به مناسبت روز جهانی نابینایان
درد نابینایان ندیدن نیست؛ دیده نشدن است
درد نابینایان ندیدن نیست؛ دیده نشدن است. غصه نابینایان کارفرمایانی است که تحصیلات و توانمندی آنها را نمیبینند و اشتغال ترجیعبند مثنوی مشکلات آنها است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا روز عصای سفید ؛ روزی است که روشن دلان جهانْ طراوت، پویایی و نشاط را به جویبار زندگی فرامی خوانند. در این روز روشن ضمیران فریاد می دارند: ما هم تپیدن قلب زندگی و زدن نیض طبیعت را احساس می کنیم. ما حتّی می توانیم با همین چشمان به ظاهر بسته خویش، در زلال شعور و صفای فطرت خدایی مان، جلال و جمال حضرت حق را بنگریم. می توانیم با چشم لامسه خود با همه کس و همه چیز سخن بگوییم و حتی با تأمل در گردش حکیمانه چرخ روزگار، به مهمانی همه نشانه های خلقت برویم. عصای سفید چونان پرچمی است که به نشان استقلال در دست روشن دلان به حرکت درمی آید و آینه ای است که قدرت و نعمت خدایی را به تماشای تأمل و تفکر دیگران می گذارد. به همین مناسبت خبرنگار مرآت با طاهره همتیان ،کارشناس امور معلولین و یکی از روشن دلهای فعال استان سمنان به گفتگو پرداخت که در ادامه می خوانیم:
, شبکه اطلاع رسانی دانا, روز عصای سفید ؛ روزی است که روشن دلان جهانْ طراوت، پویایی و نشاط را به جویبار زندگی فرامی خوانند. در این روز روشن ضمیران فریاد می دارند: ما هم تپیدن قلب زندگی و زدن نیض طبیعت را احساس می کنیم. ما حتّی می توانیم با همین چشمان به ظاهر بسته خویش، در زلال شعور و صفای فطرت خدایی مان، جلال و جمال حضرت حق را بنگریم. می توانیم با چشم لامسه خود با همه کس و همه چیز سخن بگوییم و حتی با تأمل در گردش حکیمانه چرخ روزگار، به مهمانی همه نشانه های خلقت برویم. عصای سفید چونان پرچمی است که به نشان استقلال در دست روشن دلان به حرکت درمی آید و آینه ای است که قدرت و نعمت خدایی را به تماشای تأمل و تفکر دیگران می گذارد. به همین مناسبت, خبرنگار مرآت , با طاهره همتیان ،کارشناس امور معلولین و یکی از روشن دلهای فعال استان سمنان به گفتگو پرداخت که در ادامه می خوانیم:,
, حدود 6 دهه پیش در سال 1345 بود که دو تن به اسامی بروک وپری آمدند دست به تهیه عصای سفید زدند و این عصای سفید را در 9 ماده تنظیم کردند که هدف از تشکیل عصای سفید حضور فعال نابینایان در اجتماع بود که قبلا به آنها بها داده نمی شد ولی از آن موقع کاری کردند که نابینایان هم مثل افراد دیگر بتوانند حضور فعالی در اجتماع داشته باشند .
,طاهره همتیان یکی از روشن دلان سمنانی است .وی از دوران تحصیلش برایمان می گوید: چون در سمنان آموزشکده مناسبی برای تحصیل وجود نداشت به تهران رفتم و درس خود را در آموزشگاه شهید محبی خواندم و در سال 66 برای اولین باری که در کنکور شرکت کردم با رتبه 70 یا 80 در دانشگاه علامه تهران در رشته علوم تربیتی مجاز شدم.بعد از اتمام درسم به سمنان آمدم و در بهزیستی استخدام شدم و حدود 23 سال است که مشغول به کار هستم و در حال حاضر کارشناس امور معلولین استان سمنان هستم.
,
, در ادامه طاهره از مشکلاتی که در دوران تحصیل داشت گفت: در کلاس های بچه های استثنایی فقط 8 دانش آموز بودند تا یادگیری آنها بهتر باشد ولی باز هم ما از لحاظ وسایل آموزشی و کمک آموزشی محدودیت داشتیم .معلم بعدظهرا هم می ماند و کتاب فارسی را دیکته می کرد و آن موقع که تنها لوح و قلم بود ما با آن می نوشتیم.در آن زمان که نه کتابی بود و نه کامپیوتری بعضی از در سها مانند تاریخ ،جغرافیا، علوم را برایمان ضبطی می کردند و ما با گوش دادن آنها را یاد می گرفتیم.
,طاهره می گفت: در دانشگاه هم سعی می کردم که با گوش دادن، درس را یاد بگیرم و واقعا برای استادهایم جای تعجب بود که نمرات من خیلی بالاتر از آنهایی بود که دارای کتاب و امکانات بودند. ومعدلم در پایان تحصیلات 99/19 شد.
,همتیان با توجه به حمایت های دولت از نابینایان بیان کرد:دولت قبلی به صورت غیرمستقیم از طریق بهزیستی حمایت می کرد.ولی متاسفانه بهزیستی مناسب سازی ها را در نظر نمی گیرد.
,,
مرآت نیوز کافی است یک روز چشمان خود را ببندید و عرض یک خیابان را طی کنید تا پی ببرید مناسب سازی یعنی چه.
, مرآت نیوز کافی است یک روز چشمان خود را ببندید و عرض یک خیابان را طی کنید تا پی ببرید مناسب سازی یعنی چه, مرآت نیوز , . , . ,طاهره از همه نابینایان خواست :تا مثل افراد بینا کار کنند و درس بخوانند . و در واقع در اجتماع باید تساوی فرصت ها در وضعیت نابینایان هم اعمال شود .
,مرآت نیوز، اشتغال مقدمه ساخت زندگی مطلوب است، اما نابینایان علی رغم کسب مهارتها و طی کردن مدارج دانشگاهی همواره در استخدامها از سوی بخش دولتی و خصوصی نادیده گرفته میشوند.
, مرآت نیوز، اشتغال مقدمه ساخت زندگی مطلوب است، اما نابینایان علی رغم کسب مهارتها و طی کردن مدارج دانشگاهی همواره در استخدامها از سوی بخش دولتی و خصوصی نادیده گرفته میشوند, مرآت نیوز،, . , . ,من برایم همیشه سوال بود که آیا نابینایان خواب هم می بینند؟این سوال را از طاهره پرسیدم .
,روشن دل سمنانی در جواب گفت: بله نابینایان هم خواب می بینند. خوابهای آنها متفاوت است کسانی که بینا بودند و بعد نابینا شدند خواب آنها با تصویر است ولی کسانی که مادر زادی نابینا هستند به همان صورتی که هستند خواب می بینند ، تصاویر را نمی بینند در خواب هم فقط صدا را می شنوند .
,پیام طاهره به تمامی نابینایان : ما همیشه می گوییم گل بی عیب خداست. اگر یک نابینا دچار نقص بینایی است که معلولیت است و محدودیت نیست را دارد وقتی اجتماع حضور پیدا کنند و ببینند کسانی هستند که موفقند بالاخره در اجتماع حضور پیدا می کنند. نابینایان انگیزه شان را هرگز از دست ندهند و آنها فرقی با بچه های عادی ندارند و می توانند خیلی از کارها را انجام بدهند که افراد بینا قادر به انجام آن نیستند و خودشان را دست کم نگیرند و انزوا و گوشه گیری را پیشه کار خود قرار ندهند.
,حرف پایانی طاهره همتیان با مسئولین این بود: مسئولین بیشتر معلولین را بشناسند و به نیازمندیهایشان پی ببرند و این را بدانند که ما فرقی با آنها نداریم متاسفانه ما هرکاری که می کنیم آن شناخت واقعی را از ما به دست نمی آورند.
,من در پایان از طاهره خواستن تا برایمان با دستگاه ماشین نویس خود کار کند ،جالب اینجا بود که او با دستانی توانمند و متنهایی را تایپ کرد که ما عمرا بتوانیم این نوشته ها را بخوانیم و از آن چیزی بفهمیم.
,
, ,
,
, حال دوباره رفت پشت میز کامپیوتر خود نشست و متنی بسیار جال برایمان تایپ کرد،این را هم به شما بگویم که کامپیوتر وی گویا بود و او اصلا یک کلمه هم اشتباه تایپ نکرد متن تایپی او این بود:
,به آفتاب سلامی دوباره خواهم کرد به جویبار که در من جاری بود و........
,
,
,
,
, به گزارش مرآت شاید شادی کمی از آنها دورتر باشد، تنها کمی؛ چراکه وقتی در جستجوی نبض زندگی پا به خیابانهای شهر میگذارند و عصای سفیدشان زندگی را جستجو میکند راه پیش پایشان چندان هموار نباشد.
, به گزارش مرآت , به گزارش, شاید شادی کمی از آنها دورتر باشد، تنها کمی؛ چراکه وقتی در جستجوی نبض زندگی پا به خیابانهای شهر میگذارند و عصای سفیدشان زندگی را جستجو میکند راه پیش پایشان چندان هموار نباشد, . , . ,کاش غم آنها تنها غم ندیدن و نه دیده نشدن بود، چرا که وقتی با هزاران امید پله پله کلاسهای درس و سالهای دانشگاه را طی میکردند، آینده برایشان روشن بود، اما حال در جستجو کار نه تنها پاهایشان شاید عصایشان هم خسته شده باشد.
, کاش غم آنها تنها غم ندیدن و نه دیده نشدن بود، چرا که وقتی با هزاران امید پله پله کلاسهای درس و سالهای دانشگاه را طی میکردند، آینده برایشان روشن بود، اما حال در جستجو کار نه تنها پاهایشان شاید عصایشان هم خسته شده باشد, . , . ]
ارسال دیدگاه