به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نگاه فارس سعدی شاعر صلحطلب شیرازی میگوید: بنیآدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند. چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار. تو کز محنت دیگران بیغمی / نشاید که نامت نهند آدمی. کم پیدا میشوند آدمهایی که تمام عمر سرشان را زیر برف میکنند و بیتوجه به اطرافشان زندگی میکنند. آدمهایی که نه غم انسانهای غمزده و بیپناه را میخورند و نه اصلاً میدانند که آیا در جامعهشان آدمی محتاج هست یا نه. آدمهایی که دیگران برایشان تنها موجوداتی هستند که راه میروند و میخورند و میخوابند و یک روز هم میمیرند و برای همین از کنار خودکشیها و خشونتها بهسادگی میگذرند. آدمهایی که دیگران برایشان سایههایی بیهویت هستند و برایشان فرقی ندارد که کسی شب را زیر سقف آسمان میگذارد و یا در خانهاش و در آغوش امنیت به خواب میرود. کم هستند اینجور آدمها. آدمهایی که انسانیت را فراموش کردهاند و غرق در خویشتن دنیایی خود شدهاند و گمان میکنند دنیا تنها برای آنان ساخته شدهاند؛ اما در مقابل هنوز خیلی عظیمی از آدمها هستند که مشعل انسانیت همچنان در سینهشان شعله میکشد و شبها از غم بیکسی و بیسرپناهی دیگران به خواب نمیروند؛ آدمهایی که وقتی صورت کبود کودکی را میبینند و یا دختری را سرگردان در کوچه و خیابان میبینند ضربان قلبشان بالا میرود و دست اندوه قلبشان را میخراشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نگاه فارس ,
اما همه اینها اولین پله و درجه از انسانیت است و تا رسیدن به انتهایی خوب بودن راه زیادی است. اینکه غم دیگران را بخوریم و برایشان دل بسوزانیم خوب است اما مسلماً کافی نیست و دردی را از آنان دوا نمیکند. نه دلگرمی برای کودکان است و نه مرهمی بر دل زخمخوردگان است. برای اینکه بتوانیم کارهای بزرگی انجام دهیم نیاز به یک تلاش جمعی است؛ و همگی مردم جامعه باید دست در دست هم بدهند تا بتوانند مدینهای فاضله را بسازند. از آن گذشته گاهی اتفاقاتی در جامعه میافتد که جلوگیری و یا مدیریت آن خارج از قدرت ماست؛ و همچنین برای حل بسیاری از مشکلات عمومی که در جامعه وجود دارد نیاز است یک ارگان دولتی در وسط میدان باشد و کارها را با برنامهریزی جلو ببرد.
مثلاً شاید بارها اتفاق افتاده باشد که از پیچ کوچهای گذشتهایم و کسی را دیدهایم که بر بالای برجی و یا پلی ایستاده است و میخواهد خودکشی کند؛ اما نمیدانیم که چه باید کنیم. یا اخباری به گوشمان میرسد که حاکی از کودکآزاری است و یا دختران و زنان آواره خیابانی است. و نه میتوانیم کاری برایشان انجام دهیم.
یک اورژانس برای فوریتهای اجتماعی
عده معدودی هستند که میداند واحدی در بهزیستی وجود دارد که به آن اورژانس اجتماعی میگویند. و کار آن رسیدگی اموری از این قبیل است. کار اورژانس اجتماعی تلفیقی از مداخله در بحرانهای فردی چون خودکشی، خانوادگی مثل خشونت علیه همسران و اجتماعی مثل کودکآزاری و کمک به زنان و دختران فراری و بدون پناهگاه است.
اورژانس اجتماعی یک شماره اختصاصی هم دارد؛ ۱۲۳ شمارهای است که در زمان مشاهده اینگونه موارد میتوان با آن تماس گرفت و از گروههای سیار اورژانس کمک گرفت.
گروههای هدف این برنامه زوجین متقاضی طلاق و افراد دارای اختلاف خانوادگی حاد، زنان و دختران آسیبدیده اجتماعی، کودکان کار و خیابان، همسران و کودکان آزاردیده، دختران و پسران فراری از منزل و سایر افرادی هستند که به هر دلیل در شرایط بحرانی قرار گرفتهاند.
اورژانس ۱۲۳ اجتماعی خدماتی چون: مددکاری، روانشناسی، تربیتی، حقوقی، فرهنگی، آموزشی به متقاضیان ارائه میدهد.
یک دست صدا ندارد
حتی اگر ده و یا صد موسسه دیگر هم برای انجام این کارها وجود داشته باشد؛ مانع از این نمیشود که دیگران و افراد عادی جامعه نسبت به این موارد بیتفاوت باشند. مشکلات یک جامعه باید برای تمام اعضای آن مهم باشد؛ و یک ارگان و یا موسسه هرچقدر هم که تواناییهای منحصربهفرد داشته باشد بازهم نیاز به کمک تمامی مردم جامعه دارد. همکاری با اورژانس ۱۲۳، اطلاعرسانی موارد گفته شده به آنان و … هرچند کوچک و ناچیز است اما در جای خود میتواند بسیار مفید و حیاتی باشد؛ مثلاً اگر کسی از یک کودکآزاری و یا فرار یک نوجوان از خانه خبر داشته باشد و به اورژانس ۱۲۳ ارجاع دهد؛ میتواند یک نفر را از خطر نجات دهد و یا جامعه را یکقدم از فساد دورتر کند.
مهرگان رزمی
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه