بانوی گمیشانی به مدد رنگ ها، سفره چندین خانواده را رنگی کرد+ تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ساحل گمیشان ،‌به کارگاه کوچک باتیک (چاپ دستی  بر روی پارچه ) جمیله قرنجیک در روستای  قرنجیک  خواجه خوان رفتیم تا ضمن گفتگویی دوستانه با این هنرمند کارآفرین از حرفه و چگونگی کارش بیشتر بدانیم .

لطفا  در ابتدا خود را مختصرا معرفی کنید؟

جمیله  قرنجیک هستم  متولد 1365  ، دارای مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی و به مدت 5 سال است که سراغ هنر باتیک رفتم و با  کارگاه باتیک ( چاپ دستی ) روی پارچه  و روسری  و مانتو و ... برای خودم و برادرم و خانم برادرم و  دو نفر دیگر از هم روستاییانم به طور  مستقتیم فرصت کسب و کار ایجاد کردم  .

 کمی در مورد هنر باتیک برامون توضیح بدهید؟

استفاده از شکل ها ورنگها از دیر باز یکی از ابزارهای انسان برای زیبا سازی دنیای اطرافش بوده است، این هنر شامل نفش افرینی برروی بوم ،دیوار،سقف،وظروف مورد استفاده ویا تزیینی وهمچنین نقش گذارن برروی پارچه ولباس است

چاپ باتیک یا کلاقه ی را می توان نقش گذاردن بر روی انواع پارچه به خصوص پارچه ابریشمی  معنی کرد.

در این کار با استفاده از مهر ها یی از اشکال سنتی که معمولا خودم می سازم  بر روی پارچه اشکال و نقوش زیبای سنتی را حک میکنم  و از پارچه های سفید ساده روسری های ترکمن (یالق ) می سازیم .

چاپ نقوش سنتی متناسب با مانتو و رومیزی و لباسهای مجلسی  هم در کارگاه داریم ، علاوه برایجاد نقوش سنتی بر روی روسری های سنتی ترکمن ایجاد طرح بر روی پارچه های مخصوص و نازکتری که عمومیت بیشتری دارد و به سیلک معروف است انجام می دهیم .

البته چاپ نقوش  مختف در رنگهای متنوع در چندین مرحله بر روی پارچه انجام می شود و پس از انجام هر مرحله  کار باید با نفت شسته شود و در مرحله آخر لباسها را در آفتاب پهن می کنیم و پس از خشک شدن نهایتا با آب و صابون شسته تا کاملا بوی قیر و نفت  از پارچه پاک و رنگها ثابت  شود.

چطور شد که سراغ  این هنر و حرفه رفتید؟

من این هنررت به خاطر علاقه ی شخصی که داشته ام در کناردرسم با مطالعه کتاب واینترنت وآزمون وخطا با تمرین های زیاد شبانه روزی شروع کردم و علاوه برآن می دیدم جوانان روستای ما که  برادر عزیزم هم یکی از آنها بود برای کار کردن و کارگری مجبور بودند خانواد را ترک کنند و تنها و غریب درشرایط سخت کار کنند  و همیشه دوست داشتم بتوا نم برای دیگران هم فرصت شغلی ایجاد کنم و حالا در این کارگاه کوچیک هم به کار مود علاقه ا م  مشغولم و هم برادرم و خانمش و چند نفر دیگر در کنار هم مشغول کار هستیم و اینکار خوشحالم  میکنه و بابتش خدا رو شکر می کنم .

در سال 1394 با تشویق خانم عرب حسینی که از استادان این حرفه هستند آشنا شدم و من را تشویق کردند که  از گارگاه باتیک اسکو دیدن کنم و  به یکی از باتیک کاران اسکودر استان آذربایجان شرقی  معرفی کردند ومن جا داره از خانم عرب حسینی واز اقای علی اکبر زاده اسکوی که اجازه دادن من از گارگاه ایشون دیدن کنم صمیمانه تشکر کنم.

در واقع  همون بازدید یک روزه  تنها  کمکی و آموزشی بود که به من شد و بقیه کار تنها با تلاش و آزمون و خطا در چندیدن سال یاد گرفتم و البته آقای اسکویی چندین بار تلفنی هم راهنماییم کردند.

با چقدر سرمایه اولیه کارتون شروع کردید و در حال حاضر ماهانه چقدر درآمد دارید؟

من این کار را با سرمایه اولیه 55 میلیون تومان شروع کردم که بخش قابل توجهی از آن مربوط به خرید مواد اولیه مثل پارچه ابریشم و رنگ بود و البته از انبار حیاط خانه پدری  برای کارگاه استفاده کردم و هزینه ای بابت ساخت کارگاه ندادم

ولی اگر کسی واقعا به این کار علاقه مند باشد برای شروع کار می تواند بر روی روسری های  دست دوم که طرح آن قدیمی شده کار را شروع کند که در این صورت سرمایه کمتری حدودا 15 میلیون لازم دارد ، در مورد میزان درآمد در حال حاضر ماهانه تقریبا دو نیم میلیون درآمد دارم .

در مورد کار با روسری های دست دوم لطفا توضیح بدید؟

بعضی از خانم ها روسریهایی دارند که طرحش قدیمی شده ولی هنوز پارچه قابل استفاده است آنها را برای ما می آورند و ما بعد از رنگ بری طرح مورد علاقه مشتری را بر روی روسری می زنیم و دوباره روسری نو و جدید می شود با این کار مشتری با پرداخت هزینه خیلی کمتر دوباره صاحب روسری دلخواه خود می شود

در صورت حمایت مسئولین می توانم برای 35 نفر اشتغالزایی ایجاد کنم

قرنجیک در ادامه گفت: اگر مسئولین حمایتم کنند تا بتوانم کارگاهم را گسترش بدهم می توانم برای 35 تا 40 نفر دیگر هم اشتغالزایی ایجاد کنم در واقع ترکمن صحرا بازار بزرگی برای فروشندگان روسریهای زیبای ترکمن است ، علاوه بر آن می توانیم محصولات را به کشور های همسایه مثل ترکمنستان هم صادر کنیم که استقبال خوبی دارند و اگر وام و سرمایه در اختیارم قرار داشته باشد حتما کارم را گسترش می دهم.

بعضی از مردم خیال می کنند اگر هنرشان را به دیگران آموزش دهند کارشان از رونق می افتد و به اصطلاح دست زیاد می شود ولی من معتقدم روزی همه دست خداوند است و حاضرم حتی کلاس آموزشی بگزارم

انتهای پیام/