به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سبلانما، ایام کنونی تبلیغات کاندیداهای دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری فرصتی مغتنم برای مرور دستاوردهای دولت یازدهم که رئیس آن در شمار نامزدهای انتخابات حضور دارد، است تا بلکه موجب شود مردم استان در بررسی سوابق، برنامهها و وعدههای نامزدها به شناخت دقیقتری رسیده و اصلح را برگزینند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سبلانما,شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
یادداشت از مهین روحنواز
انتهای پیام/
شاید استناد به سفر استانی مرداد ماه 1393، آقای حسن روحانی در کسوت رئیسجمهور به استان اردبیل و طرحهای مصوب و وعدههای او ملاک و معیار درستی برای پاسخ به این پرسش اساسی باشد که براستی، سهم استان اردبیل از زیرساختهای توسعه در دولت تدبیر و امید چه بوده و در مقایسه با سایر استانها چه اتفاق مثبتی در این استان از این منظر رخ داده است؟
,رئیس جمهور در جریان همان سفر از 76 طرح و وعده سخن گفت که اغلب آن طرح ها از نظر حجم بسیار کوچک طرح و اعتبار در حد مصوبه دولت نبود و بلکه جزو امور جاری به حساب می آمد؛ به جز پروژه احداث راه آهن میانه- اردبیل با سابقه بیش از 10 سال کلنگ زنی به عنوان یک مطالبه عمومی که به دلیل بی مهری دولت به پاشنه آشیل دولت یازدهم مبدل شده است، می باشد.
,بیتردید مبنای اصلی یک توسعه پایدار، ایجاد زیر ساختهای صنعت و تولید متناسب با ظرفیتهای هر منطقه و مبتنی بر آمایش سرزمین است و تا جایی که ذهن مردم یاری می کند در این سه سال و اندی از دولت یازدهم، نه تنها اتفاقی از این منظر در استان اردبیل رخ نداده بلکه به استناد آمار و ارقام، بخش اعظم واحدهای تولیدی کوچک هم تعطیل و نیمه تعطیل شدند.
,براستی در دوره دولت یازدهم، دولت مبتنی بر ظرفیتهای اختصاصی استان نظیر( گردشگری، کشاورزی، معادن و ترانزیت) چه اقدام مثبتی انجام داد تا بلکه سونامی بیکاری و در نتیجه روند رو به افزایش مهاجرت از استان به سایر نقاط کشور را کاهش دهد؟ اگر دلیل دولت فقدان اعتبارات و رکود اقتصادی در این چند سال است، انتظار بر این بود که در توزیع و تقسیم اعتبارات به مناطق کشور، عدالت را مدنظر قرار داده و اندک اعتبار لازم را به استان اختصاص دهد نه این که در همین شرایط رکود و بحران اقتصادی هم، همانند دوره های رشد اقتصادی، استان اردبیل را از اعتبارات محروم سازد!
,یادمان نرفته که مردم استان اردبیل در انتخابات ریاست جمهوری 1392 قریب 400 هزار رای به آقای روحانی دادند با این انتظار که او به واسطه شعارها و طرحهایی که داشت، فقر و محرومیت را از این استان بکاهد اما نه تنها این اتفاق نیفتاده بلکه وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم در بدترین شرایط خود قرار دارد.
,یادداشت از مهین روحنواز
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه