سابقه برگزاری بیش از یک قرن تعزیه در میاندورود/ دست نوشته‌های 40 مجلس تعزیه گنجینه فرهنگی مازندران است

این نمایش نوعی نمایش مذهبی و سنتی ایرانی-شیعی و بیشتر درباره کشته‌شدن امام حسین(ع) و مصائب اهل بیت است.

هنر تعزیه از یک‌سو به بالندگی تئاتر در ایران کمک کرده و از سوی دیگر، نشانی هنری از مذهب شیعه است.

در شهرستان میاندورود نیز در طول سال تعزیه‌هایی از سوی گروه‌های مختلف برگزار می‌شود اما یکی از این تعزیه‌ها که قدمت زیادی دارد و آثار مکتوب و خاصی از آن به جای مانده است گروه تعزیه منصوری در روستای زیدسفلی است.

این گروه تغزیه‌ای سال‌ها است که به صورت خانوادگی تعزیه را در مناسب‌های مختلف ازجمله محرم و صفر و مراسم شکرگذاری انجام می‌دهند و از اجدادشان به آنها این کار به ارث رسیده است.

عمران منصوری از اعضای این خانواده و گروه تعزیه منصوری در گفت‌وگو با خبرنگار ما با بیان اینکه تاریخ دقیق آغاز تعزیه توسط اجداد ما مشخص نیست، اظهار کرد: به استناد اسناد دست‌نویس میرزاعلی اکبر منصوری از میرزاهای بزرگ تعزیه در زمان قاجار این تعزیه در آن زمان در میاندورود توسط آنها انجام می‌شده است.

منصوری بیان کرد: بنا به شواهد تعزیه قبل از قاجار نیز در روستای زید توسط اجداد ما برگزار می‌شده است و حتی تعزیه خوانان‌های بزرگ استان در آن زمان شاگرد ایشان بودند.

وی اسماعیل مقتدری، حاج میرمحمد عمرانی، فتح‌الله اکبری، رحمت رحمان‌زاده، قربان امیدزاده، سبزعلی روح‌الله‌زاده و محمد اسلامی را از جمله تعزیه‌خوانان مطرح استان دانست که در آن زمان شاگرد میرزاعلی اکبر منصوری بودند.

عمرانی با بیان اینکه امروز مدیریت این گروه تعزیه با حاج غلام‌حسین منصوری است، افزود: گروه منصوری و عمرانی‌ها که با هم پسرعمو هستند این گروه را تشکیل می‌دهند.

وی درباره برگزاری تعزیه در طول سال، گفت: در گذشته 10 روز اول محرم تعزیه می‌گرفتیم اما چندین سال است به تاسوعا و عاشورا و روز شکرگذاری ختم شده است.

عضو گروه تعزیه منصوری روستای زید شهرستان میاندورود، خاطرنشان کرد: دست نویس‌های میرزاعلی اکبر حدود 40 مجلس است که هر مجلس هم شامل چند سخن، که روی کاغذ با جوهر و قلم نوشته است و جلد آنها از پوست حیوانات است.

منصوری اظهار کرد: این دست نوشته‌ها هویت خانوادگی ما است و دوست داریم از آن به خوبی نگه‌داری کنیم و دست خودمان باشد.

وی درباره تحویل آنها به موزه، گفت: یک بار ارشاد از ما خواست که این نوشته‌ها را به آنها تقدیم کنیم اما چون مشخص نبود چه مسؤولیتی دارند ما اطمینان نکردیم و تحویل ندادیم.

منصوری بیان کرد: چون این دست نوشته‌ها جزو گنجینه‌های مازندران است اگر موزه ملی بخواهد می‌توانیم بخشی از آنها را به موزه بدهیم.

وی تاکید کرد: امکانات و فضای مناسبی ندیدیم که بتوانند از این آثار به خوبی نگه‌داری کنند و اگر این فضا را ببینیم آنها را تحویل خواهیم داد و شاید ما هم همکاری خوبی نکرده باشیم چون نگاهی از سوی مسؤولان به آن نشد.