به احترام مدیر عامل توتال؛
بیایید یک دقیقه سکوت کنیم!
با توجه به امضای قراردادهای نفتی بیایید به احترام پاتریک پویان مدیرعامل توتال یک دقیقه سکوت کنیم، شاید در هیاهوی سر و صدای فورواردها، صدای متخصصانِ موافق و مخالف هم به گوشمان رسید![
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت- این روزها فضای سیاسی-رسانهای کشور درگیر مسأله قرارداد نفتی بزرگ ایران و شرکت توتال فرانسه است. من البته به اندازه دوستانی که در حمایت تمامقد از این قرارداد در فضای مجازی، هشتک میگذارند و پست فوروارد میکنند، درباره چند و چون این ماجرا تخصص ندارم اما چند نکتهای هست که به اشتراک گذاشتن آنها با شما اگر از مصادیق توهین و افترا و سرقت علمی محسوب نشود، خالی از لطف نیست. باشد که متخصصانِ مجازی بر ما ببخشند و بر اکانت اینستاگرام ما رحم کنند!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,ماجرای قرارداد نفتی ایران و توتال، فرامتنهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی پرشماری دارد که نتوانستهام همه ابعاد آن را در این چند خطی که میخوانید خلاصه کنم. شامگاه همان روزی که این قرارداد منعقد شد، در فضای مجازی پیام جالبی را دیدم. نویسنده این پیام از قرارداد نفتی تمجید کرده بود و در نهایت نوشته بود:«پیش به سوی برجام دوم!» در انتهای پیام هم هشتکی را گذاشته بود که چندی قبل رباتها...(مصحح: من رباتها را دوست دارم!)
,من البته نویسنده اصلی متن را نیافتم و گمان نمیکنم که این پیام به صورت خودجوش متولد شده باشد؛ اما دوست داشتم بپرسم دقیقا از کدام برجام حرف میزنند؟ نکته اول دقیقا همینجاست. برخی از دوستان، آنقدر شتابزدهاند که فراموش میکنند لااقل دو روزی صبر کنند و بعد دیدگاه مطلقا سیاسیشان را نسبت به قراردادهای به ظاهر اقتصادی ابراز کنند تا دم خروس اینچنین آشکار نباشد!
,البته باید خدا را شکر کرد که کسانی در اثر این پیامها، لباس منقش به پرچم فرانسه به تن نکردند تا در خیابان جشن برپا کنند و آخرین مدل باله فرانسوی در معیت فرانک را برایمان به نمایش بگذارند!(در حد بلامانع البته)
,نکته دومم خطاب به مخالفان پروپاقرص این قرارداد است که شب و روز به دفاع در خط مقدم تلگرام مشغولاند(ایدهمالله!) پرسش مهمی که باید مطرح شود این است که چرا «ناگهان» این همه هجمه علیه این قرارداد نفتی شکل گرفت؟ مگر ما نمیدانستیم که ایران و توتال در حال مذاکرهاند؟ مگر در سال 95 دهها خبر از زبان مسئولان عالیرتبه دولت در اینباره منتشر نشد؟ به جز چند نفر معدود، کدامیک از مسئولان و کارشناسان کوشیدند تا خبر پیگیریهایشان را در فضای حقیقی به گوش مردم برسانند؟ #تقریبا_هیچ کس! مدیرعامل توتال را که از راههای زیرزمینی به ایران نیاوردهاند! آنچه که در تهران روی داد، حاصل یک روند بود؛ چه شد از این روند غافل شدیم و ناگهان به این رویداد مشغول شدیم؟ و در همین حال که مشغول این رویداد هستیم، روند دیگری در حال شکلگیری است تا به رویدادی دیگر منجر شود و ما بعد از روی دادن واقعه تظاهرات مجازی به راه بیاندازیم! بگذریم...
,اما اصل ماجرا... هنوز یک ماه از مطرح شدن موضوع تحریمهای گسترده ایران در مجلس سنای آمریکا نگذشته است. آنهایی که میخواهند بگویند «توتال یک شرکت فرانسوی است؛ چه ربطی به آمریکا دارد؟» قدری صبوری کنند تا یک سند تاریخی را با هم ببینیم.
,کاخ سفید حالا در میانه یک دوره 90 روزه برای بازنگری در برجام است تا احتمالا آن را به کلی کنار بگذارد. این البته مساله تازهای نیست و در دوران انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، به صراحت از زبان یکی از دو کاندیدا که نسبت به دیگری چاقتر بود شنیده شد!(امیدوارم کلمه چاق توهینآمیز نباشد) همین دست مسائل بود که سبب میشد شرکتهایی همچون BP خیلی مایل نباشند که دستهای خود را به آب خلیج فارس بزنند!
,به گمانم مویز و کندر برای تقویت حافظه تاریخی جواب نمیدهد! در سال 2009 بود که شرکت توتال برای تکمیل فاز یازدهم پارس جنوبی با ایران به تفاهم رسید و پای چند برگه ناقابل را امضا کرد. اما هنگامی که فرانسه در سال 2012 به جمع شرکای اروپاییاش پیوست تا #آبگوشتِ_بزباشِ تحریمها علیه ایران از سس فرانسوی خالی نباشد، این شرکت هم در حالی که از دست همه عصبانی بود و به زمین و زمان بد و بیراه میگفت، مجبور شد(تأکید میکنم مجبور شد) پروژههای خود را در ایران لغو کند!
,جالب اینجاست که سیانان در نوامبر سال گذشته میلادی در مطلبی نوشت که بر خلاف شرکتهای نفتی آمریکا توتال محدودیتی در انعقاد قرارداد نفتی با ایران ندارد(توضیح ضروری: ظاهرا مویز در اروپا کمیاب است؛ صادرکنندگان مویز بعد از برجام این فرصت را دارند که این محصول را به اروپا صادر کنند)
,تحریمهای اعمالشده بر ایران در سال 2010 همچنین باعث شد که پروژههای شرکتهای Shell، Repsol، OMV و CNOOC در ایران کنسل شود!( offshore-mag.com)
,موضوع زمانی جالبتر میشود که کمی دیگر به تاریخ معاصر مراجعه کنیم! در اردیبهشتماه سال 1384، تیری دسمارست، رئیس وقت شرکت توتال، اعلام کرد که این شرکت برای همکاری خود با ایران باید به آمریکا پاسخ دهد! ماجرا هم از این قرار بود که کمیسیون امنیت و مبادلات آمریکا نامهای به توتال نوشته بود و از توتال درباره جزئیات همکاریاش با ایران پاسخ خواسته بود.(اگر آقای حجتالاسلام دکتر آشنا این بند از متن را میخواند احتمالا توئیت میکرد: نه پاتریک پویان، تیری دسمارست است و نه ترامپ، بوش است! ولی خب تحریم، تحریم است...)
,اصلا بیایید فرض کنیم قراردادهای IPC از هر عیب و نقصی مبرا هستند(که نیستند)؛ بیایید فرض کنیم قانون دسترسی آزاد به اطلاعات در ایران اجرا میشود(قطعا اجرا میشود و بر منکرش هم لعنت!) و ما چیزی به اسم قرارداد محرمانه نداریم؛ فرض کنیم ایران یک پنجم ذخایر گاز جهان را ندارد و شرکت توتال در برهههایی با کاهش سوددهی مواجه نشده است(پیدا کنید نفتخام فروش را)؛ فرض کنیم همین پنج سال پیش ایران قصد شکایت از توتال را نداشت؛ فرض کنیم، پاتریک پویان، مدیرعامل توتال، در برابر این سوال که برای انعقاد این قرار از سوی آمریکا تحت فشار نگرفتهاند؟ سکوت نکرده بود و فرض کنیم نگفته بود که یکی از مزیتهای این قرارداد برای توتال، اختیارات آن است؛ و بیایید فرض کنیم در سال 92، خبرها از کاهش وابستگی فنی ایران به توتال حکایت نمیکرد؛ اما به جای همه این فرضها، دوستان سینهچاک قراردادهای نفتی، چند دقیقهای در آرامش مطالعه کنند و بیاندیشند که نفتی که مصدق برای ملیشدنش کوشید و همه فرزندان ایران، حتی آنها که هنوز دنیا را تجربه نکردهاند در آن سهیماند، با چه ضوابطی در اختیار سردمداران اعمال فشار بر ایران قرار میگیرد؟ بیاندیشند که ما به لحاظ فنی چقدر محتاج حضور نیروهای متخصص خارجی در ایران هستیم؟ و اگر متخصصان ما در این حوزه ناتواناند(که خودشان میگویند نیستیم و شواهد هم به صدق سخنشان گواهی میدهد) باید یقه کدام وزارت علوم را در کدام دولت قبلی گرفت و پرسید چرا نیروی متخصص تربیت نکردید؟ به استدلالهای منتقدانی که معتقدند انتقال فناوری در این قراردادها ناممکن است بیاندیشند؛ فیلم مناظرات ریاست جمهوری را بازبینی کنند و ببینند چه کسی وعده داده بود که مابقی تحریمها! را هم برمیدارد؟ و حال که به فاصله کوتاهی روشن شده که غرب نه تنها میتواند ما را تحریم کند بلکه ما را تحریم هم میکند، بیاندیشند که اگر بار دیگر قراردادهای نفتی ملغی شوند، از این ذوقزدگیِ سیاسی، شرمسار نخواهند شد؟
,دوستان طرفدار قراردادهای نفتی، شما به این مسائل بیاندیشید، من هم قول میدهم آخرین ورژن باله فرانسوی را یاد بگیرم تا در جشن برجام دو، در کنار شما، یک ده هزار تومانی بازگشته از بنیاد علوی را به جای فرانکهای فرانسوی به دوربینها نشان بدهم! من میترسم که فریاد منافع ملی ما، در وانفسای این حب و بغضهای از سرِ احساسِ سیاسی، به گوشمان نرسد.
,اصلا حرفهای مرا هم اگر قبول ندارید، بیایید به احترام پاتریک پویان یک دقیقه سکوت کنیم، شاید در هیاهوی سر و صدای فورواردها، صدای متخصصانِ موافق و مخالف هم به گوشمان رسید!
,محسن حسنزاده
, محسن حسنزاده]
ارسال دیدگاه