به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از بلاغ، ساعت 9:38 دقیقه صبح یکشنبه 31 شهریور 92 خبری با تیتر «سرپرست خبرگزاری فارس در مازندران درگذشت» روی خروجی این خبرگزاری، خوانندگان را در بهت و حیرت و تأثر فرو برد، برخیها که باور این خبر برای آنها بسیار سخت بود، با خبرنگاران شهرستان خود تماس گرفته و پس از تأیید خبر، با صدایی بغضآلود تسلیت گفتند.
صبح آن روز تلخ، بیمارستان حکمت ساری پُر بود از اصحاب رسانه مازندران و مگر میشد از بین انبوه جمعیت، یک نفر را قانع کرد که «جابر معافی» دیگر در جمع آنها نیست؟!
آنروز مصادف با آغازین روز از هفته دفاع مقدس بود، صبح زود، پیش از آغاز رژه نیروهای مسلح، مرحوم معافی برای آخرین بار با خبرنگار دفاع مقدس و عکاس فارس مازندران تماس گرفت تا مطمئن شود آنها برای پوشش این رویداد مهم آماده هستند.
رژه حماسی آغاز شد اما اندکی بعد، این خبر جای خود را به خبری دیگر داد! در آن لحظات ناگهان قلبی برای همیشه از تپیدن ایستاد و دلهایی را در بهت و اندوهی سخت فرو برد، نمیدانم آن لحظات چگونه برای خانواده او سپری شد اما میدانم که این اندوه بیکران، هرگز از خاطر آنها نمیرود، زیرا بدون اغراق باید بگویم که هنوز پس از سه سال بهعنوان همکار نتوانستهایم با این باور بهخوبی کنار بیاییم که بهراستی جابر معافی را از دست دادهایم.
بعد از ظهر 31 شهریور ماه 92، آرامگاه ملاجدالدین ساری پُر بود از جمعیتی که ناباورانه در تشییع پیکر مرحوم معافی شرکت داشتند، انگار یک استان آمده بود برای خداحافظی با مرد اول رسانههای مازندران.
پیکر مرحوم معافی تا میدان شهدای ساری تشییع و از آنجا به زادگاهش منتقل شد، اصحاب رسانه نیز از شهرهای مختلف کشور که با مرحوم جابر معافی آشنا بودند، خود را به روستای «اناردین» میاندورود رساندند.
«امامزاده عبدالله» در روستای اناردین، مقصدی بود که پیکر جابر معافی در نهایت به این مکان انتقال داده و خاکسپاری شد، گاهی که در جمع دوستان به آن روز فکر میکنیم، وجودمان پُر از اندوه میشود زیرا باور نبودن آن استاد بیبدیل برای بسیاری از همکارانش بسیار سنگین است.
امروز دقیقاً 6 سال از درگذشت سرپرست فقید خبرگزاری فارس در مازندران گذشته است، به تیتر یک و اخبار 31 شهریور 92 و هفته اول مهر ماه آن سال نگاه میاندازم، بیش از نیمی از خبرها اختصاص به مرحوم معافی داشت، تیترها کوتاه بودند و اما غمی بزرگ در آنها نهفته بود.
امروز دوباره خیال دوستان و آشنایان زندهیاد معافی «شهریور»ی میشود، امروز تمام گفت و شنودها بیشتر معطوف به اوست، امروز دوباره در آستانه برگریز پاییز، دوباره یک جمع، حس مشترک گرفتهایم به احترام "جابر رسانهها".
امروز دوباره دور هم نشستهایم و خاطرات رفته را مرور میکنیم و انتخاب چه سخت میشود بین بودن و نبودنش!
امروز شاید در تضاد خندهها و گریهها قرار داریم و این حس زیبا از آنجا نشأت میگیرد که زندهیاد معافی در قلبها اثرگذار شد و همگان تصویری از انسانیت و شکوه را از او به یاد داریم، او نهتنها فردی اخلاقمدار بود بلکه همواره بر مدار تخصص و تعهد پیش میرفت، آنجا که عدهای سعی داشتند تا حق و حقیقت را پایمال کنند، شجاعانه وارد میدان میشد و با ارائه مستندات و توضیحات محکمهپسند حق را به حقدار میرساند.
او را نه میتوان خبرنگار صرفاً مردمی دانست و نه مسئولمحور، مرحوم معافی را باید نمونه بارز یک فعال رسانهای شرافتمند، مجاهد، منطقی و ایستاده بر مدار تشخیص بین حق و باطل و بایدها و نبایدها دانست که قدم از قدم برنمیداشت مگر پیش از آن مقصد را تعیین و گذرگاهها را بررسی کرده باشد.
او نهتنها حواسش به کار بود بلکه بهشدت در زندگی خانوادگی نیز مبادی آداب بود و بهعنوان مدیر خبرگزاری فارس در مازندران و بهعنوان همسر و پدر خانواده، بین کار و زندگی تفکیک هوشمندانهای انجام میداد و بهمعنای واقعی، مدیر و مدبر بود.
آری! راز جاودانه شدن زندهیاد معافی را باید در سه شاخصه مهم تعهد، تخصص و اخلاق دانست که اصحاب رسانه مازندران و سایر همکاران خبری او در سایر استانها به این موارد اذعان دارند.
مرحوم معافی، بیتردید یک اسطوره در رسانه مازندران است و بیآنکه تبلیغی برای او صورت بگیرد، خود بهخود ماندگار و پُرفروغ میماند، رفتن ناباورانه او یک حضور غیابی است، سالگرد درگذشت او در واقع تولد دوباره اوست، تولد او که یک اسطوره و ستارهای پُرفروغ و امیدآفرین در آسمان رسانه مازندران است.
امروز و در آستانه خزان 98 که فصل رنگارنگی و برگریزان طبیعت است، خزان آن استاد سفر کرده را به سوگ مینشینیم و در برگریزان آن اسطوره تعهد و تخصص، بار دیگر به این میاندیشیم که دنیا سرای ماندن نیست و تنها یاد و نام است که میماند و مانده است.
از همه چیز که بگذریم، از لبخندهای زندهیاد معافی نمیتوان گذشت و همین لبخندهاست که باور رفتنش را سختتر و او را جاودانه کرده است و یا شاید تلنگری است برای اینکه بدانیم؛ زندگی به اندازه فرصت یک لبخند است!
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه