به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح زاگرس به قلم سیروس انصاری، در خلال ماه رمضان برنامه تلویزیونی «ماه عسل» پخش می شود. علیرغم نقدهای مکرر به این برنامه، تعداد دنبال کنندگان آن خیره کننده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح زاگرس,
به نظر می رسد بخشی از کسانی که مدام به «احسان علیخانی» حمله می کنند و به او لقب «سلطان غم» داده اند، اتفاقا" از دنبال کنندگان حرفه ای اش هستند.
امسال به صورت جدی تری این کار را دنبال می کنم، نکته دردناک، میزان فقر و فلاکت عریان برخی هموطنان است. اینکه کارد چنان به استخوان شان رسیده که حاضرند روبروی دوربین و چشم در چشم میلیون ها بیننده بگویند در چه شرایط وحشتناکی «زنده» ماندهاند. نمی نویسم «زندگی کرده اند»، این زندگی نیست، تنها زنده ماندن است.
وقتی جوانی رو به دوربین گفت که روزگار کودکی در شهر «خمین» با هم سن و سالانش در خاکروبه ها دنبال میوه می گشته اند برای خوردن، وقتی خواهران «منصوریان» از آن درجه بی پناهی، بی کسی، فقر و گرسنگی و خوردن دو نفری یک لقمه نان و پنیر گفتند، وقتی زنی از خانه کپری اش در بیرون شهر و اشک های پسرش برای نان و ...گفت، انتظار داشتم دقایقی بعد خبری منتشر شود که فلان مدیر، بهمان مسئول در هنگام دیدن این برنامه سکته کرد و جان باخت! زهی خیال باطل!
شب های قدر است و مومنان به یاد حضرت علی(ع) اشک می ریزند. مردی که به او «ابوتراب» می گفتند از بس که روی زمین می خوابید و نامش با جوانمردی، مردم داری و حمایت از فقرا گره خورده است. بسیاری از مسئولین و مدیران هم در صف اول این مراسم هستند. گریه می کنند و می گویند علی(ع) الگوی ماست. « یا علی جان مقتدای من توئی»! واقعاً؟!
گفتن حرف های کلیشه ای و شعارهای دم دستی ساده است. بروید و نامه علی بن ابی طالب را به عثمان بن حنیف عاملش در بصره بخوانید. آنجا که می نویسد: «چگونه شب با شکم انباشته از غذا سر بر بالین نهم و در اطراف من شکم هایى گرسنه و جگرهایى تشنه باشد. آیا چنان باشم که شاعر گوید: تو را این درد بس که شب با شکم سیر بخوابى و در اطراف تو گرسنگانى باشند در آرزوى پوست بزغاله اى! آیا به همین راضى باشم که مرا امیرالمؤمنین گویند و با مردم در سختی هاى روزگارشان مشارکت نداشته باشم ؟ یا آنکه در سختى زندگى مقتدایشان نشوم؟»
واقعاً مقتدای شما علی(ع) است؟ این درجه از فقر که تنها بُرش بسیار بسیار نازکی از آن در «ماه عسل» رسانه ای می شود، شرم آور است. حتی اگر تعداد گرفتاران به آن هزار نفر باشند که خودتان آمارش را بهتر می دانید باز هم شرم آور است.
کاری به ریاکاری هایتان ندارم اما فقط می پُرسم چطور «مسئول» هستید و نمی میرید از دیدن این درجه از فلاکت مردم؟ چطور سکته نمی کنید؟ چطور برخی از شما می تواند به این راحتی اختلاس کند؟ دزدی کند؟ بعد متظاهرانه نماز بخواند و بگوید شیعه علی(ع) است؟ به ما هم یاد بدهید که وقتی این درجه از فقر و بی پناهی را می بینیم قلب مان مثل انار شتک زده به دیوار، به قفسه سینه مان کوبیده نشود... که گریه نکنیم... که شب خواب مان ببرد. چطور نمی میرید؟!
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه