سرمقاله روزنامه های امروز کشور؛

آقای نوبخت! نه تحریم رفت نه اعانه دادید/کرونا را شکست می‌دهیم اگر...

نگاهی به سرمقاله روزنامه های کثیرالانتشار و چاشنی که هر کدام از رسانه های مکتوب به محتوای امروز نشریات اضافه کردند.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ روزنامه‌ها و جراید در بخش سرمقاله و یادداشت روز به بیان دیدگاه‌ها و نظریات اصلی و اساسی خود می‌پردازند؛ نظراتی که بیشتر با خط خبری و سیاسی این جراید همخوانی دارد و می‌توان آن را سخن اول و آخر ارباب جراید عنوان کرد که اهمیت ویژه‌ای نیز دارد. در ادامه یادداشت و سرمقاله‌های روزنامه‌های صبح کشور با گرایش‌های مختلف سیاسی را می‌خوانید:

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,

کرونا را شکست می‌دهیم اگر...

, کرونا را شکست می‌دهیم اگر...,

عباس شمسعلی در کیهان نوشت:

, عباس شمسعلی در کیهان نوشت:,

محسن تازه به چهارمین دهه زندگی خود پا گذاشته بود. جوان مومن و مودبی که تا مقطع دکتری در رشته روانشناسی تحصیل کرده و مشغول راه‌اندازی دفتر مشاوره خود بود. محسن که به‌تازگی موفق به خرید خانه‌ برای آسایش و رفاه همسر و دو فرزند خردسالش شده بود هیچ‌گاه مجال زندگی در خانه جدید را پیدا نکرد و بر اثر ابتلای به کرونا جان خود را از دست داد. اکنون قریب دو ماه است که مادر، همسر و فرزندان و خانواده وی مبهوت این داغ سهمگین هستند.

مصطفی، جوانی خودساخته و تلاشگر بود که پس از سال‌ها کار در یک شرکت خدمات رایانه‌ای و طی کردن پله‌های ‌ترقی، به یک نیروی قابل اتکا و توانمند در این شرکت تبدیل شده بود. هنوز مدتی از شادی تولد فرزندان دوقلوی مصطفی بعد از چند سال انتظار نگذشته بود که به یک‌‌باره غم هجران وی بر اثر ابتلا به کرونا خانواده‌اش را به داغی عظیم گرفتار کرد.

روح اله، خبرنگاری جوان و کوشا بود که پیگیری دغدغه‌های مردم و جامعه از ویژگی‌های وی بود. او پس از سال‌ها کار و فعالیت در عرصه خبر و رسانه، خود با پر کشیدن به دیار باقی بر اثر کرونا خبرساز شد تا چشمان ‌اشکبار همسر و فرزندان کوچکش با حسرتی عمیق برای دیدار دوباره پدر به در دوخته شود.
مریم رحیمی، پرستار فداکاری بود که با وجود باردار بودن پس از مدت‌ها تلاش و جهاد در راه کمک به بیماران کرونایی، درد آنها را به جان خرید و به آسمان پر کشید.
سعید، محمد و...

,
,
,

همه ما شاید در ماه‌ها و روزهای اخیر بارها خبر فوت دردناک عزیزی در اقوام، دوستان، همسایه‌ها، محل کار و... بر اثر ابتلا به کرونا را شنیده باشیم. مرگ‌های تلخی که شاید زمینه آنگاه با کوچک‌ترین بی‌احتیاطی یا غفلت خود این افراد از رعایت توصیه‌های مؤکد بهداشتی ایجاد شده و شاید هم بی‌توجهی دیگران دام مرگ را برای آنها پهن کرده است.

متأسفانه مدت‌هاست هر روز شاهد انتشار خبر درگذشت تعداد زیادی از هموطنانمان بر اثر کرونا هستیم، آماری که در روزهای اخیر در آستانه رسیدن به 500 نفر تثبیت شده و البته ظاهراً آمار غیررسمی ‌(یعنی مواردی که علت مرگ بر اثر کرونا دچار ‌تردید است) تا دو برابر آمار قطعی و رسمی ‌می‌باشد.
اما موضوع افزایش ‌ترسناک تعداد فوتی‌های ناشی از کرونا در کشورمان در دو بخش قابل بررسی است.
در یک‌سو عملکرد مردم است که علی‌رغم رعایت قابل قبول پروتکل‌ها توسط تعداد زیادی از خانواده‌ها و افراد، متأسفانه شاهد نمونه‌ها و مصادیق زیاد و پُرتکراری از بی‌توجهی عده‌ای دیگر به توصیه‌ها هستیم که همین رفتار بیشترین تأثیر را در گسترش بیماری و افزایش ابتلا و موارد فوت دارد.

,
,
,

استفاده نکردن از ماسک یا کم‌توجهی نسبت به استفاده از آن، حضور غیرضروری در سطح شهرها به بهانه‌های مختلف اعم از گشت‌وگذار، خرید، مهمانی و...، اصرار بر مسافرت‌های غیرضروری، بی‌توجهی به لزوم تغییر سبک زندگی متناسب با شرایط بحرانی موجود و موارد این چنینی از جمله علل گسترش بیماری در سطح جامعه است.

در این شرایط هستند برخی افراد و خانواده‌هایی که کمترین تغییری در سبک زندگی آنها قبل و بعد از کرونا دیده نمی‌شود و متأسفانه با وجود مرگ بیش از 42 هزار هموطن طی 9 ماه اخیر بر اثر کرونا هنوز درباره اینکه کرونا خطرناک است یا نه ‌تردید دارند! حال آنکه اگر این افراد در رفتار خطرناک خود تجدید نظر نکنند، بی‌تردید جان خود و عزیزانشان و البته هموطنانشان را به خطر خواهند انداخت.
در اهمیت رعایت پروتکل‌ها از سوی مردم باید گفت در موج اول شیوع کرونا در کشور نیز همراهی مردم و رعایت توصیه‌ها و پروتکل‌ها باعث کاهش محسوس فوتی‌ها به عدد ۳۰ نفر شد، اما پس از آن با خوش‌خیالی نسبت به شکست کرونا و ضعف در رعایت فاصله اجتماعی و اصول بهداشتی کار به جایی رسیده است که اکنون وزیر بهداشت نسبت به چهار رقمی شدن تعداد فوتی‌های روزانه یعنی ثبت بیش از هزار مورد مرگ در هر روز در صورت غفلت از توصیه‌ها هشدار می‌دهد.

,
,

سوی دیگر مهار کرونا، برنامه‌ریزی و مدیریت مسئولان امر به‌ویژه ستاد ملی مقابله با کرونا با محوریت دولت است. در بررسی عملکرد این ستاد در کنار تقدیر از تلاش برای رفع مشکلات موجود، می‌توان از برخی تناقضات و آزمون و خطاها نام برد که تحقق هدف مهار کرونا را به تأخیر انداخته است. کنترل و نظارت بر جاده‌ها در ایام نوروز برای جلوگیری از مسافرت‌های غیرضروری موضوع مهمی ‌بود که متأسفانه بعد از آن و به‌ویژه ایجاد احساس کاذب در شکست کرونا در بین برخی از مسئولان، رها شد تا جایی که با وجود افزایش شیوع کرونا و هشدار کارشناسان و رسانه‌ها تا مدت‌ها مانعی برای مسافرت‌ها در نظر گرفته نشد و نهایتاً در مقاطعی مانند ایام اربعین و یا برخی ایام تعطیل این محدودیت‌ها در برخی مناطق به اجرا درآمد.

موضوع بازگشایی مدارس علی‌رغم ابراز نگرانی خانواده‌ها و بسیاری از کارشناسان و اطبای متخصص با اصرار دولت یکی دیگر از مواردی است که مورد انتقاد قرار گرفت.
در هفته‌های اخیر نیز با وجود درخواست‌های مکرر بسیاری از کارشناسان ایمنولوژی، نامه 65 تن از رؤسای دانشکده‌ها و دانشگاه‌های علوم پزشکی و بسیاری از مردم برای اعمال تعطیلی موقت از جمله تعطیلی سراسری دو هفته‌ای برای قطع زنجیره انتقال بیماری و بازیابی توان کادر درمان پُرتلاش اما خسته کشور، شاهد برخی تصمیمات پُرابهام از جمله کاهش ساعت فعالیت مشاغل در مراکز استان‌ها و شهرهای پُر‌تردد و کاهش زمان خدمات‌دهی ناوگان حمل‌ونقل عمومی در تهران بودیم که باز هم به علت افزایش احتمال تراکم و داشتن نتیجه معکوس مورد انتقاد قرار گرفت.

,
,

در نهایت با تصمیم جدید ستاد ملی کرونا قرار است از روز شنبه محدودیت‌های جدید در سطوح مختلف در شهرهای با شرایط متفاوت کرونایی اعمال شود. از جمله در 150 شهر قرمز کرونایی با اعلام ممنوعیت مشاغل غیرضروری، ممنوعیت ‌تردد بین‌شهری با خودرو، ممنوعیت ‌تردد شبانه برای جلوگیری از مهمانی‌ها و گشت‌وگذار، افزایش دورکاری کارمندان و سایر موارد عملاً شاهد نوعی تعطیلی دو هفته‌ای خواهیم بود.
در این زمینه علی‌رغم برخی انتقادها به پاره‌ای از جزئیات طرح مثل نامشخص بودن تکلیف نیاز به ‌تردد ضروری از جمله مراجعه به مراکز درمانی در ساعت‌های ممنوعه، فشار مضاعف اقتصادی بر برخی از صاحبان مشاغل و افراد و خانواده‌ها، می‌توان در صورت تحقق برخی شرایط به اثرگذاری این طرح امیدوار بود.

,
,

موضوع اول لزوم همراهی و همکاری کامل مردم برای اجرا و تحقق و اثرگذاری این طرح است. توجه کامل به شرایط حساس و خطرناک این روزها و جدی گرفتن هشدارهای مکرر مسئولان وزارت بهداشت نسبت به در پیش بودن اوج‌گیری تلفات در صورت بی‌توجهی به توصیه‌ها و مشارکت کامل در اجرای محدودیت‌ها از سوی مردم در حقیقت شاه‌کلید گشایش و رهایی از دست این بیماری است.
به عبارت دیگر اگر همراهی مردم نباشد بهترین برنامه‌ها و طرح‌های مهار کرونا فقط بر روی کاغذ می‌ماند، پس همان‌طور که رهبر معظم انقلاب بارها تأکید کرده و خود نیز در عمل نشان داده‌اند، رعایت دستورات و تصمیمات ستاد ملی مقابله با کرونا برای همه لازم و ضروری است حتی اگر در مواردی انتقادهایی نیز وجود داشته باشد.

,
,

از سوی دیگر داشتن ضمانت اجرایی محکم و متقن در پیوست با دستورالعمل‌ها و محدودیت‌های ابلاغی موضوع مهمی‌ است که از طرف ستاد ملی مقابله با کرونا، دستگاه‌‌های اجرایی، انتظامی ‌و قضایی باید با دقت و حساسیت بالایی مورد توجه قرار بگیرد. به‌عنوان نمونه در طرح کاهش ساعت فعالیت مشاغل در روزهای گذشته با وجود برخی نقدها به اصل طرح، اما در عمل به علت نظارت ضعیف و نبود ضمانت اجرایی مناسب شاهد فعالیت گسترده تعداد زیادی از مشاغل در ساعاتی پس از زمان تعیین شده بودیم. حال اگر در محدودیت جدید که از روز شنبه اعمال می‌شود نیز شاهد اجرای نصفه و نیمه و تبدیل دستورالعمل‌ها به توصیه باشیم کار پیش نمی‌رود اما اگر با نظارت دقیق و قاطع این طرح به اجرا درآید می‌توان در کنار همراهی مردم نسبت به اثرگذاری آن امیدوار بود.

در این بین از مسئولان ارشد اجرایی به‌ویژه جناب رئیس‌جمهور انتظار می‌رود با تشریح این طرح از طریق گفت‌و‌گوی تلویزیونی با مردم تلاش بیشتری برای همراه کردن آنها از خود نشان دهند.
بی‌شک بخش نگران‌کننده چنین طرح‌ها و محدودیت‌هایی اثرات اقتصادی وارد شده به صنوف، کسبه و افراد بدون شغل و درآمد ثابت است. از آنجا که با توجه به شدت شیوع بیماری و نگرانی عمیق از خطر ابتلا و گسترش آن و لزوم اولویت دادن به حفظ جان همه اقشار و افراد جامعه چاره‌ای جز تعطیلی‌های اینچنینی وجود ندارد، در این بین وظیفه دولت است که با برنامه‌ریزی دقیق، سریع و همه‌جانبه مانع آسیب دیدن افراد و گروه‌های مذکور شود و در جهت جبران خسارت‌های احتمالی آنها نیز قدم بردارد. مواردی از جمله حمایت ویژه و پرداخت یارانه و وام مناسب به شرط اینکه به سهولت به دست همه این افراد برسد می‌تواند تا حد زیادی موثر باشد که خوشبختانه بنابر خبرهای اعلام شده ظاهراً دولت قدم‌هایی در این زمینه برداشته است. در این زمینه دادن مهلت بیشتر به کارفرمایان برای پرداخت حق بیمه کارگران، دادن فرصت مناسب برای پرداخت اقساط وام‌های عقب افتاده و موارد این چنینی نیز می‌تواند موثر باشد.

,
,

در این میان نقش افراد توانمند و هموطنان خیّر نیز مثل همیشه قابل توجه خواهد بود. همان‌طور که در موج اول شیوع کرونا ورود جوانان جهادی، ایجاد موج همدلی و تلاش همگانی برای دست‌گیری از نیازمندان باعث توفیقات چشمگیر در مبارزه با کرونا و اثرات ناشی از آن شد، این‌بار نیز با بسیج همگانی و ورود همه افراد توانمند می‌توان غول کرونا را به زانو درآورد. امید است با جدی گرفتن همگانی توصیه‌ها و دستورالعمل‌ها، دیگر شاهد از دست دادن محسن‌ها و مصطفی‌ها و مریم‌ها نباشیم، ان‌شاءالله.

همزیست باشیم با کرونا

, همزیست باشیم با کرونا,

سید صادق غفوریان در خراسان نوشت:

, سید صادق غفوریان در خراسان نوشت:,

دبیر کل سازمان بهداشت جهانی دو روز قبل در توئیتی نوشت: «یک واکسن به خودی خود شیوع کرونا را پایان نخواهد داد. ما همچنان باید به اقدامات کنترلی، آزمایش و قرنطینه مبتلایان، حذف تجمعات و تشویق افراد به مراقبت از خود، ادامه دهیم.»

این روزها، در کنار اخبار امیدوارکننده تولید و توزیع واکسن کرونا، اما شرایط شیوع این ویروس به نگران کننده ترین اوضاع خود در 9ماه گذشته در جهان رسیده است. کشورها به میزان حال و روز خود، کم و زیاد در نوعی سردرگمی و تشویش به سر می برند و تقریبا کشورهای اندکی هستند که توانسته اند خود را در این ماه ها و روند زیگزاگی ویروس، صددرصد آمیخته و همخوان کنند. ازسویی دیگر این ویروس نیز آن قدر کج و معوج است که هر روز بازی جدیدی رو می کند و جهان را با خود به این سو و آن سو می کشاند.

اما در این میان یک پرسش اساسی همچنان وجود دارد که آیا واقعا راهی برای مدیریت ماجرا و کاستن از حجم وسیع آلام آن نیست؟

به نظر می رسد بنابرآن چه در 9 ماه گذشته از بازی کرونا دریافته و تجربه کرده ایم فقط تا حدودی می توان شرایط و تبعات کرونا بر زیست اجتماعی و سلامت جامعه را تحت کنترل درآورد که البته این میزان، آن قدر ارزشمند و حیاتی است که می تواند از مواجهه یک جامعه با «بحران» جلوگیری کند. لذا از آن جا که از قرائن و شواهد بر می آید، این ویروس بنا ندارد به این زودی ها از جهان ما جدا شود. بنابراین در نهمین ماه زندگی با کرونا چاره ای نداریم جز تجدیدنظر در برخی روش ها و البته به کارگیری چند الزام که قطعا اهتمام بر آن می تواند ما را تا حدود زیادی در برابر ادامه آسیب ها مصون کند:

یک: همچنان باید باور کنیم کرونا را

تجربه و رفتارهای اغلب مردم جهان در مواجهه با کرونا به دلیل خستگی یا هر دلیل دیگری، آن طور که باید بازدارنده در برابر آسیب ها نیست. این موضوع الزاما به هموطنان خودمان ارتباط ندارد، بلکه در همه جای جهان رفتارهای شوخی انگارانه با کرونا وجود دارد. برای نمونه روز گذشته صفحه توئیتر «نیویورک پست» خبرگزاری مطرح آمریکایی، در خبری نوشت: «بیش از300 نفر در یک مراسم عروسی در واشنگتن به کرونا مبتلا شدند.» این رفتارها بدان معناست که هنوز بخش قابل توجهی از جهان، همزیستی با کرونا را باور نکرده و همچنان بر بروز رفتارهای رادیکال اصرار دارد. طبیعی است در این شرایط این ویروس که مهم ترین ویژگی اش «جهندگی» است، عرصه جهش می یابد و هر روز افراد بیشتری را درگیر خود می کند. این در شرایطی است که تنها راهکار ثابت و مشترک همه متخصصان در تمامی کشورها که از هفته های نخست پاندمی کرونا بر آن تاکید و اصرار داشته اند و دارند، اصل رعایت فاصله اجتماعی، پرهیز از تجمعات و جابه‌جایی های غیر ضروری و استفاده از ماسک بوده است. بنابراین اگر یکایک ما بپذیریم که در کنار تمامی مشکلات روزمره ای که بدان گرفتاریم، یک ویروس خطرناک نیز حضوردارد، قطعا نوع رفتارهایمان هم متفاوت خواهد بود. امروز انجام سفرهای تفریحی، گشت و گذارهای غیرضروری، مهمانی و دورهمی ها و بسیاری از عادت های دیگر، معنای پیشین خود را ندارد و باید باور کنیم و بپذیریم اگر «جان» عزیزانمان، پدران و مادرانمان که در معرض آسیب پذیری بیشتری قرار دارند برایمان مهم است، چاره ای جز تمکین به شرایط جدید را نداریم؛ اگرچه سخت است و تنفرآمیز.

دو: نان و جان

چالش «نان یا جان» که بهتر است بگوییم «نان و جان» از نخستین موضوعات مورد مناقشه بسیاری از کشورها بوده است. البته این موضوع در ماه های نخست نسبت به میزان توان اقتصادی کشورها دارای شرایط متفاوتی بود. طبیعتا کشورهای قدرتمند اقتصادی، بیشتر با موضوع کنار آمدند اما هرچه زمان گذشت و می گذرد دایره مصائب اقتصادی دولت ها حتی در کشورهای صاحب ثروت هم بزرگ تر و بیشتر می شود. در عین حال طبق هر قانون و عرفی، این وظیفه دولت است که امور اقتصادی مردم را در شرایط بحران مدیریت و هواداری کند. امروز بخش قابل توجهی از کسب و کارها و مشاغل به ویژه در بخش های کم درآمد دچار آسیب جدی شده است در عین حال شاهدیم که حمایت ها همچنان با کندی و فوت وقت، صورت می پذیرد. حالا که قرار است، حفظ سلامت را در کنار معیشت همسو و متوازن به پیش ببریم پس لازم است که در آستانه یک سالگی کرونا به گونه ای برنامه ریزی و عمل کنیم که تعداد آسیب دیدگان ناشی از تبعات کرونا به کمترین تعداد برسد.

سه: انفعال در مواجهه با کرونا

اگرچه هزینه های اقتصادی تبعات کرونا برای مردم و کسب و کارها گاهی کمرشکن بوده دولت نیز به همین نسبت متحمل هزینه های ناخواسته شده است اما آن‌چه در این میان جای انتقاد دارد، واکنش ها و رفتارهای کند و همراه با تاخیراز سوی دولت است که همچنان با گذشت 9 ماه از شیوع کرونا عجیب به نظر می رسد. برای نمونه این‌که هنوز پروتکل مشخصی برای حمایت های مالی از کسب و کارها و اقشار زیان دیده از کرونا نداریم و در حالی که قرار است دو روز دیگر (اول آذر)محدودیت های گسترده ای آغاز شود، تازه دستور بررسی بسته حمایتی آن از سوی رئیس جمهورصادر می شود که این یعنی هنوز سیستم مدیریت کرونا خود را با این شرایط آمیخته نکرده است. بماند که پروژه اطلاع رسانی درباره این محدودیت ها نیز حکایت پر غصه خود را دارد .اگر انتظار داریم مردم همزیستی با کرونا را بپذیرند و به محدودیت ها و پروتکل های سفت و سخت تن در دهند، انتظار هست دولت هم پس از 9 ماه، چابک تر و با برنامه منظم تری در خط مقدم جنگ با این ویروس قرار بگیرد.

آقای نوبخت! نه تحریم رفت نه اعانه دادید

محمد اسماعیلی در جوان نوشت:

آقای نوبخت! نه تحریم رفت نه اعانه دادید

, آقای نوبخت! نه تحریم رفت نه اعانه دادید,

محمد اسماعیلی در جوان نوشت:

, محمد اسماعیلی در جوان نوشت:,

۱. کشور‌های پیروز بعد از جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵) با هدف ایجاد نظم نوین، نهادی بین‌المللی با عنوان سازمان ملل را برای حفظ سلطه خود بر کشور‌ها تأسیس کردند که مهم‌ترین ابزار آن‌ها در تحقق چنین هدفی «تحریم» است. کما اینکه برخی از متفقین از جمله امریکا و بریتانیا و هلند به عنوان کشور‌های پیروز جنگ جهانی دوم از همان ابتدا تحریم‌های شدیدی علیه ژاپن اعمال کردند و حتی اموال ژاپن در امریکا بلوکه شد.

ایالات متحده به عنوان یکی از دولت‌های پیروز جنگ جهانی دوم در کنفرانس سانفرانسیسکو متن نهایی منشور ملل را تدوین کرده در طول شش دهه پس از تأسیس این سازمان، بدون توجه به قواعد حقوق بین‌الملل بعد از گذشت ۷۵ سال از جنگ جهانی «تحریم- تهدید» را همچنان جزو خطوط اصلی برنامه‌ریزی امنیت ملی خود می‌داند.

ایالات متحده امریکا در رویارویی با جمهوری اسلامی ایران نیز بنیادی‌ترین و اساسی‌ترین اهرم خود را «تحریم» قرار داده است که نمود عینی آن را می‌توان اعمال شش قطعنامه تحریمی توسط شورای امنیت و وضع ده‌ها تحریم یکجانبه توسط کنگره و دولت امریکا دانست. اثرات تحریم‌های ضدایرانی به قدری برای ایالات متحده حیاتی بود که باراک اوباما رئیس جمهور سابق ایالات متحده می‌گوید: «ما موثرترین تحریم‌ها را در پنج سال گذشته علیه ایران اعمال کرده ایم و همین کار سبب شده است ایران شاید معادل یک دهه رشد اقتصادی خودش را از دست بدهد. در زمان اعمال تحریم‌ها، عده‌ای بدبین بودند و می‌گفتند تحریم‌ها نتیجه‌ای نخواهد داشت. اما ما توانستیم به علت مؤثر بودن تحریم‌ها، ایران را وادار کنیم سر میز مذاکرات حاضر شود.»

وزیر خارجه کشورمان اصرار و پافشاری امریکا جهت اعمال تحریم‌های متنوع و متفاوت علیه کشورمان را به دلیل «اعتیاد» مقامات این کشور به تحریم می‌داند و این عبارت می‌تواند اطلاق داخلی نیز داشته باشد.

۲. تحریم همانگونه که مهم‌ترین ابزار تنبیهی جهت پیاده سازی «دکترین مهار ایران» توسط کشور‌های غربی است به سیاستی قابل اتکا جهت «دکترین مهار از داخل» نیز توسط یک جریان سیاسی تبدیل شده است. افرادی که در بدنه حاکمیت سیاسی کشور معتقد به نرمالیزاسیون رفتار ایران در عرصه‌های هسته ای، منطقه‌ای و موشکی هستند نخست با ایجاد رعب و هراس در افکار عمومی نسبت به اصل «تحریم»، مقدمات «توسعه قدرت حزبی» در هنگامه‌های انتخاباتی را فراهم و بعد از به قدرت رسیدن با قلب موضوع، لغو تحریم‌ها را مشروط به تصحیح رفتار حاکمیت سیاسی کشور عنوان می‌کنند.

در واقع «تحریم» همانگونه که غرب را برای موفقیت «دکترین مهار ایران» امیدوار کرده دسته‌ای از سیاستمداران داخلی را نیز ترغیب کرده است تا ناکارآمدی و ناتوانی جریان سیاسی خود را با این کلیدواژه توجیه کرده و از زیر بار هر انتقادی شانه خالی کنند. محمدباقر نوبخت معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه دوشنبه شب در پاسخ به برخی از انتقادات شکل گرفته نسبت به دولت در نامه‌ای اظهار می‌کند: «امروز مردم ایران به جای اعانه و یارانه از مدیران خود رفع تحریم و برداشتن زانوی زور از گلوی اقتصاد ایران را با حفظ عزت‌ملی طلب می‌کنند. مردم ما هنوز به خاطر دارند که با رفع تحریم می‌شود سال‌ها شاهد تثبیت نرخ ارز، تورم یک رقمی و رشد دو رقمی بود. دولت خواهان هیچ مذاکره‌ای نیست.»

معاون رئیس جمهوری در حالی ابراز می‌کند که «مردم رفع تحریم می‌خواهند نه اعانه و یارانه» که افکار عمومی هفت سال و اندی است به وعده‌های دولتمردان برای رفع تحریم‌ها دلخوش کرده و منتظر مانده تا دیپلمات‌های مجرب که به زبان بین المللی نیز تسلط دارند حداقل بخشی از این تحریم‌ها را لغو کنند. صنعت هسته‌ای را با همین بهانه تعطیل کردند، اما نه تنها تحریمی لغو نشد بلکه گستره فراخی نیز به خود گرفت.

عبارت «مردم رفع تحریم می‌خواهند نه اعانه و یارانه» ترجمان جمله معروف رئیس جمهوری در مناظرات انتخاباتی سال ۱۳۹۲ مبنی بر «چرخش همزمان چرخ سانتریفیوژ و چرخ زندگی مردم» است که به‌واسطه آن حائز آرای لازم برای تکیه بر کرسی ریاست جمهوری شد و امروز بعد از گذشت هفت سال نه چرخ معیشت مردم می‌چرخد و نه چرخ سانتریفیوژ.

۳. معاون رئیس جمهوری و سایر مقامات ارشد دولت همانند فاتحان عرصه تقابل و جنگ‌آوری با غرب سخن می‌گویند و انگار از اوضاع اقتصادی- معیشتی مردم اطلاعات دقیقی ندارند و کماکان به استانداردسازی رفتار ایران در عرصه هسته ای، موشکی و منطقه‌ای با سرنیزه معیشت متمرکز شده‌اند.

نتیجه عینی تلاش معاون رئیس جمهور و سایرهم کیشان برای رفع تحریم، افزایش غیرقابل باور مشکلات اقتصادی نظیر گرانی، بیکاری، فقر، رکود و ... است آن‌هم در حالی که بعد از گذشت هفت سال نه «رفع تحریم»‌ها اتفاق افتاده و نه «اعانه و یارانه ای» دندان گیر به مردم داده شده و جالب‌تر اینکه ارزش واقعی یارانه ماهیانه دریافتی مردم برخلاف سال ۸۹، زیر ۴ هزار تومان است!

طبیعی است که مردم دوست ندارند دولت معیشت و نان شب آن‌ها را جهت تأمین منافع حزبی و جناحی به گروگان گرفته و بعد از گذشت هفت سال به جای پاسخ دهی و تعیین طرح و ایده‌ای با قابلیت اجرا جهت حل مشکلات معیشتی، وعده مجدد «لغو تحریم ها» آن‌هم در دولت بعدی داده شود. قاعدتاً مردمی که نان شب آن‌ها با هدف «دکترین مهار جمهوری اسلامی» به گروگان گرفته شده، دوست ندارند علاوه بر امنیت ملی، عزت نفس و مناعت طبع شان در پای خواسته‌های حزبی و جناحی ذبح شود.

مطبوعات گفتند و گوش شنوایی نبود‌!

جعفر گلابی در آرمان نوشت:

بالاخره مسئولان و ستاد ملی مقابله با کرونا پذیرفتند که چاره‌ای جز محدودیت‌های شدید و همه‌جانبه وجود ندارد و قرار است که از شنبه طی برنامه‌ای گسترده مقابله‌ای موثرتر با اپیدمی موجود انجام شود. البته همین مقدار هم از هم‌اکنون به نظر می‌رسد کافی نیست و بعید به نظر می‌رسد که همه اهداف موردنظر را تامین کند ولی به‌هرحال باید از آن استقبال کرد و هرکس به فراخور توان و نفوذی که دارد در موفق شدن آن کوشش کند. اما در این میان یک نکته بسیار مهم و اساسی روشن شد که پرداختن به آن ضروری به نظر می‌رسد. مسلما مسئولان بلندپایه به اعمال این محدودیت‌ها اعتقاد پیدا کرده‌اند و خطر روزافزون بروز یک فاجعه آنها را به این نقطه رسانده است، در این صورت سوال بزرگ این است که مگر اغلب مطبوعات از چندین ماه پیش هشدارهای لازم را ندادند و مگر با تمام توان بلندگوی کارشناسان مربوطه نشدند که اوضاع وخیم‌تر خواهد شد و هرچه سریع‌تر باید به محدودیت‌ها و تعطیلی‌های گسترده رو آورد؟

پس چرا در میان مسئولان تصمیم‌گیر این همه توصیه و انذار و تاکید و حتی فریاد شنیده نشد و به آن وقعی ننهادند؟ آیا ضروری آن نبود که کمی پیشدستانه به استقبال پاییز پرخطر می‌رفتیم و همین برنامه را قبل از رسیدن تلفات به عددهایی چون 400 و 500 پیاده می‌کردیم و اتفاقا هزینه‌های اقتصادی کمتری می‌پرداختیم؟ آیا در تشخیص شدت یافتن موج همه‌گیری در پاییز و زمستان تردیدی وجود داشت و اجماع کارشناسان متوجه آن نبود؟اتفاقا در این میان بجز یک روزنامه که پز روشنفکریش اجازه نمی‌دهد به مسائل پوپولیستی!!! مثل سلامت مردم!!! خیلی توجه کند تقریبا همه روزنامه‌ها با انواع گرایش‌های سیاسی با بیشترین تیترها و عکس‌ها و یادداشت‌ها و گزارش‌ها به موضوع پرداختند و از مسئولان مصرانه می‌خواستند که با گستردگی، اراده و شدت بیشتری به مقابله با کرونا بپردازند و تصمیم‌های ضروری را هنگام رسیدن کارد به استخوان به تعویق نیندازند.

هرچه بوده گذشته است ولی این نکته اساسی بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند که مطبوعات و رسانه‌ها خصوصا رسانه‌های مستقل چشمان بیدار جامعه‌اند و نه‌تنها مستحق نفی و نهی و اکراه و برخورد و بی‌اعتنایی نیستند که باید قدرشان شناخته شود و اجازه داده شود که آزادانه کار خود را در همه زمینه‌ها انجام دهند و حداقل دلسوزی‌هایشان شنیده شود. معلوم نیست چه رازی در کرسی‌های مسئولیت نهفته است که بسیاری از انسان‌ها هنگام جلوس بر آن گوش‌هایشان سنگین می‌شود و حتی از شنیدن سخنان اجماعی و بدیهی که محل مناقشات گروهی و جناحی نیست هم طفره می‌روند !؟

اینجا جان انسان‌ها به ثانیه‌های تصمیم گره خورده است و گاهی ضروری بوده و هست که مسئولان شبانه جلسه بگیرند و حتی مسائل را به فردا وانگذارند چه رسد که کشوری در انتظار شنبه‌ها بنشیند و دربرابر کشتاری که کرونا می‌کند ازسرعت مقابله غفلت کند. اگر حالا محترمین مسئول به نقطه‌نظرات کارشناسان و روزنامه‌ها رسیده‌اند حداقل در مراحل بعدی گوش‌هایشان را تیز کنند و بپذیرند که ممکن است در گفته و نوشت‌های منتقدان سخن حقی وجود داشته باشد. یکی از این سخنان تمرکز فوق‌العاده و همه‌جانبه روی مقابله با این اپیدمی است که هنوز هم به نظر می‌رسد آنچنان که باید فراهم نشده است! آقای وزیر کشور به استانداران و فرمانداران عتاب می‌کند که چرا از انواع اهرم‌های برخورد که....

در اختیارشان گذاشته شده است، استفاده نمی‌کنند و تعلل‌کنندگان در مبارزه با کرونا را به مجازات نمی‌رسانند!؟ ولی خودش پاسخ نمی‌دهد که در تمام 9 ماه نفسگیر گذشته کدام فرماندار یا استاندار را به‌خاطر تعلل در این امر مهم عزل یا حداقل توبیخ کرده است؟ مسلما استان‌ها در مبارزه با همه‌گیری کنونی برخوردی مشابه و مساوی نداشته‌اند و حتما در میان آنها قوی‌تر و ضعیف‌تر، با اراده و کم‌اراده، فعال و غیرفعال وجود داشته است، کی و کجا وزیر محترم کشور استاندار یا فرمانداری را برای عدم ارائه کارنامه قابل قبول عزل یا توبیخ کرده و اگر مواردی بوده است چرا آن را علنی نکرده‌اند تا عبرت دیگران شود و همه مسئولان کوچک و بزرگ بدانند که به موازات شوخی نداشتن کرونا مسئولان کشوری هم در مبارزه با آن شوخی ندارند؟

مطبوعات گفتند و گوش شنوایی نبود‌!

, مطبوعات گفتند و گوش شنوایی نبود‌!,

جعفر گلابی در آرمان نوشت:

, جعفر گلابی در آرمان نوشت:,

انتقاد مردمی - انتقاد جناحی

, انتقاد مردمی - انتقاد جناحی,

جلال خوش چهره در ابتکار نوشت:

, جلال خوش چهره در ابتکار نوشت:,

دیرزمانی است که مردم از شعارها و بزک‌کاری‌ها عبور کرده‌اند. این عبور، راست و چپ، اصلاح طلب و اصولگرا نمی‌شناسد. مردم با تکیه بر تجربه گران خود، حالا هردو را به یک چوب می‌رانند. اکنون زمانه‌ای است که جذابیت مردمی یک نگرش‌، تنها با وعده‌های مربوط به آینده نامعلوم حاصل نمی‌شود بلکه باید شجاعت توصیف و تبیین آنچه هست و تجویز ایده‌ای درخور آنچه باید به راستی انجام گیرد را با خود داشته باشد. در یک کلام؛ پوپولیسم چون گذشته کارساز نیست.

دولت دوازدهم این روزها زیر سخت‌ترین فشارها، انتقادها و مخالفت‌ها قرار دارد. اصیل‌ترین انتقادها را مردم دارند که بدون چشم‌داشت جناحی، تنها نگران معیشت و عبور از بی‌ثباتی در امنیت سفره‌های خود هستند. اقدام‌های نمایشی و شعارهای کسالت‌بار نه از بار مشکلات مردم می‌کاهد و نه جذابیتی را برای عاملان آن ایجاد می‌کند. مهم‌تر اینکه درک عمومی از بسیاری انتقادها از دولت به‌رغم واقعی بودن آن با هدف منتقدان، ماهیتی متفاوت دارد. دو مقام بلند‌پایه دولت در روزهای اخیر و در پاسخ به انتقادهایی که از تریبون‌های رسمی به دولت شده پاسخی درخور تامل داده‌اند. «اسحاق جهانگیری» معاون اول رئیس‌جمهوری گفته است: «بودجه چوب ادب سیاستمدارانی است که شعار می‌دهند».

«محمدباقر نوبخت» رئیس سازمان برنامه و بودجه نیز گفته است: «مردم رفع تحریم‌ می‌خواهند و نه اعانه و یارانه». او تصریح کرده که «معیشت» حرف نخست مشکلات مردم است. ترجمه سخنان دو مقام یاد شده این است که چاره برون رفت از مشکلات، تنها بیان آن و یا توصیف صرف اوضاع نیست. آنچه مهم‌تر می‌نماید تبیین صادقانه چرایی و چگونگی بروز مشکلاتی است که هر روز بیش از گذشته ـ به‌ویژه ـ بر سفره معیشت مردم سایه می‌اندازد. دست آخر اینکه برای عبور از وضع حاضر چه راهکار واقعی به عنوان ایده جذاب می‌تواند چاره کار باشد. آیا اقدام‌هایی مانند مصوبه یارانه‌کالاهای اساسی بدون توجه به منابع مالی تامین‌کننده آن و یا طرح افزایش تعرفه‌های گمرکی بدون لحاظ پیامدهای تورمی آن می‌تواند نزد افکار عمومی به عنوان ایده‌های جذاب و کارآمد مورد توجه قرار گیرد؟

چالش اصلی با بسیاری از انتقادها به عملکرد دولت دوازدهم، نه صرفا آمار و ارقامی است که بضاعت اقتصادی را برای مردم سخت کرده، بلکه نقدهایی است که از ‌منظر جناحی و نه ملی ابراز می‌شود. در همین راستا دیده می‌شود که ایده‌های دولت در معرض حملات منتقدانی قرار می‌گیرد که در نگاه آنان عنصر منافع ملی به عنوان ابزار حل اختلاف‌های نظری کمتر مورد توجه است. ماهیت کارکردی انتقادهایی از این دست بیشتر به چالش گرفتن اقتدار دولت چه در سیاست داخلی و چه خارجی است. بدتر از همه تلاش برخی در ایجاد تردید و ابهام نسبت به برنامه‌هایی است که دولت در بزنگاه‌های مختلف در دستور کار قرار می‌دهد. این در حالی است که کوشش می‌شود به افکار عمومی مدام چنین القا شود که دولت در انجام وظایف خود ناکارآمد بوده و در پاسخ به نیازهای پیچیده اقتصادی و سیاسی ناتوان است. طرفه اینکه منتقدانی از این دست، ایده‌ای جایگزین هم نداشته و یا صراحت بیان آن را ندارند.

مشکلات جاری از نظر هیچ‌کس پنهان نیست. مردم بیش از همه آن را لمس می‌کنند. آنان به درستی دریافته‌اند که توانمندی و جذابیت ایده‌ها در واقعی بودن توصیف، تبیین مشکلات و سرانجام تجویز راهکارهای برون رفت از آن است. اما برخی انتقادها از منظر جناحی چنان می‌نماید که به سختی می‌توان باور کرد منتقدان در آینده نه چندان دور که خود را برای آن آماده می‌کنند، خواهند توانست امنیت خارجی و توافق داخلی را به عنوان عوامل ثبات سیاسی ـ اقتصادی کشور در رفتار خود تضمین کنند. باور کنیم که دیر زمانی است مردم از شعارها و رقابت جناح‌ها عبور کرده‌اند. آنان کارآمدی می‌خواهند. انتقاد از دولت فضیلت نیست وقتی همین وضع می‌تواند در آینده برای منتقدان امروز هم تکرار شود.

,
,

انتهای پیام/ک

]

برچسب ها
#
#
#
#
#
#

سرمقاله روزنامه های امروز کشور؛

آقای نوبخت! نه تحریم رفت نه اعانه دادید/کرونا را شکست می‌دهیم اگر...

ارسال دیدگاه

درباره ما

ارتباط با ما