اقتصاد مقاومتی از منظر تفکرات اجتماعی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شبنم همدان، امروزه بسیاری از مشتریانِ پارچه و پوشاک ، از زبان فروشندگانی که می خواهند اجناس خود را با کیفیت و مقبول نشان دهند می شنوند : « این جنس اصلِ تُرک است ». این جمله به نوعی مانند یک عینک عمل کرده و نگاه مشتری را کاملاً در مورد کالای مورد نظر تغییر می دهد. در این یادداشت به یک بررسی علل اجتماعی این دیدگاه می پردازیم.

پیش از هر چیز باید بدانید « این جنس اصلِ تُرک است » فقط یک جمله تبلیغاتی نیست و میتوان رد  پای فرهنگ معاصر و نو پای یک جامعه ی در حال توسعه را در آن جستجو کرد. وقتی یک فروشنده با حالتی حق به جانب و محکم  می گوید پارچه ی این لباس ، تُرک است ، صرفنظر از اینکه او راست میگوید یا خیر ، میتوان نتیجه گرفت که تُرک بودن در پوشاک برای مشتریان ما یک ارزش محسوب میشود. او با این جمله هم قصد دارد مشتری را در تنگنا قرار دهد و هم به خود این اجازه را میدهد که کالای خود را با قیمت دلخواه عرضه کند. مشتریان در برخورد با این شرایط و پس از شنیدن این جمله به دو دسته تقسیم میشوند: عده ای با افتخار کالا را با قیمتی گزاف خریداری میکنند و به همگان اعلام میکنند که لباس من تُرک است. عده دیگر هم به علّت نداشتن استطاعت مالی با یک عذرخواهی از فروشگاه خارج میشوند. البته در این میان عده بسیار قلیلی هم وجود دارند که با تکیه بر تعصب ملّی و میهنی خود با شنیدن نام یک کشور بیگانه از مغازه خارج شده و علیرغم داشتن استطاعت مالی ، در بازار به دنبال تولیدات داخلی میگردند.

طرح یک نمونه موفق در دنیای اقتصاد

با مراجعه به تاریخ معاصر جهان خصوصاً پس از جنگ جهانی دوم در می یابیم که در آن دوره در بازار ایران جنسهایی توزیع میشده که به دلیل کیفیت پایین آن ، به جنس ژاپنی معروف بوده است. ژاپن کشوری بوده که بعد از جنگ جهانی درب های واردات را به طور عمده بر روی کشور خود بسته و مردم را به تولید و خودکفایی وادار کرده است. این کشور با حمایت سیاستمدارانش در ابتدا  کار خود با تولیدات بی کیفیت و آزمون و خطاهای بسیار زیاد آغاز کرد و در طی حدود 50 سال  خود را در بخش تولید چنان ارتقا داده است که اکنون اجناس ژاپنی جزو برترین نمونه های جهان در هر صنفی است.

ژاپن و بسیاری از کشورهای پیشرفته  علی رغم  کمبود منابع و ذخایر طبیعی با همت و یکپارچگی راه موفقیت را طی کرده اند. مردم این کشورها صبورانه تولید بی کیفیت و آزمون و خطا را تحمل کرده و به تلاش صنعتگرانشان اعتماد کردند. بعد ها سیاستمداران آنها برای ایجاد رقابت و رسیدن به کیفیت بهتر ، بازار واردات را آزادتر کردند تا صنعت خود را جهانی کرده و به رخ سایر کشورهای قدرتمند دنیا بکشند.

رشد تولید داخلی نیازمند صبر و بردباری مردم

با توجه به نقطه قوت ژاپن و کشور های مشابه میتوانیم نقطه ضعف خود را پیدا کنیم. آنچه در مورد جامعه ایران قابل تأمل است این است که فارغ از سیاستهای دولت های اخیر ،  مردم نیز در انگیزه بخشیدن به تولیدکنندگان داخلی و رشد و توسعه تولیدات داخل هیچ شکیبایی و سعه صدری از خود نشان ندادند. این امر از جنبه های مختلف قابل تحلیل است. با نگاهی کاوشگر میتوان نتیجه گرفت که  ممکن است یکی از علل فقدان اعتماد و صبر و تحمل در بین مردم این باشد که پیشرفت های پر سرعت و گسترش فناوری های روز در جهان و سرعت انتقال اطلاعات توسط رسانه های مجازی، موجب نوعی احساس جاماندگی در جامعه ی ایران شده است و مصرف گرایی راهی اجباری است که برای برقراری تعادل ظاهری و رقابت با غرب به وجود آمده است. با در نظر گرفتن این احتمال ایران بیش از سایر کشورهای در حال توسعه نیازمند حمایت دولت است. چراکه این تفکر نهادینه در جامعه عصر بیست و یکم ، تفکری نیست که به طور یک جانبه بتوان توسط مردم آن را از بین برد.

جاده دو طرفه اقتصاد مقاومتی

به بیان دیگر اگرچه در چند دهه گذشته تبلیغ تولید داخلی و تشویق مردم به مصرف آن می توانست در توسعه تولیدات کار ساز باشد اما اکنون که زندگی در جهان به واسطه وجود رسانه های مجازی و سرعت انتقال اطلاعات روی دور تند سیر میکند جایی برای انتظار یک جانبه از سوی مردم باقی نمی ماند و باید مسئولان اجرایی و سیاستگذاران اقتصادی با رویکردی جدید به این مهم بپردازند.

اقتصاد مقاومتی یک جاده دو طرفه است که بدون هموار کردن هر دو سوی آن  راه به جایی نمی بریم. جاده ای که یک سوی آن با صبر و تحمل و اعتماد مردم به تولید داخلی پیش میرود و سوی دیگرش نیازمند حمایت های مالی ، تسهیلاتی ، اجرایی ، مدیریتی ، آموزشی و نیز هموار نمودن روند اداری از سوی دولت خواهد بود.

بدون شک با چنین رویکردی ایران می تواند در اجرای اقتصاد مقاومتی بسیار بهتر و قدرتمندتر از کشورهایی مانند ژاپن اقدام کند زیرا مقاومت آن کشورها مربوط به دورانی است  که تبادل اطلاعات و فناوری های روز به سختی انجام میشد اما سرعت پیشرفت در روزگار ما به مراتب بیشتر و راه هموار تر است.

در تحقق اقتصاد مقاومتی باید از یک سو باور کنیم که مدیران صالح و کارآمد به راحتی با تکیه بر دانش و تخصص میتوانند به اقتصاد مقاومتی معنای اجرایی ببخشند. و از سوی دیگر نیازهای مشتری را که چیزی جز کیفیت ، زیبایی ، دوام و به روز بودن نیست، برآورده سازیم. وقتی این مؤلفه ها در تولید لحاظ شد میتوان به دنبال شهرتش رفت و آن را به دنیا عرضه کرد. آن وقت است که هر تشویقی به خرید تولید داخلی بی تردید با استقبال عمومی مواجه خواهد شد.

یادداشتی از حامد جدی

انتهای پیام /