ولادت حضرت معصومه (س) در شعر شاعران البرزی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نگارانه؛در آستانه ی ولادت حضرت معصومه (س) و روز دختر گلچینی از اشعار شاعران البرزی در مورد این روز که سروده شده است را برای علاقمندان منتشر نمودیم.

بهروز قاسمی- ((زهرای ثانی))

امشب هوای عشق ما، گردد معطر
چون آید آن فرزند موسی، ابن جعفر
امشب تمام کائنات، غرق سرورند
از مقدم آن غنچه ی زیبای احمر
امشب بشارت می رسد، مولا رضا را
آید برایش عاقبت، دردانه خواهر
آید چو زینب، خواهری دلسوز و عاشق
مولا رضا را می رسد، چون در و گوهر
یاد آور پیمان زینب با حسینش
معصومه هم شد، عاشق روی برادر
چون زینبی که تا همیشه، با حسین بود
معصومه شد مولا رضا را، یار و یاور
شد سوی ایران عزیز، آن ماه رخشان
تاخاک کویش گیرد او، جانانه در بر
میلاد پاک معصومه، زهرای ثانی
اندوه سخت شیعه را، بنموده آخر
پروانه بر گرد عذار همچو شمعش
با شور و احساسش کنون، پر می زند پر
امشب پرستوی محبت هم دوباره
با کوچ عشق خود، به لانه می زند سر
بر بال عشق هر قناری هم، نوشتند
امشب رسد از عرش اعلی، یک جواهر
امشب فلک نوشد، ز جام مهربانی
در کلبه ی ذوق «رها»، ساغر به ساغر

عارفه رویین

وقتی صبح
سیب را
از ذهن شکوفه
می چیند
چون سایه های
روی دیوارم
و
خورشید
تنها دلیل بودنم
کاش می شد
دست در دست خورشید
در آسمان
قدم بزنم…

اکرم زنگنه

دخترم ؛؛؛؛؛
باز کن پنجره را
تا نسیمی بوزد ::
وبرقصاند گیسوی پریشانم را
یا که با خود ببرد؛؛؛؛
غم واندوه غزلواره پنهانم را
فرصت از دست نده:::
باز کن :::
باز کن:::
پنجره را  ::

عارفه رویین

تمام پنجره های شهر من
پر از طنین قدم های
داغ آفتابند…
و
دلم
روبروی افقی طلایی
چشم به راه عشق است
و
پرنده هایی که
آسمان را می فهمند
و
خورشید را
درک می کنند…

داوود کوچکی

با یاد حرم دلم کبوتر شده است
حال بد من دوباره بهتر شده است
آقا بفدای مقدم خواهرتان
جانم که دوباره روز دختر شده است

عارفه رویین

در خلوت دل راه تو باز است هنوز
دل با تو به معراج نماز است هنوز
یک روز بیا با تو بگویم همه اسرار
جز تو چه کسی محرم راز است هنوز

سیف الدین حسین زاده

از آسمان یک طاقه مخمل هدیۀ اهل زمین شد
پلکی بهم خورد و گلستان بهشت ما برین شد
یک شاخه از طوبی ، خدای مهربان چید از بهشتش
دنیا از این شاخ نبات آسمانی نازنین شد
آدم دلش خوش بود حوا را خدا دلدار او کرد
دلخواه او برگ گلی بود و نصیبش هم همین شد
دست خدا پر بود ازعطری که دل می برد از مرد
آری همان عطری که دل می برد با او همنشین شد
نعمت نصیب خاکیان ، شاه وگدا فرقی ندارد
ازجنسِ رحمت مثل دختر روزی اهل یقین شد
یک طاقه ابریشم ، ندیدم بافه ای زیبا چو دختر
صد آفرین بر دست نقاش خداوندی که این شد

عارفه رویین

وقتی شکوفه ی نور
بر شاخه ی احساسم
می روید…
گل های عشق
نگاه منتظرم را
تزیین می کنند
و من
به سویت
پر می کشم…

انتهای پیام/