زیر پوست زد و بندهای اطلاع‌رسانی چه می‌گذرد؟/کاپیتان شهر چه کسی را دریبل می‌زند؟

چندصباحی بود در کنار زمین بازی شهر، تابلوی تعویض را بالا برده بودند و تازه نفسی وارد میدان شده بود، غزال تیزپای تازه نفس، یک تنه توپ را در اختیار گرفت و با شعار این که از جنس همین زمین است و به خوبی آن را می شناسد و به آن عرق دارد، میدان را به دست گرفت، شاید اولش همه صد حیف که آن رفت و صدشکر که این آمد را زمزمه می کردند، چرا که یار تازه نفس که کاپیتان تیم هم بود، پاس کاری‌اش حرف نداشت، وعده‌ی گل و پاس گل را هم کلی داده بود، هرچند به زور، خود را به مربی تحمیل کرده بود.

بعد از مدتی آقای کاپیتانی که حرف زدن بلد نبود، خودش را در قاب یک سخنران هم دید و شروع به سخنرانی هایی کرد و حرف هایی زد، بعضی ها را تکریم کرد و یاران قبلی تیم را هم تا می توانست کوبید، تا این که بعضی رفت و آمدها در اطراف آقای کاپیتان شروع شد و برخی چهره‌های مطرح هم به دیدارش می آمدند، اما آقای کاپیتان برای دریبل زدن با اطمینان، نیاز به یک اطلاع رسانی قوی و پوششی داشت.

اوایل که خبرنگاران صاف و ساده و از همه‌جا بی خبر، حسابی دورش می چرخیدند و صحبت‌های ناقص و سخنرانی‌های بی‌محتوایش را پینه زنان در جراید و سایت‌ها انعکاس می‌دادند، او هم با خیال خام موفقیت در این عرصه، هم به تک‌روی‌هایش ادامه می‌داد، هم حرف می‌زد و چه خوب شعار می داد تا اینکه یک روز در بی‌خبری دیگران، یکی از خبرنگاران، او را در کنار زمین، با یکی از افراد مخالف برگزاری بازی‌ها دید و شد آنچه باید یا نباید که می‌شد.

ناگهان این خبرنگار، نورچشمی آقای کاپیتان شد، بعضی بازی‌های داخل خانه بدون حضور خبرنگاران، پشت درهای بسته انجام می شد و در بعضی بازی‌های حساس خارج از خانه هم فقط این خبرنگار همراهش بود، شاید نماد آبی‌رنگ همراهش هم وسوسه کننده بود، در هر حال هرچه بود، به یارگیری رسانه‌ای شبیه‌تر بود.

تا این که در اثر عدم مدیریت موفق در بکارگیری و دعوت از خبرنگاران برای پوشش بازی های دوستانه و رسمی‌ای که اتفاق می افتاد، پس از چند ماه، دیگر صبر خبرنگاران به پایان رسید و نامه‌ای به آقای کاپیتان تیم شهرشان نوشته و آن را رسانه ای کردند، متن نامه به آقای کاپیتان به شرح ذیل است:

بسمه تعالی

إِنَّ اللَّهَ عَالِمُ غَیْبِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ/ فاطر- ۳۸

آقای کاپیتان!

سلام علیکم

بی مقدمه!

میدان بازی را خبرنگاران دور زمین ثبت می کنند، آن عده‌ای هم که مستقیماً دور زمین بازی حاضر هستند، صحنه های آهسته و عکس ها را از دست می دهند، همین‌ها هم برای مرور خاطرات دریبل‌زنی شما، باید به جراید و سایت های خبری رجوع کنند، هر خبرنگاری هم با نگاه مربوط به خودش قلم می زند یا گزارش می دهد.

استفاده از برخی خبرنگاران خاص یا پشتیبانی مالی آن عده، آن هم در بی خبری سایر خبرنگاران، وعده‌ی سر و سامان دادن شما به تمام قسمت های بیرون و درون زمین بازی را عملی نمی کند.

حتی اگر مستقیماً این اتفاقات عدم حضور برخی خبرنگاران به علت بی اطلاعی از جریانات در حال وقوع در زمین بازی، به شما مربوط نباشد اما به این علت که شما خود را نماینده عالی سرمربی در تیم می دانید، تمام قضایا به نام شما رقم می‌خورد.

بهتر است، از ظرفیت همه‌ی خبرنگاران، در ثبت صادقانه‌ی اتفاقات زمین بازی استفاده کنید، یادمان هست در کنفرانس مطبوعاتی با اصحاب رسانه، پیش از شروع رسمی کار شما در تیم، چه شعارهایی می دادید، این که چه کسی مقصر این کوتاهی هاست، بحث دیگری است، حواس‌مان به وانفسای زیر پوست اطلاع رسانی های بازی‌ها هست.

حال که در حال تعویض یاران تیم هستید، بهتر است افراد با سواد رسانه‌ای و اطلاع‌رسانی بالا را انتخاب کنید و یا حداقل مدیر برنامه‌های (بخوانید مشاور، روابط عمومی، مسئول دفتر و...) قوی برای آنان در نظر بگیرید.

در هر حال، اصحاب رسانه، رسالتی دارند و برای انجام آن به صحنه آمده اند، بستن کار با افرادی که فقط منفعت‌طلبی و مباحث مالی برای آنان در اولویت است که باعث می‌شود یکی به میخ بزنند و یکی به نعل، هم اذهان بیدار تماشگران در ورزشگاه و هم کسانی که در منزل خود از پای سایت‌ها و جراید اتفاقات را رصد می‌کنند را هوشیارتر می کند که ...!

در ضمن حواس‌مان به برخی یارگیری‌ها در گوشه و کنار، برخی رفت‌وآمدهای مشکوک افراد با سابقه‌ی خراب به اطراف زمین بازی و صحبت های درگوشی در جلسات و برنامه ها که از این و آن نگو، هم هست.

امیدواریم با نگرشی نو نسبت به پرچمداران بازخورد دهنده‌ی دریبل ها و یکه تازی های شما در زمین بازی، به همه‌ی سلایق و صاحب نظران، که پیشانی اطلاع رسانی در شهر و حتی استان و کشور هم هستند، اجازه‌ی حضور در صحنه، اطلاع‌رسانی به موقع و نقد منصفانه را بدهید.

انتهای پیام/گ