به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مرصاد ، بهزاد شهبازی نوشته است: در جنوب کرمانشاه و در بخش سرفیروزآباد؛ که به لحاظ جغرافیائی از بخش های گسترده استان و حتی کشور است ، روستاهای زیادی وجود دارد که هر کدام محرومتر از دیگری. فقر درتمامی ابعاد اقتصادی، فرهنگی و آموزشی آن فصل مشترک و شاه بیت این روستاها و مردمان با اخلاص این دیار است. عمق این مسئله تا بدان جا است که بتوان قیاس گرفت آن را با بلوچستان و جنوب کرمان .
یکی از این روستاهای محروم که نگارنده و تیم جهادی امام حسن مجتبی (ع) چند صباحی است آن را مورد شناسایی قرار داده و مستقر شده اند، انجیرک جلالوند نام دارد.
,
روستایی در فاصله 85 کیلومتری جنوب کرمانشاه و در دل جنگل های انبوه بلوط وبا مردمانی خونگرم ونجیب. اجیرک را باید جلوه درد مردان وسوز جانکاه زنان و دخترکان سرزمینم و نمادی از فقر مطلق این سامان دانست. روستایی که سی خانوار را در خود جای داده و جمعیت ثابت آن ۱۳۰ نفر است. مردان این روستا علی رغم استعداد و توانایی زیاد، به علت جنگلی بودن و فقدان زمین کشاورزی، شغل پایداری نداشته و غالباً با چند راس گوسفند و سوزاندن درختان بلوط و تبدیل آن به زغال امرار معاش میکنند. زغالی که پس از چند روز کار طاقت فرسا(تازه اگر توسط ماموران منابع طبیعی دستگیر نشوند) به قیمت ناچیزهرگونی ۱۳ هزار تومان به دلالان فروخته میشود.
,امری که اکوسیستم منطقه ومنابع ملی را متاثر و به خطر انداخته و تاثیرات منفی آن از الان پیداست. فقدان خانه بهداشت، جاده خاکی در کنار نبود آب آشامیدنی پایدار این روستا را در راس هرم مظلومیت و توسعه نیافتگی کرمانشاه قرار داده است.
,جاییکه به جرات میتوان گفت سالهای سال است خاک آن کفش مسئولی را لمس نکرده و در این وانفسای هزاره سوم هنوز از حداقل های زندگی بی نصیب و توسط متولیان امربه فراموشی سپرده شده اند.
,چرایی این مشکلات و شناساندن مسببین آن در حوصله این گفتار نیست ولی آنچه که اولویت امروز و الان انجیرک و روستاهای مشابه آن است رفع مشکلات ابتدایی و زمینه اشتغال ایشان است که اگر این مهم اتفاق نیافتد شاهد مهاجرت این عزیزان به شهر و افزایش حاشیه ای بر حاشیه نشین های کرمانشاه در روزهای نه چندان دور خواهیم بود.
,
, , انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه