ققنوس ها درآتش غروب کردند
شاید باورش هنوز که هنوز است برایمان سخت باشد؛ ققنوسهایی که درآتش بی تدبیری غروب کردند ودردریای سکوت مسئولین آرام گرفتند .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مارگون ؛سوختن وساختن ورفتن وپرواز چند سالی برایم رنگ اشک گرفته وتازگی دارد که عده ای از جوانان برومند کشورمان در مسائلی گوناگون آرام آرام پرواز کنند وجامعه ای را بارفتنشان درسوگ قراردهند وبارفتنشان داغی همیشگی بردلهایمان گذاشتند. نوع رفتنشان فرق نداشتند هردوشان سوختند اما در پلاسکو لحظه به لحظه مردم وآتشنانان بودند؛ اما در دریای بیکران هیچ کس نبود ومظلومانه رفتند وفقط اشک وآه بود که خانواده ها نثار می کردند واز خدا میخواستند که این فقط یک رویا باشد . عجیب است درزمستان سرد مابه سوختن عادت داریم هنوز داغ پلاسکو زنده است که نفتکش سانچی در میان وسعت آب جان هموطنانمان را به کام حریق فرو برد. ققنوسهای که افسانه وار در دل دریای بیکران آرام گرفتند واز خاکسترهایشان هم خبری نیست وبرای نجاتشان دیپلماسی دیرشده بود .کاش در روی زمین بودند ویادرکنارماتا شایدکاری میشد برایشان کردومردم مانند حادثه پلاسکو از کوچک وبزرگ کمک می کردند . اما چرا . واقعا چرا نفت کش سانچی به قبرستان عزیزانمان تبدیل شد وپیکرهای پاکشان هم به امانت به دریا سپرده شد .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مارگون, سوختن وساختن ورفتن وپرواز چند سالی برایم رنگ اشک گرفته وتازگی دارد که عده ای از جوانان برومند کشورمان در مسائلی گوناگون آرام آرام پرواز کنند وجامعه ای را بارفتنشان درسوگ قراردهند وبارفتنشان داغی همیشگی بردلهایمان گذاشتند. نوع رفتنشان فرق نداشتند هردوشان سوختند اما در پلاسکو لحظه به لحظه مردم وآتشنانان بودند؛ اما در دریای بیکران هیچ کس نبود ومظلومانه رفتند وفقط اشک وآه بود که خانواده ها نثار می کردند واز خدا میخواستند که این فقط یک رویا باشد . عجیب است درزمستان سرد مابه سوختن عادت داریم هنوز داغ پلاسکو زنده است که نفتکش سانچی در میان وسعت آب جان هموطنانمان را به کام حریق فرو برد. ققنوسهای که افسانه وار در دل دریای بیکران آرام گرفتند واز خاکسترهایشان هم خبری نیست وبرای نجاتشان دیپلماسی دیرشده بود .کاش در روی زمین بودند ویادرکنارماتا شایدکاری میشد برایشان کردومردم مانند حادثه پلاسکو از کوچک وبزرگ کمک می کردند . اما چرا . واقعا چرا نفت کش سانچی به قبرستان عزیزانمان تبدیل شد وپیکرهای پاکشان هم به امانت به دریا سپرده شد ., .,شاید برایمان تبدیل به عادت شده باشد سوختن قطار ؛ سوختن پلاسکو ؛ سوختن هواپیما؛انفجار معدن واینبار هم سوختن کشتی آنهم درون دریایی از آب چرا برای نجاتشان دستگاههای دیپلماسی دیر رفتند . اگر دراین کشتی عزیران خود آنها بودند برای آنها هم اینقدر دیر می رفتند تا فرصت از دست برود ونگاها وصداهای ملوانان عاشق این کشتی رابه باد سپردیم ؛ دیروز پلاسکو را به خاک و امروز سانچی را به دریا سپردیم وآتش نقطه ی مشترک هر دو بود؛ قطاری را به تونل زمان و معدنی را به دل سنگ و جاده ای را به سیل سپردیم.
, شاید برایمان تبدیل به عادت شده باشد سوختن قطار ؛ سوختن پلاسکو ؛ سوختن هواپیما؛انفجار معدن واینبار هم سوختن کشتی آنهم درون دریایی از آب چرا برای نجاتشان دستگاههای دیپلماسی دیر رفتند . اگر دراین کشتی عزیران خود آنها بودند برای آنها هم اینقدر دیر می رفتند تا فرصت از دست برود ونگاها وصداهای ملوانان عاشق این کشتی رابه باد سپردیم ؛ دیروز پلاسکو را به خاک و امروز سانچی را به دریا سپردیم وآتش نقطه ی مشترک هر دو بود؛ قطاری را به تونل زمان و معدنی را به دل سنگ و جاده ای را به سیل سپردیم., .,آری وقتی به خود حق می دهیم با بی توجهی نسبت به سلامتی، بهداشت ،ایمنی و جان مردم، کشور را به بازاری بزرگ برای کالاهای درجه چندم چینی تبدیل کنیم، آنها هم به خود حق می دهند نجات جان هموطنان مان را در درجه چندم اولویت قرار دهند.چرا باید حرفهای رهبری را فراموش کنیم .چندین سال معظم له از اقتصاد مقاومتی در زمینه های گوناگون برایمان نقشه راه ترسیم می کند تا دستمان به سوی چشم بادامی های دراز نباشد که برای اجناس دست چندمی به آنها محتاج شده ایم. هنوز حادثه قطار ومفقودشدن آنها در ذهنمان کهنه نشده بود که ریزش پلاسکو باردیگر قلب هایمان را جریحه دارکرد واز حادثه معدن که بگذریم ناخداهایی که فرصت پرواز رانداشتند ودردل دریای خروشان ارام گرفتند ما به رفتن غریبانه وسوختن پروانه عادت کرده ایم اما دریغ از همدری وپیگیری . ودریغ ودریغ ....
, آری وقتی به خود حق می دهیم با بی توجهی نسبت به سلامتی، بهداشت ،ایمنی و جان مردم، کشور را به بازاری بزرگ برای کالاهای درجه چندم چینی تبدیل کنیم، آنها هم به خود حق می دهند نجات جان هموطنان مان را در درجه چندم اولویت قرار دهند.چرا باید حرفهای رهبری را فراموش کنیم .چندین سال معظم له از اقتصاد مقاومتی در زمینه های گوناگون برایمان نقشه راه ترسیم می کند تا دستمان به سوی چشم بادامی های دراز نباشد که برای اجناس دست چندمی به آنها محتاج شده ایم. هنوز حادثه قطار ومفقودشدن آنها در ذهنمان کهنه نشده بود که ریزش پلاسکو باردیگر قلب هایمان را جریحه دارکرد واز حادثه معدن که بگذریم ناخداهایی که فرصت پرواز رانداشتند ودردل دریای خروشان ارام گرفتند ما به رفتن غریبانه وسوختن پروانه عادت کرده ایم اما دریغ از همدری وپیگیری . ودریغ ودریغ ...., .,,
انتهای پیام/
, انتهای پیام/]
ارسال دیدگاه