غفلت مسئولان میراثی از هنر حصیربافی+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ کده ؛ حصیر بافی هنر دستی مردم هرمزگان با قدمت چند هزار ساله است که این روزها در میان خروارها کالاهای چینی نخ نما شده و مانند دهه های گذشته از رونق و توجه لازم برخوردار نیست.

حصیر بافی از جمله بافته های زنان و مردان روستایی استان های هرمزگان است که هنوز در برخی از روستاهای  میناب ، بشاگرد و حاجی آباد رایج است؛ این هنر که نخستین گام انسان های اولیه در زندگی اجتماعی محسوب می شود از شیوه‌های مبتدی قالی بافی به شمار می رود.

مهتاب زارعی 52 ساله اهل روستای آبگرم لای بیشه شهرستان حاجی آباد است 40 ساله حصیر می بافد و به گفته خودش از مادرش یاد گرفته است واین هنر دستی را به فرزندانش آموخته تا برای نسل های بعدی به یادگار بماند.

عدم توجه به میراث فرهنگی ماندگار، نبود بازار مناسب و صنعت بسته های مناسب مهمترین دغدغه فعالان آثار دستی در هرمزگان است که موجب می شود سختی کار طاقت فرسای هنر بر تن هنرمندان سنگینی کند.

مهتاب زارعی هنرمند صنایع دستی در گفتگو با خبرنگار فرهنگ کده ؛ افزود: از 100 سال قبل اهالی روستای آبگرم و سایر روستاهای شهرستان حاجی آباد در زمینه حصیر بافی فعالیت دارند و از این هنر در منازل خود به عنوان زیرانداز ،سبد خرمایی استفاده می کردند لذا با پیشرفت تکنولوژی وآمدن حصیر های چینی دیگر حصیربافی سنتی حنایش رنگ ندارد.

وی درباره ماده اولیه حصیر بافی گفت: پیش یا لیف نخل خرما و پریچه  از مواد اولیه برای بافت حصیر بافی ، زیر انداز ، سبد بافی ، زنبیل و...می باشد .

زارعی در ادامه به کاربرد حصیر اشاره کرد و گفت: حصیر از گذشته تا به امروز مصارف متنوع و گوناگونی چون کیف، سبد نان، زنبیل ، سبد میوه، زیرانداز، داشته است و از سبد برای جمع آوری خرما ، آجیل و سبزی از آن استفاده می کردند.

این هنرمند صنایع دستی بیان کرد: نخست پیش دل نخل را از نخل جدا می کنیم و بعد پیش را از چوب آن جدا می کنیم و می گذاریم خشک شود و بعد از خشک شدن پیش را به دو قسمت تقسیم می کنیم و بعد از آن در آب می‌خیسانند تا انعطاف پذیر و قابل استفاده شود و بعد شروع به بافت می کنیم.

وی اضافه کرد: برای زیر انداز نیاز نیست پیش را به دو قسمت تقسیم کنیم با همان پیشی که از چوب نخل جدا کردیم برای زیر انداز استفاده می شود و برای سبد و زنبیل پیش نخل را باید ظریف بافت یعنی باید به دو قسمت تقسیم کرد.

زارعی تصریح کرد: برای بافت یک سبد کوچیک چهار متر می بافیم و بعد از آن باید در آفتاب بگذاریم تا خشک شود وقتی که خشک شد قسمت های زائد آن جدا می کنیم و بعد در آب می گذاریم تا خیس شود و بعد شروع به بافت سبد می کنیم.

هنرمند حصیرباف حاجی آبادی با بیان اینکه روزانه می توان 10 عدد سبد بافت؛ افزود: قریب به 40 سال است که به کار حصیربافی روی آورده ام و این هنر دستی یکی از قدیمی‌ ترین هنرهای هرمزگانی است که متاسفانه روبه فراموشی است که به احیای دوباره نیاز دارد.

وی با بیان اینکه هنر حصیر بافی در هرمزگان رو به زوال است و گسترش آموزش رشته حصیربافی در هرمزگان ضروری است؛ اظهار کرد :مسئولان باید از هنر صنایع دستی حمایت کنند چرا که یکی از هنرهای کهن هرمزگان می باشد باید به علاقمندان این هنر تسهیلات لازم دهند تا این هنر قدیمی فراموش نشود.

این هنرمند هرمزگانی با اشاره به اینکه ایجاد جایگاه های عرضه مواد اولیه مربوط به این هنر ضروری است تا هنرمندان بتوانند مواد مورد نیاز خود را به سهولت تهیه کنند ؛ یادآور شد: کارگاه های آموزشی حصیربافی در سطح استان به ویژه در مناطقی که این صنعت رونق دارد باید ایجاد شود و با آموزش می توان این هنر با ارزش را حفظ و به نسل آینده منتقل کرد.

زارعی خاطر نشان کرد: در شهرها امروزه  استفاده از حصیر به سمت موضوعات تزیینی رفته است و به عنوان دکور استفاده می شود اما در روستاها برای زیر انداز و از سبد آن برای جمع آوری خرما مورد استفاده قرار می گیرد.

انتهای پیام/