قابل توجه مسئولین میراث فرهنگی شهرسمنان:

آب انبار سنادره مخروبه ای ناشناس در دیارقومس+تصویر

آسیاب های شهر سمنان، با وجود داشتن قدمتی طولانی به مرور زمان و با کم توجهی بارز مسئولین میراث فرهنگی، به مخروبه تبدیل شده اند.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از قومس، بی تردید، آثار تاریخی و میراث فرهنگی هر کشور، نمایانگری از پیشینه و تاریخ پر فراز و نشیب آن دیار و یادمان و سند افتخاری آن سرزمین می باشد.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, قومس,

حفظ و نگهداری و در کنار آن مرمت و بازسازی این گنجینه های باستانی به قدری دارای اهمیت می باشد که باید در راستای این امر برنامه ریزی های دقیق فرهنگی، عمرانی انجام گرفته و به صورت مستمر ادامه یابد.

شکی نیست این آثار کهن که یادگار گذشتگان ماست از ارزش بالایی برخوردار بوده و باید صحیح و سالم ، نسل به نسل به آیندگان انتقال یابد.

میراث تمدن هر دیار که در واقع میراث همگانی مردم آن سرزمین بشمار می رود شاخصه تغییرات زمان را به نحو احسن به نمایش گذاشته و اصالت آن دیار را به رخ می کشد.

اما متاسفانه مبحثی که در بسیاری از جلسات مورد گفتگو قرار می گیرد عدم بازسازی و مرمت این یادمانها می باشد که به عبارتی هویت فرهنگی هر کشور به حساب می آیند و اصالت آن سرزمین را بازگو می کند.

در حالی که شاهدیم در بسیاری از شهرها و نقاط کشورمان از کوچکترین آثار به جا مانده بهترین نگهداری صورت گرفته و از آن مرمتی در خور و شان یه اثر باستانی انجام می گیرد جای بسی تاسف که در شهر سمنان آثار تاریخی به جا مانده اصیلی که از دل تاریخ به یادگار مانده اند مورد بی توجهی مشهود و علنی می باشند.

آب انبار که در گویش سمنانی به آ “مزنبل” گفته می شد در فصل زمستان آبگیری می شد تا سرمای زمستانی فرصتی برای فرو نشاندن عطش تابستانی باشد. آب انباری که با دهها پله، عطش رسیدن به آب را دو چندان می‌کند اما با ورود به دالان، ابتدا خنکای هوا، گرمای جسمت را می‌گیرد و با رسیدن به پایاب، نوشیدن چند جرعه از آب خنک آب انبار که کولر طبیعی بادگیر آن را خنکای مطبوعی بخشیده است، عطشت را فرو می‌نشاند.

این حکایت مردمان سختکوش کویر است که سال‌ها پیش هر روز و هر روز برای آنها تکرار می‌شد، مردمانی که برای دسترسی به یک کوزه آب باید ده‌ها پله را در تاریکی می‌نوردیدند و از آنجا بود که آب برای مردم سمنان تقدس یافت.
نیاز به آب و آب انبار، در شهری که کم آب‌ترین شهر کشور نام گرفته به حدی بود که آب انبار کم‌کم با زندگی مردم عجین شد و در هر محله و کوی و برزنی، نشانی از یک آب انبار بود.آب انبارها، آن روزها عطش مردم به آب را فرو می‌نشاندند و امروز میراثی گران‌بها از رنج آبا و اجدادی را برای ما به یادگار گذاشته‌اند.

,
,

آب انبار سنادره شهر سمنان یکی از این موارد می باشد که با وجود داشتن قدمتی طولانی به مرور زمان و با کم توجهی بارز مسئولین میرات فرهنگی سمنان، به مخروبه مبدل گشته است.

این آب انبار، در آرامستان سابق سنادره سمنان واقع است،سردر آن ساده و طاق گهواره ای آن از گچ پوشانده شده و منبع اصلی آن از خشت و گل ساده، درست شده که مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در سمنان، ابتدای بلوار حکیم الهی، محله سنادره واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۵۸۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

جای تامل دارد ، ظرفیت و پتانسیل بزرگی چون آثار باستانی که بی شک می تواند منبعی برای جذب گردشگر و توسعه صنعت توریسم باشد، اینچنین غریبانه دچار تخریب گشته و هیچ اقدامی در جهت مرمت آن صورت نگیرد.گرچه این روزها آب‌انبارها دیگر برای مردم کاربری ندارند اما حفظ این سازه‌های مهم شهرسمنان یک امر ضروری است.

تبدیل آب‌انبارها به فضاهای جهت آشنای فرهنگ و معماری شهرسمنان به نسلهای جدید که نمونه آن نیز درشهرسمنان کم نیست، می‌تواند از تخریب این سازه‌ها جلوگیری کند.