آیندهای تلخ در پشت تصمیمات وزارت ورزش:
تبعیض در رشته های ورزشی بلای جان مدال آوران
وضع موجود در ورزشهای مدالآور در حال نزدیک شدن به مرحله هشدار است و با نحوه مدیریت فعلی مسئولان فدراسیونهای مربوطه بیم آن داریم که روزی حسرت روزهای از دست رفته را بخوریم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از جام پارسی، ورزشهای مدالآور چند سال گذشته با وضعی که به وجود آمده نهتنها رشدی نداشته بلکه روزبهروز از بنیه و توانشان کاسته میشود و رشتههای دیگر ورزشی با مدیریت صحیح و دید بلندمدت از آنها پیشی میگیرند.
نمونه بارز مدیریت صحیح در رشتههای ورزشی را میتوان در والیبال لمس کرد که با آیندهنگری یزدانی خرم و طرحریزی برنامههای منسجم برای این رشته و طی طریق آن توسط داورزنی ثمرات ارزشمندی را نصیب ورزش کشور کرد.
اما باید گفت ورزشهایی که روزی امید ورزش ایران و گل سرسبد ورزش ما در بازیهای آسیایی، جهانی و المپیک بودند، رفتهرفته بهروزهایی میرسند که امید مدالآوری از آنها به یک آرزو تبدیل شود و مدیران ارشد این رشتهها در فدراسیون تنها برای تظاهر که این نتایج به دلیل بالا بودن سطح مسابقات بهدستآمده و کشورهایی دیگر همچنین نتایج و چنان مدالهایی کسب کردند، اذهان عمومی را سرگرم میکنند و دم از حمایت و برنامهریزی میزنند.
ورزش وزنه برداری که روزهای خوش آن هنوز در یاد ورزش دوستان است و روزهای قدرت نمایی حسین رضا زاده رکورد دار جهان و بهداد سلیمی دیگر سنگین وزن مدال آور به دلیل شیرینی قهرمانی هایشان در اذهان عمومی حک شده است و ایرانیان دوست ندارند تا با بی تدبیری، خاطره تلخ بر اذهان نقش بندد و این چیزی است که این روزها دغدغه فکری برای دوستداران ورزش وزنه برداری ایجاد کرده است.
نکته قابل تأمل آنجاست که اگر پای صحبتهای قهرمانان این رشته بنشینید چیزهایی میگویند که آه و افسوس همگان را درمیآورد.
بهداد سلیمی که نام پرآوازه آن در بین تمام ورزشکاران جهان شناختهشده و آن را با عنوان قویترین مرد جهان میشناسند درباره حمایت از این رشته مدالآور المپیکی میگوید: "مسئولان ورزش کشور اگر از این پس از بهداد سلیمی یا دیگر ورزشکاران تراز اول کشور مدال طلا میخواهند باید حمایت بیشتری از آنها داشته باشند، این نمیشود که انتظارها از بهداد سلیمی در حد 100 باشد اما رسیدگیها در حد صفر، ما در شرایط بدی در تهران تمرین میکنیم، وضعیت تغذیه ورزشکاران به هیچوجه خوب نیست، وضعیت خوابگاهها هم به هیچوجه درشان یک ورزشکار ملی نیست".
باید گفت حمایتها از سطح وزارت به پایین ضعیف است و نوعی تبعیض برای رشتههای ورزشی قائل شدهاند به طوری که در برخی رشتههای فاقد عنوان هزینههای میلیاردی میشود و در اکثر رشتههای مدالآور قائل به هزینه و سرمایهگذاری بلندمدت نیستند که دراینباره بهداد سلیمی اینچنین میگوید: "من نمیگویم بهاندازه فوتبال به رشتههایی مثل وزنهبرداری توجه شود اما حداقل میتوان یکدهم فوتبال، که در این سالها هیچ افتخاری برای کشور رقم نزده، به رشتههای مدالآور توجه کرد."
این در حالی است که افتخارات فوتبال به 4 بار حضور در جام جهانی 3 عنوان قهرمانی و 4 عنوان نائب قهرمانی در جام ملتهای آسیا و همچنین 3 عنوان قهرمانی و 2 نایبقهرمانی در بازیهای آسیایی که آخرین قهرمانی در جام ملتهای آسیا به 38 سال پیش و در سال 1976 برمیگردد و آخرین قهرمانی در بازیهای آسیایی در سال 1998 رخ داد که نزدیک به 16 سال از آن میگذرد.
با شواهد و قرائن موجود میتوان گفت که نزدیک به دو دهه در فوتبال ایران هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است حالآنکه در سه رشته کشتی، وزنهبرداری و تکواندو تاکنون نزدیک به 60 مدال رنگارنگ تنها در مسابقات المپیک کسبشده است و رشتهای همچون فوتبال که بیش از نیمی از بودجه ورزش کشور را به خود اختصاص داده است مقامهایی مربوط به 38 سال پیش در جام ملتهای آسیا را یدک میکشد و دریغ از یک مقام در سالهای اخیر!
با این تفاسیر صحبتهای بهداد سلیمی چندان دور از منطق نیست و بها دادن به چنین ورزشی هرچند پرطرفدار تنها آه و افسوس را به همراه خواهد داشت.
حال باید دید که چه اتفاقی افتاده که مسئولان رشته وزنهبرداری در پشت وعده وعیدهای خود، پنهان میشوند و چنین دلاور مردانی را حمایت نمیکنند.
بهطور مثال وعدههایی که به بهادر مولایی وزنهبردار +105 کیلوگرم و دارنده 2 مدال طلا و 4 نقره نوجوانان، جوانان و مسابقات جهانی و آسیایی درباره عمل جراحی دادهشده بود به گفته وی چندان عملی نشد و باعث شد تا بهادر در صفحه شخصیاش در اینستاگرام اینگونه بنویسد: "«2 روزه که از عمل جراحیام می گذره، خیلی خسته شدم، خیلی داغونم،تازه دارم بعضیها رو میشناسم که تا وقتی سالمم در کنارمم. خیلی جالبه، خیلی».
مولایی در رکوردگیری قبل از اعزام تیم به بازیهای آسیایی اینچئون مصدوم شد و این اتفاق در حالی افتاد که قرار بود فدراسیون تمام هزینههای عمل جراحی وی که در 7 آبان 93 انجام شد را پرداخت کند و شاید گلایه نایبقهرمان جهان هم به همین دلیل باشد.
همچنین جواد خوشدل مربی سابق تیم ملی وزنه برداری در خصوص ارزیابیاش از رقابتهای وزنهبرداری جهان می گوید:"با توجه به تغییر مربی، تغییراتی در ترکیب تیم ملی و نحوه تمرینات پیش آمد که نتیجه آن مصدومیتهای بیشتر وزنهبرداران در سال گذشته بود، نتیجهای که به دست آمد طبیعی بود و از نظر من به خاطر تغییر شیوه تمرینات، ملیپوشان آسیب دیدند".
علی مرادی رئیس اسبق فدراسیون وزنهبرداری معتقد است: "دو شغله بودن آقایان نشان از عدم پایبندی افراد به قوانین جاری کشور حکایت دارد و همانطور که مجلس اعلام کرده فعالیت مسئولان دو شغله خلاف قانون است".
وی همچنین بابیان اینکه همه باید در چارچوب قانون عمل کنند و بیقانونی به ورزش آسیب میزند، گفت: "امیدوارم رئیس فعلی فدراسیون وزنهبرداری بین شورای شهر و مدیریت ورزش یکی را انتخاب کند و از قانون تمکین نماید."
بهداد سلیمی که دل پری از مسئولان فدراسیون وزنهبرداری دارد در مصاحبهای دیگر گفته است: "فدراسیون حمایتهایی که لازم بود را در خیلی از زمینهها ازجمله برگزاری بد موقع مسابقات لیگ و... از ما انجام نداد همچنین در مسابقات جهانی تدارکات ضعیفی داشتم، من حرفهایم را میزنم چون از نظر خودم باید این حرفها زده شود اگرچه میدانم رضازاده از دست من ناراحت هم میشود، ما در قهرمانی جهان یک ماساژور و فیزیوتراپ نداشتیم، پشت صحنه کیانوش رستمی من را ماساژ میداد و اینها کمبودهایی است که ما احساس میکنیم، فکر میکنم خیلی وجهه قشنگی نداشت کسی که دو روز پیش قهرمان جهان شده است، بخواهد بیاید و من را ماساژ بدهد. این کموکاستیها وجود دارد و نمیتوان آن را نادیده گرفت."
حال باید دید مسئولان این رشته مدالآور چه چارهای میاندیشند، آیا سعی بر رفع کاستیها دارند یا بر همین روش خود پافشاری میکنند.
,
,
,
, .,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, .,
,
,
انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه