مسائل فرهنگی در شوراهای شهر به فراموشی سپرده شده است
شوراهای شهر علاوهبر حضور در عرصههای مدیریت شهری، صاحب فضاهای شهری در حوزههای فرهنگی و هنری هم محسوب میشود. قانون به صراحت درباره وظایف و مسئولیتهای شوراهای شهر و روستا اظهار نظر کرده و اختیاراتی را به این شوراها سپرده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل سپاس؛ شوراهای شهر علاوهبر حضور در عرصههای مدیریت شهری، صاحب فضاهای شهری در حوزههای فرهنگی و هنری هم محسوب میشود. قانون به صراحت درباره وظایف و مسئولیتهای شوراهای شهر و روستا اظهار نظر کرده و اختیاراتی را به این شوراها سپرده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سپاس,با اینکه مدیریت شهر دلیران تنگستان شهر دلوار در دهه های مختلف تلاش کرد با ورود به عرصه فرهنگ و ساخت فرهنگسراها به بخشی از خواست مردم در حوزه فرهنگ پاسخ دهد، اما بهدلیل سیاسی شدن روزافزون شوراها و شهرداریها، مساله فرهنگ و هنر به کناری رانده شد به صورتی که امروز شاهد شوراهایی با حضور چهرههای نامتناسب با فعالیتهای فرهنگ و اجتماع باشیم که باعث شدهاند فرهنگ و هنر در شهرها به گوشهای رانده و فراموش شود تا مردم هم در زمانی که مطالبات شهری خود را طلب میکنند، نامی از این بخش از مطالبات خود نبرند.
امید ندومی کارشناس فرهنگی که از وضعیت فعلی شورای شهر بسیار ناراضی است و او اعتقاد دارد، شهرهای ما دردهای بیشماری در حوزه فرهنگ دارند و فرهنگسازی اوضاع بسیار بدی دارد. او میافزاید: فرهنگسازی به عهده شهرداریهاست اما امروز میبینیم که شهرداری کارهای خود را به برنامههای ترافیکی و هر آنچه بتواند از آن درآمدی داشته باشد، محدود کرده است.
اگر افرادی که در انتخابات شورای شهر برگزیده میشوند در امور شهری تخصص داشته و با سیاست کاری نداشته باشند، خودبهخود مسائل شورا و شهرداری بهسمت اصلاح جامعه با فرهنگ و فرهنگسازی خواهد رفت. به گفته حدادی، نه زور و نه جریمه و تنبیه نمیتواند تاثیری در فعالیت فرهنگی شهرها داشته باشد و این نیازمند فرهنگسازی از سوی شورا و شهرداریهاست.
ندا صدیق دانشیار گروه مطالعات توسعه اجتماعی با بیان اینکه در بحث فرهنگی شوراها هم در قانون اساسی و هم قانون شوراهای کشوری وظیفه دارند، به سپاس میگوید: وظیفه شناسایی مسائل و گزارش به دستگاههای اجرایی بر عهده شوراهای شهر و روستاست اما این را هم نباید فراموش کرد که در امور شهری، همه اختیارات در دست شهرداریها نیست و دستگاههای دیگری علاوهبر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه فرهنگ فعالیت میکنند، بنابراین نمیتوان انتظار تحولات اساسی از شوراها داشته باشیم.
او میافزاید: در کشورهای توسعهیافته همه امور شهر از بهداشت و مسکن گرفته تا فرهنگ بهدست شهرداریهاست. در ایران هم براساس اصل ۱۰۳ فصل هفتم قانون اساسی، «استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات کشوری که از طرف دولت تعیین میشوند در حدود اختیارات شوراها ملزم به رعایت تصمیمات آنها هستند» و تنها دستگاهی که در حوزه شهری باید به حرفشان گوش داد شورای شهر است که معمولا هم این اتفاق نمیافتد.
در واقع باید پیوندی میان اعضای شورای شهر و دیگر نهادها برقرار باشد اما چنین نیست و از سوی دیگر دستهای بسیاری که در حوزه فرهنگ کار میکنند و مجلس شورای اسلامی هم بودجههایی جداگانه و بدون نظارت در اختیار آنها قرار میدهد، این وظیفه در حوزه فرهنگ را دشوارتر میکند. به گفته این پژوهشگر مدیریت توسعه شهری، در حوزه فرهنگ بهواسطه وضعیت پیچیده و مغشوشی که در سطح ملی وجود دارد، وزارت ارشاد هم دست بسته است.
در حوزه محلی هم هر دستگاهی که کار فرهنگی میکند باید به سیاستهای شورای شهر توجه کند که بخشی از سیاستهای مجلس است و پشتوانه قانونی دارد اما این اتفاق نمیافتد.
براساس قانون، شهرداری وظیفه دارد به مدرسهسازی یا برنامههایی مانند این کمک کند اما وظیفه خاصی برای شهرداری نگذاشته و بهدلیل اینکه قانون شهرداری دائم دچار تغییر شده، برخی وظایف از شهرداریها گرفته شده و به دستگاههای دولتی واگذار شده است.
این موارد از فعالیتهای حوزه فنی و عمرانی گرفته تا برق، آب و آسیبهای اجتماعی متغیر بوده است. اما واقعیت این است که شهر نیازمند مدیریت شهری در این حوزههاست و به گفته این کارشناس حوزه شهری، مهمترین ابزاری که شهرداری در دست دارد، مساله فضا است. در واقع برنامهریزی برای فضای شهری باید بهدست مدیریت شهری باشد، در حالیکه اگر بهترین سیاستها را دولت داشته باشد اما فضا در اختیارش نباشد، کل کار بیهوده خواهد بود.
بنابراین دستگاهی که برنامهریزی فضایی می کند قاعدتا باید در حوزه اجتماعی و فرهنگی هم ورود پیدا کند یا هماهنگی میان دستگاهها وجود داشته باشد. از سوی دیگر سیاستگذاری در حوزه مدیریت فرهنگی شهر، مستلزم شناخت است که این شناخت در شوراهای شهر ایجاد میشود.
مساله مهمی که نباید از آن غفلت کرد، امکانات و بودجه برای کارهای فرهنگی و اجتماعی است. زمانی که منابع نداشته باشید ایجاد مراکز فرهنگی مانند موزه، کتابخانه یا تماشاخانه ممکن نیست. امروز عملا شهرداریهای ما ورشکسته هستند بجز کلانشهرها که با شهرفروشی و ضابطهفروشی، منابع مالی گردآوری کردهاند و بخشی از آن را در شهر خرج میکنند، منابع مالی دیگر شهرها، پایدار نیست و با شروع بحرانهای شهری بهجای اینکه مجلس به دستگاههایی بودجههای فرهنگی بدهد و نظارتی بر آنها نباید، آن را برای احقاق فعالیتهای فرهنگی متناسب با شرایط محلی در اختیار شوراها قرار دهد.
انتهای پیام/
با اینکه مدیریت شهر دلیران تنگستان شهر دلوار در دهه های مختلف تلاش کرد با ورود به عرصه فرهنگ و ساخت فرهنگسراها به بخشی از خواست مردم در حوزه فرهنگ پاسخ دهد، اما بهدلیل سیاسی شدن روزافزون شوراها و شهرداریها، مساله فرهنگ و هنر به کناری رانده شد به صورتی که امروز شاهد شوراهایی با حضور چهرههای نامتناسب با فعالیتهای فرهنگ و اجتماع باشیم که باعث شدهاند فرهنگ و هنر در شهرها به گوشهای رانده و فراموش شود تا مردم هم در زمانی که مطالبات شهری خود را طلب میکنند، نامی از این بخش از مطالبات خود نبرند.
,امید ندومی کارشناس فرهنگی که از وضعیت فعلی شورای شهر بسیار ناراضی است و او اعتقاد دارد، شهرهای ما دردهای بیشماری در حوزه فرهنگ دارند و فرهنگسازی اوضاع بسیار بدی دارد. او میافزاید: فرهنگسازی به عهده شهرداریهاست اما امروز میبینیم که شهرداری کارهای خود را به برنامههای ترافیکی و هر آنچه بتواند از آن درآمدی داشته باشد، محدود کرده است.
,اگر افرادی که در انتخابات شورای شهر برگزیده میشوند در امور شهری تخصص داشته و با سیاست کاری نداشته باشند، خودبهخود مسائل شورا و شهرداری بهسمت اصلاح جامعه با فرهنگ و فرهنگسازی خواهد رفت. به گفته حدادی، نه زور و نه جریمه و تنبیه نمیتواند تاثیری در فعالیت فرهنگی شهرها داشته باشد و این نیازمند فرهنگسازی از سوی شورا و شهرداریهاست.
,ندا صدیق دانشیار گروه مطالعات توسعه اجتماعی با بیان اینکه در بحث فرهنگی شوراها هم در قانون اساسی و هم قانون شوراهای کشوری وظیفه دارند، به سپاس میگوید: وظیفه شناسایی مسائل و گزارش به دستگاههای اجرایی بر عهده شوراهای شهر و روستاست اما این را هم نباید فراموش کرد که در امور شهری، همه اختیارات در دست شهرداریها نیست و دستگاههای دیگری علاوهبر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه فرهنگ فعالیت میکنند، بنابراین نمیتوان انتظار تحولات اساسی از شوراها داشته باشیم.
,او میافزاید: در کشورهای توسعهیافته همه امور شهر از بهداشت و مسکن گرفته تا فرهنگ بهدست شهرداریهاست. در ایران هم براساس اصل ۱۰۳ فصل هفتم قانون اساسی، «استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات کشوری که از طرف دولت تعیین میشوند در حدود اختیارات شوراها ملزم به رعایت تصمیمات آنها هستند» و تنها دستگاهی که در حوزه شهری باید به حرفشان گوش داد شورای شهر است که معمولا هم این اتفاق نمیافتد.
,در واقع باید پیوندی میان اعضای شورای شهر و دیگر نهادها برقرار باشد اما چنین نیست و از سوی دیگر دستهای بسیاری که در حوزه فرهنگ کار میکنند و مجلس شورای اسلامی هم بودجههایی جداگانه و بدون نظارت در اختیار آنها قرار میدهد، این وظیفه در حوزه فرهنگ را دشوارتر میکند. به گفته این پژوهشگر مدیریت توسعه شهری، در حوزه فرهنگ بهواسطه وضعیت پیچیده و مغشوشی که در سطح ملی وجود دارد، وزارت ارشاد هم دست بسته است.
,در حوزه محلی هم هر دستگاهی که کار فرهنگی میکند باید به سیاستهای شورای شهر توجه کند که بخشی از سیاستهای مجلس است و پشتوانه قانونی دارد اما این اتفاق نمیافتد.
,براساس قانون، شهرداری وظیفه دارد به مدرسهسازی یا برنامههایی مانند این کمک کند اما وظیفه خاصی برای شهرداری نگذاشته و بهدلیل اینکه قانون شهرداری دائم دچار تغییر شده، برخی وظایف از شهرداریها گرفته شده و به دستگاههای دولتی واگذار شده است.
,این موارد از فعالیتهای حوزه فنی و عمرانی گرفته تا برق، آب و آسیبهای اجتماعی متغیر بوده است. اما واقعیت این است که شهر نیازمند مدیریت شهری در این حوزههاست و به گفته این کارشناس حوزه شهری، مهمترین ابزاری که شهرداری در دست دارد، مساله فضا است. در واقع برنامهریزی برای فضای شهری باید بهدست مدیریت شهری باشد، در حالیکه اگر بهترین سیاستها را دولت داشته باشد اما فضا در اختیارش نباشد، کل کار بیهوده خواهد بود.
,بنابراین دستگاهی که برنامهریزی فضایی می کند قاعدتا باید در حوزه اجتماعی و فرهنگی هم ورود پیدا کند یا هماهنگی میان دستگاهها وجود داشته باشد. از سوی دیگر سیاستگذاری در حوزه مدیریت فرهنگی شهر، مستلزم شناخت است که این شناخت در شوراهای شهر ایجاد میشود.
,مساله مهمی که نباید از آن غفلت کرد، امکانات و بودجه برای کارهای فرهنگی و اجتماعی است. زمانی که منابع نداشته باشید ایجاد مراکز فرهنگی مانند موزه، کتابخانه یا تماشاخانه ممکن نیست. امروز عملا شهرداریهای ما ورشکسته هستند بجز کلانشهرها که با شهرفروشی و ضابطهفروشی، منابع مالی گردآوری کردهاند و بخشی از آن را در شهر خرج میکنند، منابع مالی دیگر شهرها، پایدار نیست و با شروع بحرانهای شهری بهجای اینکه مجلس به دستگاههایی بودجههای فرهنگی بدهد و نظارتی بر آنها نباید، آن را برای احقاق فعالیتهای فرهنگی متناسب با شرایط محلی در اختیار شوراها قرار دهد.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه