شهادت یک توفیق اختصاصی است که خداوند به بندگان صالحش اهدا می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، پاسدار شهید حسین کرمعلی­ نیا در پنجمین روز از اسفندماه سال 1346 در خانه­ محقر ولی باصفا و معنوی علی آقا و بانو صبیحه  در شهر حسن­آباد یاسوکند از توابع شهرستان بیجار دیده به جهان کشود. پدر و مادر حسین در زندگی به حداقل­ها قناعت کرده بودند و در تمام عمر آزارشان به مورچه هم نرسیده بود.

حسین در چنین فضایی پرورش پیدا کرد، در کودکی توفیق رفتن به مدرسه را پیدا نکرد و خیلی زود وارد عرصه­ی کار شد، کارهایی که در روستا وجود داشت و او از عهده­ی آن­ها برمی­آمد و بعدها در کنار کار کردن سواد خواندن و نوشتن را یاد گرفت و با حضور در کلاس­های قرآن با روخوانی قرآن کریم نیز آشنا شد.

شهید حسین کرمعلی نیا خیلی زود در صف مدافعین انقلاب اسلامی قرار گرفت و در سال 1358 با شکل­ گیری و تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عضویت سپاه درآمد و لباس رزم و پاسداری از انقلاب و دست­آوردهای آن را به تن کرد و سلاح به کف گرفت.

حسین شیفته­ امام(ره) و انقلاب بود و با تمام وجود خود را فدایی اسلام می­دانست و همواره بر این باور بود که دستی از غیب رزمندگان سپاه اسلام را در جبهه­ های حق علیه باطل یاری می­کند. وقتی از فضای معنوی جبهه­ ها سخن می­ گفت اشک در چشمانش حلقه می­زد. با وجود آنکه جانباز جنگ بود، اما برای رفتن به جبهه و اعزام مجدد لحظه شماری می­کرد.

حسین دل از دنیا کنده بود و تنها به شهادت فکر می­کرد . ملتمسانه از دوستان تقاضا می­کرد تا دعا کنند خداوند شهادت را نصیبش کند.

پس از گذشت قریب به دو سال فعّالیّت در سپاه با یکی از دختران فامیل ازدواج کرد و اولین فرزندش لیلا در آذر ماه سال یک هزار و سیصد و شصت و یک متولد شد. اگرچه حسین دارای همسر و یک فرزند بود ولی به اقتضای کارش بیشتر ایّام در مناطق عملیاتی به سر می­برد. با جبهه و جنگ مأنوس شده بود و هروقت اعزامی به جبهه صورت می­گرفت،حسین در کاروان اعزامی حضور داشت و به قول یکی از دوستان همواره آرزو داشت با پیروزی رزمندگان سپاه اسلام نماز جماعت را در کربلا اقامه کند.

دومین فرزندش در اردیبهشت ماه سال یک هزار و سیصد و شصت و سه به جمع خانواده اضافه شد و به عشق بی­بی دو عالم او را « فاطمه» نام نهاد.

داشتن همسر و فرزند هیچ گاه شهید حسین کرمعلی نیا را از جبهه های حق علیه باطل دور نکرد و این مجاهد فی سبیل الله پس از عمری مجاهدت در روز بیست و هشتم اسفندماه سال 1365 شربت شهادت را سر کشید و به آرزوی دیرینه اش رسید.

فرازهایی از وصیت نامه شهید:

حالا که قرار است که ما یک روز از دنیا برویم  پس چه بهتر مثل امام حسین(ع) در جبهه حق علیه باطل شهید شویم، حالا که قرار است از دنیا برویم چه بهتر در راه سرخ شهادت قدم گذاشته و موفق به مشاهده وجه الله شویم. چقدر بدبخت هستند آن هایی که افتخار می کنند به جبهه نیامده و کشته نشده اند. حضرت امیرالمؤمنین(ع)  می فرمایند:« کسی که جنگ کردن را ترک کند به جهت بیزاری از آن خداوند او را پیراهن ذلت و پستی می پوشاند و لباس بلا و گرفتاری را به او می پوشاند».

امیدوارم بعد از شهادتم درباره مرگ و شهادت و تفاوت این دو فکر کنید و بدانید که شهادت یک توفیق اختصاصی است که خداوند به بندگان صالحش اهدا می کند.