المان ها و مبلمان شهر مریوان تکیه بر مبنای زیبایی شناختی دارد/ از لحاظ کاربری و عملکرد، ناکارآمد است
دانشجوی ارشد معماری و آشنایی با شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی در یادداشتی به بررسی وعملکرد وضع موجود میدان ها و فضای عمومی در شهر مریوان پرداخت.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زریوار خبر، در قدیم، وسعت و فاصله میان مراکز گوناگون، فعالیت های اقتصادی و اجتماعی چنان بود که شهروندان پیاده از یک نقطه به نقطه دیگر تردد میکردند. سرعت و نحوه حرکت به گونه ای بود که الزاماً نیازی به متمایز بودن راهها و فضاهای ارتباطی پیاده و سواره از یکدیگر احساس نمی شد. اما امروزه با توجه به وسیع بودن شهر و اینکه شرایط شهر سازی کاملاً متفاوت شده است و فضاهای شهر شامل فضاهای باز و سرپوشیده، شبکه ارتباطی زمینی یعنی راهها، میدانها و فضاهای ورودی هستند. در اینجا، جا دارد بنده به عنوان نگارنده، در مورد مسیر ورود به داخل میدانها و فضاهای عمومی شهر و طراحی و عملکرد آن بررسی کنم. البته شناخت و معنی این فضاها که بسیاری از مردم از جمله دانشجویان معماری و شهر سازی به بعضی از تفاوت های موجود میان فضاهای شهری گوناگون به خوبی آگاه نباشند، ممکن است در طراحی و بررسی های خود دچار اشتباهاتی گردند.
,
البته فقدان شناخت فضاهای شهری و بی توجهی به خصوصیات و استانداردهای جهانی تنها به دانشجویان محدود نمی شود؛ بلکه گاهی نیز برخی از مقامات و مسئولان شهری از آن بی اطلاع باشند. میدان ها و فضاهای عمومی همیشه پویا و فعال هستند و بناهای المانی و یادبودی ( یا فواره ها و مجسمه ها ) در طرفین فضاهای عمومی بیرون از ازدحام جمعیت و در مکان هایی غیر از آکس ورودی ها قرار می گیرد.
,
در شهر مریوان یک سری فضاهای عمومی یا میدان ها طراحی و اجرایی شده که فقط بر مبنای زییایی شناختی تکیه دارد. متأسفانه از لحاظ کاربری و عملکرد، ناکارآمداست؛
ویژگی عمده میادین وفضایی عمومی در شهربایدچنین تعریف کرد.
1- . جلب مردم درفصول مختلف
2- .قابلیت دسترسی برای پیاده هاوممانعت ازحضورماشین ها
3- .فضایی فعال درتمام ساعت روز
4- .ایجادمحوطه ی زنده وفضای سبز فعال
5- .فضای سرزنده وبه دور از بیگانگیجایی که احساس میکنیم ریشه در تجارب مثبت گذشته مادارد.
خیابان هاو میادین چارچوب یااستخوان بندی شهر راتشکیل میدهند.ودربردارنده ی زندگی عمومی شهرهاهستند.
به عنوان مثال میدان سپاه و میدان باوه رشید یا دارسیران شهر مریوان اشاره کنیم. ویژگی این میدان ها و فضاهای عمومی که مرکز رفت و آمد و ازدحام اتومبیل ها و عابرین ( مرکز ترافیک ) به عنوان مرکز اصلی و نقطه دید اصلی همه پرسپکتیوها و دیدهای متناوب نیز عمل می کند. با محصور کردن اطراف چنین میدانی، ناظر، همواره منظر ثابتی را مقابل چشمان خود خواهد دید؛ بنابر هرگز امکان حدس زدن موقعیت مکانی دقیق خود را ( با توجه به مناظری کهمی بیند ) نخواهد داشت. فقط یک دور گردش به دور یکی از این میدان های چرخ و فلکی ناهماهنگ، کافی است تا یک شخص ناآشنا، راه خود را کاملاً گم کند. در حقیقت، در مورد اینگونه میادین، چیز زیادی نمی توان گفت؛ غیر از اینکه چرخش به دور آنها سخت بوده و پرسپکتیوهای یکنواختی را پیش روی ناظر قرار می دهند . همچنین اینکه از ساختمان هایی که به آنها منتهی می شوند بطور مناسبی استفاده (بصری ) نمی شود. بنده به عنوان نگارنده به مسئولین محترم راهنمایی و رانندگی، شورای شهر و شهرداری مریوان پیشنهاد می کنم در مورد اصلاح و طراحی این میادین یا به عبارتی رعایت کردن حقوق شهروندی در شهر مریوان تدابیری بیاندیشند تا مشکلات این میدان هاکه با دیاگرام معماری و وشهرسازی ترسیم نمودم را مورد بررسی قرار دهند؛ چرا که در داخل میدان ها، فضای عمومی و مبلمان شهری طراحی شده و فراخوان تعداد زیادی از شهروندان به این مکانها می باشد.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
از طرف دیگر، فضای داخلی این میدان ها را درختکاری کرده اند که وجودشان مانع آن می شود که یک عابر یا فردی که در نقطه ای از سطح میدان می ایستد، بتواند فضای داخل میدان و سطح جانبی آن را در یک نگاه مشاهده نماید، در نتیجه برخی از خصوصیات بسیار مهم میدان مانند وسعت، عظمت و شکوه آن به سادگی درک نمی شود؛ در حالیکه اگر بجای درخت از انواع بوته های گل استفاده می شد، چنین وضعی بوجود نمی آمد. بنابر این، هر اقدام عمرانی در شهر از جمله احداث انواع فضای سبز یا میادین، فضای عمومی در مکان و محل مناسب خود صورت پذیرد.
, ,
,
,
در پایان، بنده به واسطه جسمم با شهرم مواجه می شوم. گام هایم طول گذرگاه ها و عرض میدان ها و فضاهای عمومی را اندازه می گیرد. نگاه من ناآگاهانه بدنم را روی نمای سینمایی که سالهاست هویت و معماری سنتی خود را گم کرده و حال، تبدیل به بازارچه و نمای کامپوزیت شده است را نمایش می دهد. هنگامی که در فضاهای عمومی، میدان ها ، پارک ها، ساختمان های بافت قدیمی و در کنار خیابان و کوچه رد می شوم بدنم تنهایی و تاریکی را لمس می کند. من خودم را در شهر تجربه می کنم و شهر از طریق تجربه تجسد یافته من، هستی خود را باز می یابد. شهر و بدن من همدیگر را تعریف و تکمیل می کنند. من در شهر مریوان سکنی می گزینم و شهر نیز در من.
,
نویسنده: آروین بابایی دانشجوی ارشد معماری و آشنایی با شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی
مطلب فوق بیانگر دیدگاه و نظر نویسندگان آن است. این سایت در نظر دارد با انتشار نظرات صاحب نظرانی از طیف های گوناگون، چشم انداز متنوع و متوازنی از دیدگاه ها رابه کاربران خود در شهرستان مریوان و استان کردستان ارائه دهد.
انتهای پیام/
,
,
,
]
ارسال دیدگاه