ورزش مدارس ،الویت اول کشورهای صاحب ورزش است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از ابهر24، مدتیست این سوال ذهن من و شاید ذهن بسیاری از  علاقه مندان و دست اندر کاران این موضوع را به خود مشغول کرده باشد  که؛ رکود ورزشی به وجود آمده در سطح استانها و شهرستانها چه علتی دارد؟ و راه کار برون رفت از این ماجرا چیست؟ !شاید ابتدا به ساکن، عده ای از خوانندگان عزیز بگویندکه؛«نه آقا چه رکودی ؟شرایط خیلی هم خوب و گل و بلبل است!!»ولی اگر نخواهیم همچون همیشه خودمان را فریب بدهیم و گل به خودی نزنیم و قدری منصف باشیم و موشکافانه بررسی کنیم ،شاهد یک خمودگی ورزشی ورکود زیر پوستی در ورزش هستیم. .البته این مدعی منکر زحمات هیچ عزیزی نیست.آنچه دغدغه بنده است مشکل ریشه ایی است که در ورزش وجود دارد و نیاز به برنامه بلند مدت؛ کاشت ،داشت وبرداشت دارد.

بیایید دامنه بحثمان را محدودتر کنیم ودر محدوده شهرستان خودمان ابهر  که کم و بیش شناخت بیشتری نسبت به آن داریم این موضوع را بررسی کنیم.آنچه مسلم است در چند سال گذشته اگر از آمار واهی در گذریم به لحاظ کمی شاهد افت شدیدی در ورزش آموزشگاهی  در تمام زمینه ها ی آن اعم از؛مسابقات،استعداد یابی،پرورش مربی کلاسهای آموزشی و....هستیم! هشدار مصیبت بار این  موضوع سطح کیفی برنامه هاست که از شرایط خوبی برخوردار نیستند.که این یک زنگ خطر است. هر چند این زنگ خطر سالهاست گوش همه را کر کرده .ولی کو گوش شنوا؟!!

به این سوالها کمی فکر کنیم؛ ورزش پایه ی ما کجاست؟! در چند  سال گذشته ورزش آموزشگاهها چه بلایی به سرش آمده؟!   در سطح مدارس کدام مسابقه برگزار شده ؟!وضعیت استعدادیابی در مدارس ما در چه وضعیتی قرار دارد؟!میزان مشارکت دبیران و معلم های ورزش ما در امور محوله و اصلی خودشان چقدر است؟!  این رکود حاصله در آموزشگاهها چه علتی دارد؟!

بله. سوالات آشنا ،تکراری ولی جدیست.میدانم دوستان آموزش پرورشی ما خواهند رنجید و خواهش من این است که منصفانه موضوع را ببینند.و بر  سبیل عقاید پیشین جانبدارانه و جناحی قضاوت نکنند.

مزرعه اصلی ورزش، مدارس و آموزشگاهها هستند.که طی این سالهای اخیر شاهد  افت قابل توجهی در این خصوص هستیم. مسابقه ای که بتواند دانش آموز را تهییج  کند که برای رقابت خودش را  آماده کند، نداریم ! سیستمی که برای دبیر و معلم ورزش انگیزه ایجاد کند  که استعددادیابی کرده و تیم ورزشی مهیا کند نداریم! چه بسا به لحاظ کمیت، تحصیل کرده های  علوم ورزشی کم نیستند   ولی شور و اشتیاق و انگیزه ای که لازمه ی کارمی باشد نیست . اشتیاقی برای استعداد یابی ،تمرین و اعزام تیم به مسابقات وجود ندارد. همچنان شاهد سیستم قدیمی «توپ اندازی»توسط دبیران ورزش هستیم(البته نه همه)! حال به نظر شما این راهی که پیش رو گرفته ایم مقصدی جز ترکستان خواهد داشت؟!

 "تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل"  ...!!

کارشناسان مسوول باید بدانند که مسوولیت اول این اتفاق متوجه آنهاست .مدیران باید در انتخاب کارشناسان نهایت دقت را به کار بگیرند.فاکتورهای لازم برای  تصدیگری کارشناس مسوول تربیت بدنی اعم از؛  سطح سواد بالا و مرتبط نه مدرک صرف از دانشگاههای بی پایه و اساس که جز مدرک هیج خاصیت دیگری ندارند.

 تجربه ،توانمندی وقدرت مدیریت ،خلاقیت،تعهد،ایمان، انگیزه،قدرت برنامه ریزی و... می باشد تا شخص مسوول مثمر ثمر واقع شود. در غیر این صورت این قصه سر دراز خواهد داشت.

مدیران محترم باید در راه اصلاح، اگر امکان اصلاح بود ،اگر نه در جهت تغییر مسوولین و کارشناسانی که مسوولیت مستقیم دارند  اقدام نمایند و در واقع نیم نگاهی به سوابق کاری کارشناس مسئول تربیت بدنی خیلی مسائل را روشن خواهد کرد ، تا بیش از این زمان را از دست ندهیم و متضرر نشویم.

از پذیرش اشتباهات نترسیم و در حل آن شجاع باشیم و مشکل را کتمان نکنیم.  واقعیت این است که چه بپذیریم و چه  نپذیریم با مشکل جدی در امر ورزش آموزشگاهی مواجه هستیم که بی شک مسوولیت مستقیم آن به عهده ی کارشناسان مسوول ادارات آموزش و پرورش است که با کم کاری و عدم توانایی در اداره امور ورزشی ،جلوی پیشرفت روند ورزش را میگیرند و متاسفانه کارشناسان ورزشی آموزش و پرورش در سالهای اخیر دچار باندبازی و سیاسی گری شده اند و هیج توجهی و برنامه ریزی نسبت به توسعه ورزش آموزشگاهی نداشته و دغدغه ای به جز تقسیم بندی و سازماندهی معلمان ورزش (با اولویت خودی و غیرخودی) در مدارس شهرستان ندارند. که حل این معضل نیاز به همت همه جانبه ی  تمام عوامل و دستگاه  مربوطه، (خصوصا معاونت تربیت بدنی آموزش و پرورش،و مربیان ودبیران تربیت بدنی و  در راس آنها رییس محترم اداره آموزش و پرورش )و برنامه ریزی دقیق دارد.

توجه به ورزش آموزشگاهها و نجات آن از این خمودگی و سر در گمی از اوجب واجبات ورزش ماست.امید دارم با درک اهمیت این موضوع بدون باند بازی و جناح بندی بکوشیم ورزش شهرمان  ابهر را در سطح کشور مطرح کنیم.که یقینا ثمره آن به احتزاز در امدن پرچم  عزیز و سه رنگ جمهوری اسلامی ایران در میادین جهانی خواهد بود. ان شااله.   

انتهای پیام/پ