به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز، اصفهان یکی از ۱۰ شهرتاریخی جهان است که سیاحان و مهمانان بسیاری را مسحور هنرهایش خویش کرده است. به شخصه دیدهام که چگونه برنده جایزه نوبل صلح و چهرههای مشهور جهانی فقط با دیدن میدان امام حیرتزده از این هنر بدیع مدتی ازخود بیخود شده بودند و ناخوداگاه زبان به تحسین این هنر باز گشودند، اما این هنر تنها به میدان امام خلاصه نمیشود. صنایع دستی اصفهان و دیگرهنرهای ناب آن در دنیا زبانزد هستند با این همه متاسفانه حتی گاه شاهدیم که صنایع دستی چینی به بازار راه پیدا میکند و بهعنوان اصل به خریداران فروخته میشود تا لکه ننگی باشد بر دامان هنر اصیل و بدیع اصفهان!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , صاحب نیوز,جدا از کمکاریهای معمول درعرصه نظارت و جلوگیری از این فعالیتهای کثیف متقلبان، معرفی هنر اصیل و هنرمندان خبره نیز از وظایف مهم مسئولان درحفظ هویت این شهر و هنرش محسوب میگردد؛ چراکه هنرمندان و هنرشان هویت واقعی شهر هنرخیز اصفهاناند.
,اما وقتی به درستی به این موضوع ورود پیدا میکنیم میبینیم که برای این امر، کاری درخور صورت نگرفته است و آثار بزرگمردان هنراصفهان به کمترین بهاء ممکن درحال فراموشی است. مانند استاد اهتمام تنها نقرهساز با چکش جهان، که تکههای آثارش را باید درموزههای مطرح جهانی یا عتیقهفروشیهای بزرگ و شاید در منازل متمولین بتوان پیدا کرد؛ مردی که دستان بینظیری در خلق آثار نقره با چکش داشت اما در اوج فقر و نداری شبها درمغازه با کف آجری میخوابید و حتی به دلیل نداشتن پول برای پرداخت مالیات هر روز به جریمههای مالیاتیاش اضافه میشد تا درغربت و تنهایی درگذشت.
,او از استادان مهم و شناخته شدهای بود که در خارج از کشور بیشتر شناخته شده است زیرا آثارش درموزه های معتبر جهان و یا در کلکسیون های شناخته شده و کلکسیون داران بزرگ دنیا موجود است ولی درایران و اصفهان نه! زیرا اصلا جایی برای جمعآوری چنین شاهکارهایی در ایران و اصفهان تعبیه دیده نشده است و این موضوع یکی از دغدغهها و نگرانیهای بزرگان هنراین شهر است. آنها معتقدند با این نوع نگاه سطحی هنرشان بعد از خودشان به فراموشی سپرده میشود چنانچه استاد پورصفا؛ دارنده مدال درجه یک هنر در کشور و صاحب مکتب در عرصه نقاشی از جمله این افراد است که در حوزه نقاشی بسیار تلاش کرده و در سطح جهانی آثارش شناخته شده است او که زمانی ماموریت یافت تا موزه های بزرگ جهان را ببیند و بررسی کند یک دغدغه مهم دارد و آن هم ساخت موزه مناسب برای حفظ و معرفی هنراصیل هنرمندان اصفهان است. این استاد پیشکسوت ۹۳ساله که دوران کهولت و بیماری را سپری میکند به ما گفت:« چندین بار برای مسئولان نامه نوشتم یا حضورا با آنها صحبت کردهام و خواستم تا چنین موزهای ساخته شود.» اما از قدیم گفتهاند قدر زر را زرگرشناسد قدر گوهررا گوهری. در یکی از برخوردهایی که با این توصیه مشفقانه استاد شده بود بختیاری استاندار وقت، در پاسخ به نامه وی نوشت اصفهان خود یک موزه است!!!
,عجیب است از این سخن و ازاین استدلال. بله؛ اصفهان یک موزه است اما موزهای که خاطرات بدی ازاهمالورزی مسئولانش در تاریخ خود دارد هنوز فراموش نکردهایم سرقت کلون طلای۳۰۰ساله میدان امام را و برخورد عجیب رییس میراث فرهنگی وقت را که گفته بود اینها مسئلهای نیست و ما ازاین چیزهای زیاد داریم یا سرقت کاشیهای قدیمی مسجد سید را و ….
,
سوال اینجاست که سازندگان برجسته و جهانی صنایع دستی ما را چه جایگاهی داده ایم و آثار منحصر به فردشان را چه کرده ایم؟ آنها را به چه کسی و چگونه معرفی کردهایم؟! یکی از دلسوزان این عرصه در خاطرهای میگفت قلمزن بزرگی با شاهکارهای منحصربه فردش از دنیا رفت و همسر وی که از این هنر چیزی نمیدانست آثار او را به یکهزار درهم به دلالی فروحت. یا در مرودی دیگر در همین راستا یکی از فعالان عرصه هنر می گفت در بغداد تاجری میزیست که مجموعهای از کتابهای خطی داشت وقتی از دنیا رفت بازماندگان نادان او تمام کتابهایش را به خیال آنکه اضافه است و جا میگیرد در دجله ریختند …
مطئمن باشید اگر نگوییم در اصفهان نیز چنین رخدادهای مشابهی بسیار بوده و است گزافه نگفتهایم اما وقتی بستری برای جمعآوری و نمایش افتخارات هنری نیست بدانید تا هست همین آش است و همین کاسه.
اگر موزهای در خور در اصفهان شکل گیرد آنگاه میتوانیم دست گردشگران و مسئولان کشورهای بزرگ دنیا را بگیریم و به آن موزه ببریم آنها را فارغ از کارهای سطحی و بازاری با هنرهای اصیل اصفهان آشنا کنیم بدون آنکه از کیسه بیتالمال به آنان چیزی ببخشیم و اگرچنین مکانی باشد هنرجویان و هنرمندان کشور برای ارتقا هنر خویش شاخصی مییابند؛ شاخصی که جایگاه اصفهان را در هنر بالاتر میبرد.
,
,
,
انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه