سخنی با کاندیداهای شورای شهر سنندج: روراست باشیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، به یکباره تمام شبکه های مجازی مملو از آدم های خوشتیب،قلم به دست ،با چهره ای جدی و مصمم،ژستی مهربان و دور اندیش ، خلاق و مبتکر ، متخصص در امور شهری با شعارهای جذاب و فریبنده و....شده است.

همه ی این چهره ها شروع به انتقاد از گذشته  نموده و طراحی آینده ی نوین شهری را نوید می دهند، انگار قرار است تمام شهرها و روستاهای ایران در اوایل دوره ی آتی شوراها به دست این بزرگواران کونفیکون شود.

همه شعار صداقت و دلسوزی سر می دهند غافل از اینکه این شعار دچار استحاله شده و بار خود را از دست داده و اساسا همه کسانی که مرتکب تخلف مالی و اختلاس و رانت خواری شده  از همین دروازه وارد شده اند.

ژست های جالب کاندیدا ها و حرفهای قشنگشان که بیشتر فاقد پشتوانه آکادمیک و حقوقی است از عجایب دیگر این ایام است که به لطف دنیای مجازی به شکلی وسیع و زودهنگام شروع شده است.

واقعیت مسله این است ضمن احترام به تمامی داوطلبان ، بیشتر این مباحث نشان از یک بیماری اجتماعی است که جامعه ی ایران را در برگرفته و حکایت از گسستی عمیق بین واقعیت موجود و آنچه قرار رخ دهد است،

از دیگر سو همواره کشورهای خاورمیانه به شدت از نبود احزاب قوی و  نهادهای مدنی مقتدر رنج می برند  و ولع قدرت موج می زند.

در حال حاضر هیچ مکانیسمی برای نظارت بر رفتار نمایندگان شوراهای شهر و روستا که در انتخابات آتی برگزیده می شوند ، وجود ندارد ،که تا چه اندازه پایبند به تعهداتشان بوده و چه میزان از وعده های خود را عملیاتی کرده اند.

در کشورهای توسعه یافته احزاب این نقش را ایفا می کنند و حزب منتخب در مقابل ملت دارای مسئولیت بوده و احزاب مخالف نیز به عنوان نظاره گر ، مو را از ماست می کشند .

فقدان چنین مکانیسمی یک مصیبت تلقی می شود و موجب پدیداری کارزار  شمایل و شبه دموکراسی خاورمیانه ای انتخاباتی می شود.

جالب این است بیشتر کاندیداها در ادوار قبل هم نماینده بوده و شاید خدمت بیشتر !!؟ اجازه ی ترک این مسند را به آنها نمی دهد تا اجازه دهند دیگران فکر و طرحی نو در اندازند.

ایکاش داوطلبان برای قرار گرفتن در ترازوی داوری بعد از انتخابات ، حداقل در این شرایط چنین مکانیسمی را در شکل محلی آن تعریف می کردند و به نهادهای مدنی موجود اجازه ی چنین کنشی می دادند اگرچه این امر بیشتر بار اخلاقی دارد و فاقد مکانیسم  اجرایی است اما می توانست تمرینی مناسب برای دموکراسی باشد.

یادمان باشد که شکل اصل هفتم و فصل هفتم از اصل یکصدم تا یکصد و ششم قانون اساسی مبتنی بر دموکراسی به شکل پارلمان های محلی است و تمرین تحقق دموکراسی نیز این مجاری می تواند محقق شود.هر چه قدرت کنترل بیشتری پیدا کند مفید تر به نظر خواهد آمد.

یادداشت از حسین احمدی نیاز- حقوقدان

انتهای پیام/