روایتی از زندگی سخت کارگران روزمزد؛
آبباریکهی وعدههای دولت به دستان پینهبسته کارگری نرسید!
یکی از تلخترین موضوعات در این روزها دیدن کارگرانی است که در میدانهای شهر نشستهاند تا بلکه کسی آنها را به سر کار ببرد؛ این قشر زحمتکش جان خود را به دندان گرفتهاند تا دستخالی به خانه برنرگردند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح قزوین ؛ با شیوع ویروس “کرونا” روند کسب و کارهای بسیاری از کشورها کاهش پیدا کرد، کشور ما نیز از این پدیده جهانی دور نماند و ۲۹ بهمن ۹۸ وزارت بهداشت به صورت رسمی اولین ابتلا به ویروس کرونا را در کشور اعلام کرد؛ پس از تایید رسمی ورود ویروس کرونا به کشور و افزایش تعداد مبتلایان، بسیاری از فعالیتها اجتماعی نیز تعطیل شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح قزوین , ؛,با شیوع سریع ویروس کووید ۱۹ در کشور به منظور کاهش انتقال این ویروس محدودیتهایی از جمله تاکید بر خانه ماندن و تعطیلی صنوف با اجرای طرح فاصله گذاری اجتماعی درنظر گرفته شد که به موجب آن فعالیتهایی همچون رفت و آمد روزمره، تمامی مدارس و دانشگاههای کشور تعطیل شد؛ همچنین در ادارات شیوه مختلفی مثل دورکاری یا چرخشی کردن حضور کارمندان درنظر گرفته شد.
,همچین فعالیتهایی از جمله تعطیلی حوزه گردشگری، حمل و نقل درون شهری، محدودیت در ترددهای خارج شهری، تعطیلی کسب و کارهای مختلف و تمامی مراکز آموزشی اتفاق افتاد و این موضوع موجب ضرر و زیان اقتصادی به افراد و اقشار مختلف شد.
,یکی از اقشار کم درآمد جامعه که با کاهش فعالیتهای اقتصادی، آسیب جدی دیدند، قشر کارگری بود. شاید افرادی که درآمد و حقوق ثابت اداری یا کسب و کار آزاد دارند نیز با خانه ماندن آنقدرها هم مشکلی نداشته باشند و بتوانند گلیم خود را برای مدتی از آب بیرون بکشند اما ماجرای کارگرانی که همان دست مزدهای محدودشان هم گاهی با تاخیر پرداخت میشود یا اگر یک روز سر کار نباشند، اصلا حقوقی نخواهند داشت نیز با دیگران فرقی از زمین تا آسمان دارد.
,
قشر ضعیف جامعه تا چه زمان باید منتظر عملی شدن وعدههای مسئولین باشند؟
, 
, قشر ضعیف جامعه تا چه زمان باید منتظر عملی شدن وعدههای مسئولین باشند؟, برخی از کارگران در شرکتها مشغول به کار هستند و کم و بیش حقوق دریافت میکنند؛ اما کارگران روزمزد وضعیت متفاوتی دارند. یعنی اگر یک روز سر کار نباشند هیچ حقوقی برای گذران زندگی ندارند؛ در همین روزهای کرونایی که توصیه مسئولان برای خانه ماندن مردم است اما حتما شاهد بودیم که کارگران به اجبار و تامین مخارج خانواده، بیرون از خانه به دنبال یک لقمه نان حلال بودند حتی اگر سلامتیشان هم در این راه به خطر بیافتد، چارهای ندارند.
,با این شرایط این سوالات به ذهن میرسد که کارگران روزمزد با این وضعیت برای چرخاندن زندگی خود چکار کنند؟ از کجا باید هزینه روزمره زندگی خود را بدست بیاورند تا شرمنده خانواده و چشم انتظاری فرزندان خود نباشند؟ زمزمههای از کمک به اقشار آسیب پذیر در این ایام، از مسئولان به گوش رسید اما این قشر ضعیف جامعه تا چه زمان باید منتظر عملی شدن وعدههای مسئولین باشند؟
,یکی از تلخترین موضوعات در این روزها دیدن کارگرانی است که در میدانهای شهر نشستهاند تا بلکه کسی آنها را به سر کار ببرد؛ این قشر زحمتکش جان خود را به دندان گرفتهاند تا دست خالی به خانه برنگردند، که گاهی هم بعد از ساعتها انتظار اما هیچ کاری نصیبشان نمیشود و بدون دست مزد و شرمگین به سمت خانه و خانواده میروند.
,بدون درآمد و بیکار، خانه نشین شدهایم
, بدون درآمد و بیکار، خانه نشین شدهایم,در حوالی همین روزهای کرونایی تصمیم گرفتیم تا پای دردودلهای یکی از کارگران روزمرد قزوین بنشینم و مشکلات این قشر را از زبان خودشان بشنویم؛
,مختار، اصالتا کرمانشاهی و اکنون ساکن استان قزوین است؛ ۴۳ سال سن دارد و به عنوان کارگر فصلی در قزوین کار میکند.
,این کارگر در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی صبح قزوین ، اظهار میکند: ابتدا در شهر قزوین زندگی میکردم اما اکنون به دلیل ناتوانی در پرداخت اجاره بها، به شهرک شریفیه مهاجرت کردم تا بتوانم خانهای را برای خانوادهام تهیه کنم.
, ،,وی میافزاید: دارای سه فرزند هستم و درواقع همراه با همسرم ما یک خانواده پنج نفره هستیم؛ برای چرخاندن زندگیام حاضرم هر کاری از کارگری تا دست فروشی را انجام دهم.
,این کارگر روزمزد میگوید: در این وضعیت شیوع بیماری کرونا، دولت به ما گفته که در خانه بمانیم اما سوال من این است ما کارگران روزمزدی که فقط از همین راه درآمد داریم، اکنون باید برای سیر کردن شکم خانواده خود چه کار کنیم؟
,
, 
, هیچ حمایتی از ما نشده و هیچکس به فکر ما نیست
, هیچ حمایتی از ما نشده و هیچکس به فکر ما نیست,وی ابراز میکند: هیچ حمایتی از ما نشده و هیچکس به فکر ما نیست؛ در این مدت که در خانه و بیکار هستیم، متاسفانه برای تامین مخارج خانواده باید از دیگران پول قرض کنیم و شرمنده شویم.
,این کارگر بیان میکند: از کودکی تاکنون با تلاش و نیروی دست خود از راه حلال پول درآوردهام؛ حتی برای تامین مخارج زندگیام نیز ضایعات و پسماند هم جمع میکردم اما اکنون به دلیل وجود کرونا، خانهنشین شدهام و شرمنده خانواده خود هستم. نمیدانیم که این وضعیت سخت تاکی ادامه خواهد داشت؟ ما خواسته زیادی از دولت نداریم مگر اینکه در این مدت کمک معیشتی داشته باشیم تا باز هم بتوانیم سر کار برویم.
,این کارگر فصلی در خصوص برخورد کارفرمایان با قشر کارگر جامعه عنوان میکند: خوشبختانه کارفرمایان رفتار مناسبی با ما دارند حتی یک فردی برای کمک به من، مقداری از اجناس مغازهاش را در اختیارم قرار داد تا دستفروشی کنم، اما با به وجود آمدن مشکل کرونا، نتوانستم آنها را بفروشم و برای شب عیدی درآمدی داشته باشم.
,حتی نتوانستهام یک کیلو گوشت برای خانوادهام خریداری کنم
, حتی نتوانستهام یک کیلو گوشت برای خانوادهام خریداری کنم,وی تصریح میکند: تاکنون نتوانستهام حتی یک روز خود را بیمه کنم و با ۴۳ سال سن هنوز بیمه نیستم چراکه هیچ حمایتی از ما قشر ضعیف جامعه نشده است.
,مختار در خصوص مشکلات خود در ایام شیوع کرونا و ماندن در منزل تاکید میکند: در این روزها به اجبار در خانه ماندهام و هیچ کاری نیست که انجام دهم و هیچ گونه درآمدی ندارم که حتی بتوانم پول اجاره خانه خود را تهیه کنم. حقوق ثابتی ندارم و در این وضعیت حتی نتوانستهام یک کیلو گوشت برای خانوادهام خریداری کنم.
,این کارگر روزمزد ابراز میکند: گفتن دردها و مشکلاتی که در زندگی ما کارگران وجود دارد خیلی دشوار است، اما این مسائل را میگویم که مسئولین فکری به حال ما کنند.
,وی درباره انتظار خود از مسئولین ابراز میکند: از مسئولین درخواست میکنم نه تنها برای من، بلکه برای همه افراد کم درآمد و بی بضاعت جامعه فکری کنند، چراکه افراد زیادی هستند که به سختی حتی نان سفره خود را تهیه میکنند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه