کارشناس مسائل سیاسی:
IPC بدنه صنعت نفت را هدف گرفته است/شرکتهای خارجی مخازن نفتی را مرده تحویل صاحب آن میدهند
کارشناس سیاسی گفت: هر قراردادی را دیدید که ریسک آن به گردن شرکت خارجی افتاده، بدانید قرارداد جهان سومی است و هیچ رشدی برای کشور ایجاد نخواهد کرد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ رضایی کارشناس سیاسی در گفتگو با خبرنگار تیتریک با محوریت "قراردادهای نفتی" با بیان اینکه شرکت ملی نفت، شرکت بزرگی با تجربیات انباشتهشده است، گفت: اگر آن شرکت خصوصی را که بتواند باBP وارد همکاری شود داریم و خود آن شرکت ایرانی که لابد پول هم دارد و فرماندهی هم بلد است، چرا کار را برعهده نمیگیرد و چه نیازی بهIPC داریم؟
وی گفت: وقتی میگوییم چنین شرکتی وجود ندارد، پس معلوم است این شرکتها در آینده راه بیفتد و مدیران قبلی و جدید شرکت ملی نفت، خارج شوند و شرکت تأسیس کنند که این شرکتها قطعاً به توانایی ملی و فرهنگ مقاومت در بدنه صنعت نفت آسیب خواهند زد و آن را نابود خواهند کرد.
وی با اشاره به اینکه همکاری در چارچوب اقتدار و در قالب اصول اقتصاد مقاومتی این است که ما از شرکتهای خارجی استفاده کنیم نه اینکه آینده صنعت نفت را در معرض خطر قرار دهیم، اظهار کرد: هر قراردادی را دیدید که ریسک آن به گردن شرکت خارجی افتاده، بدانید قرارداد جهان سومی است و هیچ رشدی برای کشور ایجاد نخواهد کرد.
استاد دانشگاه با بیان اینکه اگر در تأمین مالی ضعیف هستیم، خب راه قوی شدن آن هم وجود دارد و هم مشخص است، تصریح کرد: هیچ اقدامی نمیکنیم و فقط چشم به سوی شرکتهای خارجی دوختهایم که این یعنی نداشتن فرهنگ مقاومتی در پویایی اقتصاد مقاومتی که اشکال ما فقط اینجاست.
دو نوآوری در الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران
وی با اشاره به دو نوآوری در این الگوی جدید قراردادی گفت: یکی از این نوآوریها، مشارکت شرکت خارجی با شرکتهای داخلی و وجود شریک ایرانی است که ما پیش از این گفتهایم که انعقاد قرارداد نفتی با شرکتهای بینالمللی، مخالف اقتصاد مقاومتی است و ممکن است نظر ما غلط باشد.
این کارشناس سیاسی افزود: نوآوری دیگر آن است که سعی شده جذابیت بیشتری برای شرکتهای بینالمللی در این الگو لحاظ شود و «فی پر برلfee per barrel» به آن اضافه شده است که این بخش اضافه صرفاً در راستای افزودن انگیزه در پیمانکار برای استفاده از فناوریهای نوین و افزایش تولید است و فرمول تعیین «فی» اساس برنده شدن شرکتهای خارجی در مناقصه است.
وی ادامه داد: بر اساس یکی از بندهای مصوب دولت، شرکتهای صاحب صلاحیت ایرانی به عنوان شریک با شرکت خارجی کار میکنند و استدلال شرکت ملی نفت این است که قراردادهای نفتی از زمان دارسی تاکنون زمینه انتقال دانش فنی و امثال آن نتیجه مطلوبی نداده و بهتر است یک شرکت ایرانی را در کنار شرکت خارجی بگذاریم تا ایرانیها در شراکت از خارجیها یاد بگیرند.
IPC درباره ساز و کار مهمترین نوآوری خود مسکوت است
رضایی با تأکید بر اینکه دو اشکال بزرگ در این مسئله وجود دارد، گفت: در این پیشنویس فارسی هیچ تعریفی درباره این شراکت نشده و مشخص نیست که آیا این دو شرکت در سرمایه شریکند؟ در مدیریت شریکند؟ موضع متقابل شرکت ملی نفت و شرکت ایرانی چیست؟ شرکت ایرانی پول از کجا میآورد؟ و آیا قرار است کارآموزی کنند یا شراکت؟
وی اضافه کرد: اگر بحث کارآموزی مطرح باشد که شراکت معنی ندارد و بنابراین قرار نیست کارآموزی باشد و باید بیش از این باشد که در این صورت تعهدآور است و باید پرسید مسئولیت های آنها چیست و حقالزحمه آنها را چه کسی می دهد؟ در حالی کهIPC در این باره کاملاً مسکوت است.
این کارشناس سیاسی با طرح این پرسش که سازوکار انتقال فناوری به شرکت ایرانی چگونه است؟ گفت: این مورد هم مسکوت است و باید گفت این اشکال مهمی است که مهمترین دستاورد این قرارداد که مشارکت یک شرکت ایرانی با شرکتهای خارجی است کاملاً مسکوت است.
وی افزود: البته اگر به نسخه انگلیسی مراجعه کنیم، توضیحاتی وجود دارد و ممکن است از من بپرسند یا بگویند این سندیت ندارد و تصویب نشده و از کجا آن را پیدا کردهاید، که من جوابی برای این ندارم، اما در متن انگلیسی آمده که این قرارداد بین شرکت ملی نفت وJOC منعقد میشود کهJOC به شرکت متشکل از یک شرکت خارجی، یک شرکت ایرانی و احتمالاً یک شریک ثالث خواهد بود و به آن پیمانکار گفته میشود.
IPC بدنه صنعت نفت را هدف گرفته است
رضایی با بیان اینکه صلاحیت شرکتهای ایرانی باید به تصویب شرکت ملی نفت برسد، گفت: این شرکتهای ایرانی نیاز به مهندس مخزن، مدیر مخزن و امثال آن دارند و این مهندسان فقط میتوانند از بدنه شرکت ملی نفت جدا شوند و به دلیل اینکه میتوانند بین ۲۰تا ۳۰سال با یک شرکت خارجی کار کنند، قطعاً برای این جدایی راغب خواهند بود و به همین دلیل است که میگوییمIPC بدنه نفت را هدف گرفته است.
وی تصریح کرد: فرض کنید این مهندسان از خارجیها بیاموزند اما چه چیزی نصیب شرکت ملی نفت خواهد شد؟ ما با نفت خودمان یک شرکت ایرانی را در دامن یک شرکت خارجی پرورش خواهیم داد که سرریزی برای شرکت ملی نفت نخواهد داشت.
عضو هیأت علمی دانشگاه اعلام کرد: از زمان دارسی تا الان با گرگهای بینالمللی به نامIOC یا شرکتهای نفتی بینالمللی درگیر بودهایم و حالا میخواهیم شرکتهایی را در دامان این گرگها شکل دهیم که نتیجه آن این خواهد بود که در آینده با تعدادی تولهگرگ روبهرو میشویم.
شرکتهای خارجی در خواب هم نمیدیدند که در میادین نفتی ایران به روی آنها باز شود
وی اظهار داشت: ما باید توجه را به تقویت شرکت ملی نفت جلب کنیم نه تجزیه و متلاشی کردن آن، آن هم با فرض اینکه نفت مثل پفک نمکی است و هر شرکتی میتواند در آن کار کند؛ چنان که تا امروز بخش خصوصی بر اساس قانون اساسی از حضور در بخش بالادستی صنعت نفت منع شده است.
وی با اشاره به موضوع «فی پر برل» و جذابتر شدن قراردادهای نفتی ایران گفت: از کجا ثابت شده که شرکتهای خارجی برای حضور در میادین نفتی ایران انگیزه ندارند؟ اینها در خواب هم نمیدیدند که در میادین نفتی ایران به روی آنها باز شود و تنها تحریم مانع بود، ولی با فرض رفع تحریمها، نباید امتیازات اضافه به آنها داد.
وی توضیح داد: براساس این قرارداد، هزینههای سرمایهگذاری مستقیم و غیرمستقیم و تأمین وام از خارج از کشور، کل مالیاتها و هزینههای تعلیمات را شرکتهای خارجی دریافت میکنند و باز هم میگویند انگیزه نداریم، علاوه بر اینکه در رقابتها پیروز نمیشوند و با ایران مستقیم مذاکره میکنند.
تفاوت متن فارسی و انگلیسیIPC درباره پاداش تولید پیمانکار
رضایی تصریح کرد: برای جذاب کردن قرارداد میگویند به ازای هر بشکه اضافه تولید، به شما رقمی پرداخت خواهد شد، غافل از اینکه در بند دیگر قرارداد تصریح شده که وقتی رفتار مخزن روشنتر شد، شرکت خارجی برای افزایش تولید برنامه میدهد و پول آن را هم جداگانه دریافت خواهد کرد.
این کارشناس سیاسی ادامه داد: در همه قراردادهای نفتی در دنیا و در این قرارداد آمده است که شرکتهای خارجی موظف به ارائه بهترین خدمات ممکن و بهرهوری هستند، اما فکر نکنید این نوآوری است، چنان که در قرارداد کنسرسیوم قبل از انقلاب هم موظف بودند از بهترین تلاش خود استفاده کنند.
وی افزود: علاوه بر همه اینها باید بگویم در متن انگلیسی نوشته نشده است که به مازاد بر اصل قرارداد «فی پر برل» تعلق میگیرد بلکه نوشته شده برای هر بشکه نفتی که شرکت خارجی تولید کند «فی» دریافت خواهد کرد.
عضو هیأت علمی دانشگاه ادامه گفت: شاید بپرسید آیا من مخالف همکاری با خارجیها هستیم؟ باید بگویم که براساس اینکه ما صد سال سابقه کار با خارجیها را داشتهایم و در زمان جنگ، آنها ما را بمباران میکردند و ما باز هم تولید میکردیم و میتوانیم این کار را خودمان انجام دهیم، میگویم که من مخالف هر نوع همکاری با خارجیها نیستم، اما با این نوع همکاری مخالف هستم.
آنهایی که میگویند نمیتوانیم مخازن نفتی را توسعه دهیم خوش نشینان تهران هستند
وی با تأکید بر اینکه مطمئن باشید شرکتهای ایرانی طرف قرارداد خارجیها مدیران قبلی نفت خواهند بود که خارج میشوند و شرکت تأسیس میکنند، گفت: یک مهندس مخزن بیاورید که بگوید ما نمیتوانیم توسعه میادین را انجام دهیم؛ آنهایی که میگویند نمیتوانیم متولیان مخازن نیستند بلکه خوشنشینان تهران هستند.
رضایی اظهار داشت: الگوی پیشنهادی من این است که خارجیها را استخدام کنید و از آنها مشاوره بگیرید، چرا که بهترین مشاوران بازنشسته از شرکتهای بزرگ خارجی حاضرند برای شما کار کنند و اگر باور ندارید که خود ما بلد هستیم، به آنها روزی ۱۰هزار دلار پرداخت کنید تا بیایند، اما او اجیر شما باشد و از دانش او استفاده کنید.
وی ادامه داد: اگر تجهیزات میخواهید، آنها را بخرید چرا که تحریم نخواهید بود، کما اینکه شرکتهای بزرگ نفتی هم تکنولوژی را توسعه نمیدهد بلکه آن را میخرد و ما هم میتوانیم تکنولوژی را از توسعهدهندگان تکنولوژی در دنیا بخریم
عضو هیأت علمی دانشگاه در ادامه گفت: تفاوت این قرارداد با دیگر قراردادها تأثیر آن بر ساختار صنعت نفت است و باید بگویم حضور نداشتن متولیان اصلی در فرایند توسعه خطرآفرین است.
توسعه فازهای پارس جنوبی در تحریم نشان از رشد تواناییهای فنی نفت ایران دارد
وی با بیان اینکه دو دیدگاه درباره بررسی قراردادها وجود دارد که یکی به اجزا و دیگری به کلیت میپردازد،گفت: نگاه حقوقی مانند نگاه فقهی بیشتر به اجزا نگاه میکند و مثلاً اجزای یک بانک را میبیند و میگوید این اجزا اسلامی است پس کل بانک اسلامی است غافل از اینکه این اجزای بدون مشکل در کنار یکدیگر ترکیبی را ایجاد میکند که کاملاً غیر اسلامی است.
رضایی اضافه کرد: بر همین مبنا ممکن است یک قرارداد در همه اجزاء کاملاً منطبق بر اصول حاکمیتی باشد اما کل آن با منافع ملی و اقتصاد مقاومتی همخوان نباشد.
وی با تأکید بر اینکه این قرارداد نتایجی دارد که با منافع ملی ما سازگاری ندارد، گفت: اگر میگوییم هدف از همکاری با شرکتهای نفتی خارجی، افزایش توان مدیریتی است که میدانیم در این سالها به خصوص در شرایط تحریم توان مدیریت ما رشد کرد، چنان که همین فازهای پارس جنوبی که تاکنون از آنها بهرهبرداری شده و تا یکی دو سال دیگر از همه آنها بهرهبرداری خواهد شد، در دوران تحریم و توسط مهندسان ایرانی ساخته شده است.
این کارشناس سیاسی تأکید کرد: اگر بگوییم توان توسعه میادین را نداریم، یعنی همه دستاوردها ما از بین رفته و به خانه اول بازگشتهایم.
رضایی با بیان اینکه شرکت ملی نفت، شرکت بزرگی با تجربیات انباشتهشده است، گفت: اگر ما آن شرکت خصوصی را که بتواند باBP وارد همکاری شود داریم و خود آن شرکت ایرانی که لابد پول هم دارد و فرماندهی هم بلد است، چرا کار را برعهده نمیگیرد و چه نیازی بهIPCداریم؟
وی گفت: وقتی میگوییم چنین شرکتی وجود ندارد، پس معلوم است این شرکتها قرار است در آینده راه بیفتند و مدیران قبلی و جدید شرکت ملی نفت، خارج شوند و شرکت تأسیس کنند که این شرکتها قطعاً به توانایی ملی و فرهنگ مقاومت در بدنه صنعت نفت آسیب خواهند زد و آن را نابود خواهند کرد.
IPC از قراردادهای قبلی با خارجیها بدتر خواهد بود چون ساختار نفت را از بین میبرد
این کارشناس سیاسی تصریح کرد: تفاوت اصلی این قرارداد با قراردادهای قبلی همین است، چرا که این قرارداد ساختار نفت را در طول زمان پوک میکند و از بین میبرد.
ادامه داد: اجزای این الگوی جدید اشکالاتی دارد و دوستان به آن اشاره کردند، اما برای این اشکالات میشود جوابی پیدا کرد؛ آنچه برای آن جوابی وجود ندارد همین مسئله است.
وی با بیان اینکه من هنوز نتوانستهام جواب صریحی از دستگاه نفت بگیرم که ما بدون خارجیها زمینگیر هستیم، گفت: از دیدگاه من، هر قراردادی با شرکتهای خارجی بینالمللی باطل است وIPC بدتر از قراردادهای قبلی خواهد بود.
تامین مالی پارس جنوبی در شرایط تحریم با استفاده از منابع بانک مرکزی
رضایی گفت: درباره کمبود منابع مالی صحبت میکنند، اما در دوران تحریم، منابع بانک مرکزی که در بانکهای خارجی لایبور به اضافه یک درصد سود میگرفت، به فازهای پارس جنوبی تزریق شد و نفت آن را گرفت و ظرف دو یا سه سال با بهره خوبی به بانک مرکزی برگرداند.
شرکتهای خارجی مخازن نفتی را مرده تحویل صاحب آن میدهند
وی همچنین در خصوص تولید صیانتی از منابع نفت و گاز گفت: تا زمانی که برنامه توسعه و تولید از مخزن توسط مهندسان ایرانی طراحی نشود و حق وتو با مهندس ایرانی نباشد، تولید صیانتی اتفاق نخواهد افتاد، چرا که شرکتهای خارجی علناً میگویند که ما سرشیر مخزن را برمیداریم و عملاً یک مخزن مرده را تحویل صاحب آن میدهند.
رضایی در پایان تأکید کرد: تولید صیانتی فقط در صورتی است که ایران ۵۱درصد سرمایه را تأمین کند تا حق رأی برتر را پیدا کند، والا درنهایت در همه مجامع مشترک، حرف آخر را خارجی ها خواهند زد.
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه