مردمی بی‌انگیزه، سالن‌هایی خاموش

باز خدا را هزار مرتبه شکر که یک جشنواره فیلم فجری هست که از سالن‌های سینمای سطح شهر، که در روزهای دیگر سال در زیر خروارها خاک غفلت و فراموشی مدفون مانده‌اند، خبری بگیریم؛ هرچند که حتی در همین روزها هم بازار سالن‌های سینمایی چندان گرم نیست. اما به‌واقع، این‌همه کم‌محلی و بی‌اعتنایی نسبت به سینما نشانه چیست؟!

می‌دانیم همین‌الان که این سؤال را مطرح می‌کنیم عده‌ای در حال ردیف کردن علت‌ها و معلول‌های خالی بودن سالن‌های سینمایی از کیفیت پایین فیلم‌ها گرفته تا کمبود سالن‌ها و صندلی‌های سینما، عدم وجود امکانات سرمایشی و گرمایشی مناسب و… هستند.

هرچند این دلایل، برای بسته شدن راه ورود به سالن‌های سینمایی در کمال تأسف، منطقی به نظر می‌رسند اما از یک نکته دیگر هم نباید غافل بود، که آن‌هم موضوع عدم اقبال عموم و کاهش شدید تقاضا برای تماشای فیلم‌ها در سالن‌های سینماست.

سؤال اصلی که در اینجا به وجود می‌آید این است که چگونه در سال‌های دور، که امکانات سینمایی کشور به نسبت شرایط و مقتضیات زمانه به همین اندازه کم و نامطلوب بود، تقاضا برای دیدن فیلم‌ها در سالن‌های سینما بسیار خوب و امیدوارکننده بود تا جایی که شاهد صف‌های طویل مردم برای تهیه بلیت‌های سینما در سطح شهر بودیم.

چند سال پیش که نخستین ویدئوکلوپ‌ها در کشور ایجاد شدند، بسیاری از اهالی سینما و هنرمندان، با شوت کردن توپ تقصیر به زمین این اماکن فروش کالاها و محصولات فرهنگی، سعی در توجیه کاهش استقبال عموم از تماشای فیلم‌ها در سالن‌های سینما داشتند.

آن‌ها معتقد بودند که مردم ترجیح‌ می‌دهند فیلم‌های سینمایی را در منزل، کنار گرمای دلپذیر شومینه در زمستان و سرمای روح‌بخش کولر در تابستان ببینند و تازه مهم‌ترین مزیت آن را هم در جلو و عقب بردن فیلم‌ها می‌دانستند که این قابلیت بر روی پرده سینما وجود ندارد!

کمی بعدتر هم که فضای مجازی پا به عرصه وجود گذاشت، دیگر سبد توجیهات فضایی لبریز از دلایل با ربط و بی‌ربط شد و تازه وقتی برخی کانال‌های تلگرامی اقدام به گذاشتن لینک دانلود غیرقانونی فیلم‌ها در فضای مجازی کردند، دیگر سخن گفتن از تماشای فیلم در سالن‌های سینما به نظر بعضی از افراد کاملاً توجیه خود را ازدست‌داده بود.

اما نکته اصلی اینجاست که مگر سایر کشورهای اروپایی و آسیایی و … این مراحل را پشت سر نگذاشته‌اند؟! مگر مردم آن‌ها نیز در کشورشان ویدئوکلوپ و فضای مجازی ندارند که بخواهند عطای رفتن به سالن‌های سینما و تماشای فیلم‌ها در آنجا را به لقایش ببخشند؟

بدیهی است که پاسخ این سؤال، مثبت است و اگر قرار باشد توضیح بیشتری هم در این رابطه بدهیم، باید بگوییم: «مردم در این کشورها، لذت تماشای فیلم در سالن سینما را با هیچ‌چیزی عوض نمی‌کنند».

همه ما از مسئول و غیرمسئول می‌دانیم که وضعیت سالن‌های سینما در ایران به‌هیچ‌وجه چنگی به دل نمی‌زند و اوضاع، بسیار وخیم‌تر از آن است که در یک یادداشت کوتاه قابل‌بحث و بررسی باشد اما متأسفانه نکته‌ای که همیشه از نگاه‌های نقادانه و منصفانه در این عرصه پنهان مانده است، موضوع بی‌انگیزگی مردم برای تماشای فیلم‌ها در سالن‌های سینماست.

در علم اقتصاد هم این تقاضاست که عرضه را مدیریت می‌کند و مطمئن باشیم تا وقتی مردم نخواهند با سالن‌های سینما آشتی کنند، رونق سالن‌های سینمایی در ایران را تنها باید به خواب دید.

 

 

انتهای پیام/