت سیاسی در امور به مفهوم امروزی محروم بودند، اما تحت همان شرایط هم ، موقعیت زنان ایران از حیث حضور در عرصه ی زندگی اجتماعی قابل مقایسه با موقعیت مردان نبود. با تمام اینها اما زنان در فصل های مشخصی از تاریخ ایران از پشت پرده به نقش آفرینی سیاسی پرداخته اند که یک نمونه از آن نقشی است که در جریان تحریم تنباکو ایفا کردند. مورخان ، واقعه ی رژی (واگذاری انحصار تنباکو و توتون به یک شرکت انگلیسی ) در سال 1309 قمری را که مورد اعتراض مردم قرار گرفت و نهایتاً منجر به صدور فتوای تحریم آن از طرف آیت الله حاج میرزا حسن شیرازی شد، مقدمه ی تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور می دانند. زنان دربار ناصرالدین شاه که در اندرونی شاه فتوای تحریم تنباکو را اجرا کردند و قلیانها را شکستند. این همراهی زنان در تحریم مصرف توتون و تنباکو موجب شد تا نهضتی عظیم در برابر واگذاری انحصار تنباکو و توتون به بیگانگان شکل بگیرد و در نهایت این نهضت پیروز شد.
زنان در مشروطه
انقلاب مشروطیت ایران در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) به صدور فرمان مشروطیت منجر شد که به موجب آن مقرر شد شاه سلطنت کند ـ نه حکومت و مجلس شورای ملی (پارلمان ) تشکیل گردد و مردم در جریان انتخابات آزاد، نمایندگان خود را به این مجلس بفرستند. بدین ترتیب برای نخستین بار اصل مشارکت سیاسیِ مردم ایران در امور پذیرفته شد و تصویب قوانین انتخاباتی موکول به آینده گردید. انقلاب مشروطیت ایران بر محور ضرورت حرکت به سوی دموکراسی استوار شده بود. زنان نیز به نوبه ی خود و با توجه به فرصتهای محدودی که در جامعه ی بسته و مردسالار آن روز ایران در اختیار داشتند، در جریان مبارزات وسیع مشروطه خواهی و به خصوص برای ایجاد زمینه ی سیاسی که منجر به امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) شد، نقش هایی ایفا کردند و بعد از آن نیز در رویارویی با پادشاه بعدی (محمدعلی شاه قاجار) که اراده کرده بود تا مجلس شورای ملی را تعطیل کند، حضور داشتند. یکی از نمونه های این نقش آفرینی مربوط به دوره ی اول مجلس شورای ملی است. نقل شده در این دوره دولت وقت لایحه ای به مجلس آورد و تقاضا کرد که اجازه بدهند سی کرور تومان برای مخارج جاری از یک دولت خارجی قرض بگیرند. وکلای مجلس گفتند ایران خیلی مقروض است و اجازه نمی دهیم قرضهای دیگری بر آن اضافه شود (دولت اصرار کرد که برای مخارج روزانه و پرداخت حقوق کارمندان معطل مانده ایم) در این میان بعضی از وکلا گفتند که بهتر است از مردم قرض بگیریم و بانک ملی را دایر کنیم. زنها که این خبر را شنیدند گوشواره ها و النگوها و گردن بندهای خود را برای سرمایه گذاری در بانک ملی تقدیم داشتند. از آن جمله زنی به مقابل مجلس آمده گفت شغل من رختشویی است فقط یک تومان پس انداز دارم. ظاهر و باطن این یک تومان را از من بگیرید تا در سرمایه گذاری بانک ملی شریک باشم!
نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان
در دوره رضاشاه هم زنان از حقوق سیاسی محروم بودند و قوانین انتخاباتی چنانکه گذشت زنان را مانند صغار و مجانین از رأی دادن و انتخاب شدن منع کرده بود. زنان نمی توانستند در فضای اختناق آمیز سیاسی ، این حقوق را بر پایه ی مبانی دموکراسی که مستلزم ایجاد تشکل های مستقل سیاسی و غیرسیاسی ، حزب گرایی و در مجموع ایجاد جامعه ی مدنی است مطالبه کنند. در نتیجه زنان در نبود جامعه ی مدنی ، تجارب لازم را برای حق طلبی و فعالیتهای سازمان یافته کسب نکردند.
با تمام این محدودیتها اما در طی عصیان و ناخرسندیهای اجتماعی زنان را در تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی نیز می بینیم. به طور نمونه هر بار در ایران قحطی و کمبود و یا گرانی ارزاق پیش آمد، زنان به صورت وسیع در تظاهرات شرکت می جستند و گاه کشته هم می دادند. از مهمترین این شورش زنان در قحطی 1277 قمری است . آنگونه که روایت شده، آشوب برخاست ، دروازه ها را بستند، چند هزار زن تظاهرات کردند. در برابر چنین تظاهراتی و حکومت ناصرالدین شاه برای خواباندن شورش کلانتر را به طناب دار کشید و بهای نان را کم کرد. نمونه ی دیگر قحطی 1312 قمری است که در اثر احتکار گندم ایجاد شد. محتکرین ، مجتهد تبریز، مباشرین ولیعهد و حاکم تبریز بودند. زنان تصمیم به تظاهرات گرفتند. «در حدود سه هزار زن ، در بازارها به راه افتادند و کسبه را به بستن دکان و پیوستن به راهپیمایان مجبور کردند.» حکومت قشون مراغه را خبر کرد، دستور تیراندازی داده شد. «در دم پنج زن و یک سید کشته شدند.» در اینجا روحانیت معترض هم علیه مجتهد بزرگ به زنان پیوست و در قونسولگری روس تحصن کردند و «سه بار از فرار ملائی که می خواست صحنه را ترک کند ممانعت کردند و با او به خشونت تمام رفتار نمودند.» فردای همان روز تظاهرات را از سر گرفتند، این بار نیز سه زن کشته و تعدادی زخمی شدند. شعار نان تبدیل به شعار سیاسی و علیه سلطنت قاجارها شد. حکومت هراسید و بار دیگر عقب نشینی کرد.
درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران
دوران پهلوی دوم اما اوج مبارزات زنان در برابر رژیم ستم شاهی را شاهد هستیم. در این دوران زنان کشورمان در راهپیمایی علیه رژیم طاغوت نقشی بسزا داشتند و زنان و دختران مبارز تحت سخت ترین شرایط و با وجود خفقان و شکنجه های ساواک تسلیم نمی شدند. تاریخ مبارزات زنان کشورمان در به ثمر نشاندن پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی یکی از درخشان ترین دورانهای تاریخ سرزمین مان است. بعد از رفراندوم جمهوری اسلامی در فروردین ماه 1358، مجلس خبرگان تشکیل شد و قانون اساسی جمهوری اسلامی به تصویب رسید: «اصل 62 ـ مجلس شورای اسلامی از نمایندگان ملت که به طور مستقیم و با رأی مخفی انتخاب می شوند تشکیل می گردد. شرایط انتخاب کنندگان ، انتخاب شوندگان و کیفیت انتخابات را قانون معین خواهد کرد».
از هر دیدگاهی که به موضوع بنگریم این یقین حاصل است که در متن قوانین انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و آیین نامه های اجرایی نشأت گرفته از قانون اساسی جمهوری اسلامی کمترین نابرابری جنسیتی مشاهده نمی شود. بنابراین جمهوری اسلامی حق رأی دادن و انتخاب شدن را برای زنان به رسمیت شناخته است و از این حیث زنان را با مردان تفاوتی نیست.
به بیان دیگر جمهوری اسلامی ایران فضا را برای رشد و تعالی زنان ایرانی فراهم کرد و در این مسیر بصیرت بانوان کشورمان با تبعیت از ولایت رشد داشت. بر همین اساس هم هست که زنان کشورمان در تمامی عرصه ها حضور مستمر دارند؛ حضوری که تا رسیدن به ظهور ادامه دارد.
انتهای پیام/
هر چند هر گاه لازم بود خود در خط مقدم جبهه مبارزه حضور می یافتند و امروز جامعه زنان کشور ما به 7 هزار شهیدی که تقدیم انقلاب و میهن کرده است افتخار می کند. حماسه 9 دی ماه سال 88 نیز یکی دیگر از بزنگاه های تاریخ مبارزه ایران با دشمنانی بود که قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران را داشتند و باز این زنان کشورمان بودند که در خط مقدم قرار گرفتند و آگاهانه خط شکنی کردند و با بصیرت و پیروی از ولایت حماسه آفریدند. اما این حضور آگاهانه زنان ایرانی موضوعی است که در طول تاریخ بعد از اسلام همواره وجود داشته است. نقش آفرینی زنان ایرانی در گذرگاه های حساس تاریخ موضوعی است که در این نوشتار به آن می پردازیم.
نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان
نظام حکومتی ایران تا سال 1906 میلادی (1285 شمسی) استبدادی از نوع سلطنتی بود. در این نظام سلاطین حکومت می کردند و سلطنت به طور موروثی به اولاد و اعقاب ذکور آنها می رسید. مردم در تعیین خط مشی سیاسی حکومت نقشی نداشتند و چنانچه در منطقه ای از کشور ظلم و بیداد از حد در می گذشت ، شورش اتفاق می افتاد که با سرکوب یا تغییر حاکم و فرمانروای محلی و دخالت حکومت مرکزی پایان می یافت . با آنکه تحت شرایط سیاسی که به آن اشاره شد آحاد مردم ـ زن یا مرد ـ از مشارکت سیاسی در امور به مفهوم امروزی محروم بودند، اما تحت همان شرایط هم ، موقعیت زنان ایران از حیث حضور در عرصه ی زندگی اجتماعی قابل مقایسه با موقعیت مردان نبود. با تمام اینها اما زنان در فصل های مشخصی از تاریخ ایران از پشت پرده به نقش آفرینی سیاسی پرداخته اند که یک نمونه از آن نقشی است که در جریان تحریم تنباکو ایفا کردند. مورخان ، واقعه ی رژی (واگذاری انحصار تنباکو و توتون به یک شرکت انگلیسی ) در سال 1309 قمری را که مورد اعتراض مردم قرار گرفت و نهایتاً منجر به صدور فتوای تحریم آن از طرف آیت الله حاج میرزا حسن شیرازی شد، مقدمه ی تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور می دانند. زنان دربار ناصرالدین شاه که در اندرونی شاه فتوای تحریم تنباکو را اجرا کردند و قلیانها را شکستند. این همراهی زنان در تحریم مصرف توتون و تنباکو موجب شد تا نهضتی عظیم در برابر واگذاری انحصار تنباکو و توتون به بیگانگان شکل بگیرد و در نهایت این نهضت پیروز شد.
زنان در مشروطه
انقلاب مشروطیت ایران در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) به صدور فرمان مشروطیت منجر شد که به موجب آن مقرر شد شاه سلطنت کند ـ نه حکومت و مجلس شورای ملی (پارلمان ) تشکیل گردد و مردم در جریان انتخابات آزاد، نمایندگان خود را به این مجلس بفرستند. بدین ترتیب برای نخستین بار اصل مشارکت سیاسیِ مردم ایران در امور پذیرفته شد و تصویب قوانین انتخاباتی موکول به آینده گردید. انقلاب مشروطیت ایران بر محور ضرورت حرکت به سوی دموکراسی استوار شده بود. زنان نیز به نوبه ی خود و با توجه به فرصتهای محدودی که در جامعه ی بسته و مردسالار آن روز ایران در اختیار داشتند، در جریان مبارزات وسیع مشروطه خواهی و به خصوص برای ایجاد زمینه ی سیاسی که منجر به امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) شد، نقش هایی ایفا کردند و بعد از آن نیز در رویارویی با پادشاه بعدی (محمدعلی شاه قاجار) که اراده کرده بود تا مجلس شورای ملی را تعطیل کند، حضور داشتند. یکی از نمونه های این نقش آفرینی مربوط به دوره ی اول مجلس شورای ملی است. نقل شده در این دوره دولت وقت لایحه ای به مجلس آورد و تقاضا کرد که اجازه بدهند سی کرور تومان برای مخارج جاری از یک دولت خارجی قرض بگیرند. وکلای مجلس گفتند ایران خیلی مقروض است و اجازه نمی دهیم قرضهای دیگری بر آن اضافه شود (دولت اصرار کرد که برای مخارج روزانه و پرداخت حقوق کارمندان معطل مانده ایم) در این میان بعضی از وکلا گفتند که بهتر است از مردم قرض بگیریم و بانک ملی را دایر کنیم. زنها که این خبر را شنیدند گوشواره ها و النگوها و گردن بندهای خود را برای سرمایه گذاری در بانک ملی تقدیم داشتند. از آن جمله زنی به مقابل مجلس آمده گفت شغل من رختشویی است فقط یک تومان پس انداز دارم. ظاهر و باطن این یک تومان را از من بگیرید تا در سرمایه گذاری بانک ملی شریک باشم!
نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان
در دوره رضاشاه هم زنان از حقوق سیاسی محروم بودند و قوانین انتخاباتی چنانکه گذشت زنان را مانند صغار و مجانین از رأی دادن و انتخاب شدن منع کرده بود. زنان نمی توانستند در فضای اختناق آمیز سیاسی ، این حقوق را بر پایه ی مبانی دموکراسی که مستلزم ایجاد تشکل های مستقل سیاسی و غیرسیاسی ، حزب گرایی و در مجموع ایجاد جامعه ی مدنی است مطالبه کنند. در نتیجه زنان در نبود جامعه ی مدنی ، تجارب لازم را برای حق طلبی و فعالیتهای سازمان یافته کسب نکردند.
با تمام این محدودیتها اما در طی عصیان و ناخرسندیهای اجتماعی زنان را در تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی نیز می بینیم. به طور نمونه هر بار در ایران قحطی و کمبود و یا گرانی ارزاق پیش آمد، زنان به صورت وسیع در تظاهرات شرکت می جستند و گاه کشته هم می دادند. از مهمترین این شورش زنان در قحطی 1277 قمری است . آنگونه که روایت شده، آشوب برخاست ، دروازه ها را بستند، چند هزار زن تظاهرات کردند. در برابر چنین تظاهراتی و حکومت ناصرالدین شاه برای خواباندن شورش کلانتر را به طناب دار کشید و بهای نان را کم کرد. نمونه ی دیگر قحطی 1312 قمری است که در اثر احتکار گندم ایجاد شد. محتکرین ، مجتهد تبریز، مباشرین ولیعهد و حاکم تبریز بودند. زنان تصمیم به تظاهرات گرفتند. «در حدود سه هزار زن ، در بازارها به راه افتادند و کسبه را به بستن دکان و پیوستن به راهپیمایان مجبور کردند.» حکومت قشون مراغه را خبر کرد، دستور تیراندازی داده شد. «در دم پنج زن و یک سید کشته شدند.» در اینجا روحانیت معترض هم علیه مجتهد بزرگ به زنان پیوست و در قونسولگری روس تحصن کردند و «سه بار از فرار ملائی که می خواست صحنه را ترک کند ممانعت کردند و با او به خشونت تمام رفتار نمودند.» فردای همان روز تظاهرات را از سر گرفتند، این بار نیز سه زن کشته و تعدادی زخمی شدند. شعار نان تبدیل به شعار سیاسی و علیه سلطنت قاجارها شد. حکومت هراسید و بار دیگر عقب نشینی کرد.
درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران
دوران پهلوی دوم اما اوج مبارزات زنان در برابر رژیم ستم شاهی را شاهد هستیم. در این دوران زنان کشورمان در راهپیمایی علیه رژیم طاغوت نقشی بسزا داشتند و زنان و دختران مبارز تحت سخت ترین شرایط و با وجود خفقان و شکنجه های ساواک تسلیم نمی شدند. تاریخ مبارزات زنان کشورمان در به ثمر نشاندن پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی یکی از درخشان ترین دورانهای تاریخ سرزمین مان است. بعد از رفراندوم جمهوری اسلامی در فروردین ماه 1358، مجلس خبرگان تشکیل شد و قانون اساسی جمهوری اسلامی به تصویب رسید: «اصل 62 ـ مجلس شورای اسلامی از نمایندگان ملت که به طور مستقیم و با رأی مخفی انتخاب می شوند تشکیل می گردد. شرایط انتخاب کنندگان ، انتخاب شوندگان و کیفیت انتخابات را قانون معین خواهد کرد».
از هر دیدگاهی که به موضوع بنگریم این یقین حاصل است که در متن قوانین انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و آیین نامه های اجرایی نشأت گرفته از قانون اساسی جمهوری اسلامی کمترین نابرابری جنسیتی مشاهده نمی شود. بنابراین جمهوری اسلامی حق رأی دادن و انتخاب شدن را برای زنان به رسمیت شناخته است و از این حیث زنان را با مردان تفاوتی نیست.
به بیان دیگر جمهوری اسلامی ایران فضا را برای رشد و تعالی زنان ایرانی فراهم کرد و در این مسیر بصیرت بانوان کشورمان با تبعیت از ولایت رشد داشت. بر همین اساس هم هست که زنان کشورمان در تمامی عرصه ها حضور مستمر دارند؛ حضوری که تا رسیدن به ظهور ادامه دارد.
انتهای پیام/
هر چند هر گاه لازم بود خود در خط مقدم جبهه مبارزه حضور می یافتند و امروز جامعه زنان کشور ما به 7 هزار شهیدی که تقدیم انقلاب و میهن کرده است افتخار می کند. حماسه 9 دی ماه سال 88 نیز یکی دیگر از بزنگاه های تاریخ مبارزه ایران با دشمنانی بود که قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران را داشتند و باز این زنان کشورمان بودند که در خط مقدم قرار گرفتند و آگاهانه خط شکنی کردند و با بصیرت و پیروی از ولایت حماسه آفریدند. اما این حضور آگاهانه زنان ایرانی موضوعی است که در طول تاریخ بعد از اسلام همواره وجود داشته است. نقش آفرینی زنان ایرانی در گذرگاه های حساس تاریخ موضوعی است که در این نوشتار به آن می پردازیم.
,,
نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان
, نقش زنان در قیام علیه واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به بیگانگان,نظام حکومتی ایران تا سال 1906 میلادی (1285 شمسی) استبدادی از نوع سلطنتی بود. در این نظام سلاطین حکومت می کردند و سلطنت به طور موروثی به اولاد و اعقاب ذکور آنها می رسید. مردم در تعیین خط مشی سیاسی حکومت نقشی نداشتند و چنانچه در منطقه ای از کشور ظلم و بیداد از حد در می گذشت ، شورش اتفاق می افتاد که با سرکوب یا تغییر حاکم و فرمانروای محلی و دخالت حکومت مرکزی پایان می یافت . با آنکه تحت شرایط سیاسی که به آن اشاره شد آحاد مردم ـ زن یا مرد ـ از مشارکت سیاسی در امور به مفهوم امروزی محروم بودند، اما تحت همان شرایط هم ، موقعیت زنان ایران از حیث حضور در عرصه ی زندگی اجتماعی قابل مقایسه با موقعیت مردان نبود. با تمام اینها اما زنان در فصل های مشخصی از تاریخ ایران از پشت پرده به نقش آفرینی سیاسی پرداخته اند که یک نمونه از آن نقشی است که در جریان تحریم تنباکو ایفا کردند. مورخان ، واقعه ی رژی (واگذاری انحصار تنباکو و توتون به یک شرکت انگلیسی ) در سال 1309 قمری را که مورد اعتراض مردم قرار گرفت و نهایتاً منجر به صدور فتوای تحریم آن از طرف آیت الله حاج میرزا حسن شیرازی شد، مقدمه ی تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور می دانند. زنان دربار ناصرالدین شاه که در اندرونی شاه فتوای تحریم تنباکو را اجرا کردند و قلیانها را شکستند. این همراهی زنان در تحریم مصرف توتون و تنباکو موجب شد تا نهضتی عظیم در برابر واگذاری انحصار تنباکو و توتون به بیگانگان شکل بگیرد و در نهایت این نهضت پیروز شد.
, .,,
زنان در مشروطه
, زنان در مشروطه,انقلاب مشروطیت ایران در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) به صدور فرمان مشروطیت منجر شد که به موجب آن مقرر شد شاه سلطنت کند ـ نه حکومت و مجلس شورای ملی (پارلمان ) تشکیل گردد و مردم در جریان انتخابات آزاد، نمایندگان خود را به این مجلس بفرستند. بدین ترتیب برای نخستین بار اصل مشارکت سیاسیِ مردم ایران در امور پذیرفته شد و تصویب قوانین انتخاباتی موکول به آینده گردید. انقلاب مشروطیت ایران بر محور ضرورت حرکت به سوی دموکراسی استوار شده بود. زنان نیز به نوبه ی خود و با توجه به فرصتهای محدودی که در جامعه ی بسته و مردسالار آن روز ایران در اختیار داشتند، در جریان مبارزات وسیع مشروطه خواهی و به خصوص برای ایجاد زمینه ی سیاسی که منجر به امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار در سال 1285 شمسی (1906 میلادی ) شد، نقش هایی ایفا کردند و بعد از آن نیز در رویارویی با پادشاه بعدی (محمدعلی شاه قاجار) که اراده کرده بود تا مجلس شورای ملی را تعطیل کند، حضور داشتند. یکی از نمونه های این نقش آفرینی مربوط به دوره ی اول مجلس شورای ملی است. نقل شده در این دوره دولت وقت لایحه ای به مجلس آورد و تقاضا کرد که اجازه بدهند سی کرور تومان برای مخارج جاری از یک دولت خارجی قرض بگیرند. وکلای مجلس گفتند ایران خیلی مقروض است و اجازه نمی دهیم قرضهای دیگری بر آن اضافه شود (دولت اصرار کرد که برای مخارج روزانه و پرداخت حقوق کارمندان معطل مانده ایم) در این میان بعضی از وکلا گفتند که بهتر است از مردم قرض بگیریم و بانک ملی را دایر کنیم. زنها که این خبر را شنیدند گوشواره ها و النگوها و گردن بندهای خود را برای سرمایه گذاری در بانک ملی تقدیم داشتند. از آن جمله زنی به مقابل مجلس آمده گفت شغل من رختشویی است فقط یک تومان پس انداز دارم. ظاهر و باطن این یک تومان را از من بگیرید تا در سرمایه گذاری بانک ملی شریک باشم!
,,
نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان
, نقش آفرینی زنان در دوران قحطی نان ,در دوره رضاشاه هم زنان از حقوق سیاسی محروم بودند و قوانین انتخاباتی چنانکه گذشت زنان را مانند صغار و مجانین از رأی دادن و انتخاب شدن منع کرده بود. زنان نمی توانستند در فضای اختناق آمیز سیاسی ، این حقوق را بر پایه ی مبانی دموکراسی که مستلزم ایجاد تشکل های مستقل سیاسی و غیرسیاسی ، حزب گرایی و در مجموع ایجاد جامعه ی مدنی است مطالبه کنند. در نتیجه زنان در نبود جامعه ی مدنی ، تجارب لازم را برای حق طلبی و فعالیتهای سازمان یافته کسب نکردند.
,با تمام این محدودیتها اما در طی عصیان و ناخرسندیهای اجتماعی زنان را در تظاهرات و راهپیماییهای خیابانی نیز می بینیم. به طور نمونه هر بار در ایران قحطی و کمبود و یا گرانی ارزاق پیش آمد، زنان به صورت وسیع در تظاهرات شرکت می جستند و گاه کشته هم می دادند. از مهمترین این شورش زنان در قحطی 1277 قمری است . آنگونه که روایت شده، آشوب برخاست ، دروازه ها را بستند، چند هزار زن تظاهرات کردند. در برابر چنین تظاهراتی و حکومت ناصرالدین شاه برای خواباندن شورش کلانتر را به طناب دار کشید و بهای نان را کم کرد. نمونه ی دیگر قحطی 1312 قمری است که در اثر احتکار گندم ایجاد شد. محتکرین ، مجتهد تبریز، مباشرین ولیعهد و حاکم تبریز بودند. زنان تصمیم به تظاهرات گرفتند. «در حدود سه هزار زن ، در بازارها به راه افتادند و کسبه را به بستن دکان و پیوستن به راهپیمایان مجبور کردند.» حکومت قشون مراغه را خبر کرد، دستور تیراندازی داده شد. «در دم پنج زن و یک سید کشته شدند.» در اینجا روحانیت معترض هم علیه مجتهد بزرگ به زنان پیوست و در قونسولگری روس تحصن کردند و «سه بار از فرار ملائی که می خواست صحنه را ترک کند ممانعت کردند و با او به خشونت تمام رفتار نمودند.» فردای همان روز تظاهرات را از سر گرفتند، این بار نیز سه زن کشته و تعدادی زخمی شدند. شعار نان تبدیل به شعار سیاسی و علیه سلطنت قاجارها شد. حکومت هراسید و بار دیگر عقب نشینی کرد.
,
, درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران
, درخشان ترین دوران تاریخ مبارزات زنان ایران ,دوران پهلوی دوم اما اوج مبارزات زنان در برابر رژیم ستم شاهی را شاهد هستیم. در این دوران زنان کشورمان در راهپیمایی علیه رژیم طاغوت نقشی بسزا داشتند و زنان و دختران مبارز تحت سخت ترین شرایط و با وجود خفقان و شکنجه های ساواک تسلیم نمی شدند. تاریخ مبارزات زنان کشورمان در به ثمر نشاندن پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی یکی از درخشان ترین دورانهای تاریخ سرزمین مان است. بعد از رفراندوم جمهوری اسلامی در فروردین ماه 1358، مجلس خبرگان تشکیل شد و قانون اساسی جمهوری اسلامی به تصویب رسید: «اصل 62 ـ مجلس شورای اسلامی از نمایندگان ملت که به طور مستقیم و با رأی مخفی انتخاب می شوند تشکیل می گردد. شرایط انتخاب کنندگان ، انتخاب شوندگان و کیفیت انتخابات را قانون معین خواهد کرد».
,از هر دیدگاهی که به موضوع بنگریم این یقین حاصل است که در متن قوانین انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و آیین نامه های اجرایی نشأت گرفته از قانون اساسی جمهوری اسلامی کمترین نابرابری جنسیتی مشاهده نمی شود. بنابراین جمهوری اسلامی حق رأی دادن و انتخاب شدن را برای زنان به رسمیت شناخته است و از این حیث زنان را با مردان تفاوتی نیست.
,به بیان دیگر جمهوری اسلامی ایران فضا را برای رشد و تعالی زنان ایرانی فراهم کرد و در این مسیر بصیرت بانوان کشورمان با تبعیت از ولایت رشد داشت. بر همین اساس هم هست که زنان کشورمان در تمامی عرصه ها حضور مستمر دارند؛ حضوری که تا رسیدن به ظهور ادامه دارد.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه