درد دل های غم بار کارگر کُردستانی که لبخندش پر از درد است !

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، تقویم را که ورق میزنیم تازه یادمان می افتد که روز کارگر است، کارگری که دستان پینه بسته اش را پیامبر بوسه زد و با همه ی احترامی که به آنها قائل بود ، حس مهربانیش را به آنها از این طریق ادا میکرد.

نانی حلال که خدا برکتش را ازدیاد میبخشد اما نمیگذارد پاره شود، شاید دردهای درونش با آخی که در نفس دارند سوز میکشد اما به خاطر زندگیشان دم فرو نمیگذارند، عرق می‌ریزند تا سرشان پایین نباشد، سخت کار می‌کنند تا دستشان جز خدا در مقابل هیچ فردی دراز نشود و به همین دلیل سال‌ها بدون هیچ شکایتی تلاش می‌کنند.

هیچ‌کس منکر مشکلات و کمبودها نیست. در روزگاری که «رکود» کمر اقتصاد را شکسته و «بیکاری» فوران می‌کند، «کارگر» جماعت حق دارد ناراضی باشد از حقوق و دستمزدهای قانونی که ندارند، از کار سخت و پول کم، از بیمه‌ای که نیست، از قراردادهای سفید، جنگ سنتی و تاریخی کارگر و کارفرما، آسیب‌های جسمی و روحی و از تمام مشکلات تکراری ... حق‌دارند ناراحت باشند. دولت «کارگر نواز» نیست. وزیر کار در جواب اعتراض‌ها، لبخندی می‌زند و رو به دوربین می‌گوید: «من وزیر بیکاران هم هستم!» و ای‌کاش در کنار لبخندها، کمی هم جدیت وجود داشت برای تحقق دغدغه‌های رهبری که مهم‌ترینش در حوزه اقتصاد، توجه مضاعف به قشر مستضعف کارگر است.

این روزها به نظر می‌رسد سیاست دولت تدبیر و امید، به‌جای حمایت از کارگر و چشم بستن به حمایت از تولید داخل، دل‌خوش کردن به وعده‌ووعیدهای کدخدا و امید بستن به رفت و آمدهای دیپلماتیک است که به زعم کارشناسان اقتصادی و حتی سیاسی کشور، تنها برای میهمانان اشتغال‌زایی می‌کند!

پای درد و دل کارگری که می نشینیم از دردش می گوید، از دردی که به گفته خودش اکثرشان در ماه میانگین ۱۰ روز کار می کنند یعنی ۳۵۰ تا ۴۰۰ تومان حقوق اکثر آنان در ماه است و بیشترشان هم تحت پوشش بیمه کارگری نیستند .

وی می گوید: ما کار نداریم حقوقی هم نداریم، اما از آن طرف قبض آب و برق و گازمان را زیاد می کنند.

این کارگر 60 ساله که حرف ناگفته زیاد داشت گفت: دولت فکری برای کارگران سر میدان ها بردارد ، چهار سال دیگه همین کارگران نان خشک هم ندارند بخورند، دولت فکری به حال کارگران بیچاره کند که نان شب ندارند.

محدثه هم کارگر زن یک کارگاه قالی بافی به خبرنگار ما می گوید: از 8 صبح تا 6 بعد از ظهر در کارگاه کم نور  و با هوای سنگین قالیبافی کار می کند اما تنها 450 هزار تومان حقوق می گیرد.

او تاکید می کند: نه بیمه ای دارد و نه حق فرزندی، در شهر کوچک محل زندگی ما آنقدر زن محتاج به کار وجود دارد که اگر کوچکترین اعتراضی نه به حقوق و دستمزد بلکه به فضا و محیط کار هم بشود، نتیجه بلافاصله اخراج است و بس و بلافاصله کارگر جدیدی استخدام خواهد شد.

از این دست نمونه ها در جای جای کشور ما زیاد است و مساله مهم اینجاست که این نوع بی توجهی به حقوق کارگر هر روز بیشتر از دیروز باب می شود و اگر چاره ای برای آن اندیشیده نشودجیب کارفرماها روز به روز بزرگتر خواهد شد و جیب کارگران زحمتکش تنگ تر.

روز کارگر تنها به اختصاص یافتن و گرامی‌داشت این مشاغل و افراد با ارزش در تقویم روزگار نیست، باید دردهای آنها را شنید و فکری کرد تا این کارگران نیز با آسودگی خاطر به زندگی بپردازند.

کارگران گردانندگان چرخ اقتصاد کشور هستند و اگر نیروی انسانی کارگر نباشد جامعه و چرخ اقتصاد در جامعه لنگ می‌شود اما انگار تلاطم و اضطراب، جزیی از زندگی این مردان با غیرت شده است.

انتهای پیام/