گفت و گو با لیلا ابراهیمی:
اولین بانوی مدالآور جمهوری اسلامی: اولویت اصلی من خانواده است
من نمی گویم دویدن با حجاب و پوشش، کار راحتی است. مثلا در ژاپن وقتی میخواستم رکورد پنج هزار متر را بزنم، واقعا احساس کردم دویدن با این لباس، وحشتناک است. اما وقتی می بینیم نتیجهاش خوب است، دیگر به این سختی ها فکر نمیکنم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از "ناصرون "، محیا شهسواری: لیلا ابراهیمی بانوی دونده ایرانی در رشته دوهای نیمه استقامت است. او نخستین دونده زن ایرانی است که موفق به کسب مدال در مسابقات بین المللی برای جمهوری اسلامی شده است. ابراهیمی همچنین در بین سایر زنان دونده ایرانی رکورددار دوهای ۱۵۰۰ متر، ۳۰۰۰ متر، ۳۰۰۰ متر با مانع و ۵۰۰۰ متر است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از "ناصرون "، محیا شهسواری: لیلا ابراهیمی بانوی دونده ایرانی در رشته دوهای نیمه استقامت است. او نخستین دونده زن ایرانی است که موفق به کسب مدال در مسابقات بین المللی برای جمهوری اسلامی شده است. ابراهیمی همچنین در بین سایر زنان دونده ایرانی رکورددار دوهای ۱۵۰۰ متر، ۳۰۰۰ متر، ۳۰۰۰ متر با مانع و ۵۰۰۰ متر است., "ناصرون "، , , محیا شهسواری: ,او در مسابقات قهرمانی ۲۰۰۷ آسیا در امان در ماده ۳۰۰ متر با مانع، سوم شد و اولین مدال دو و میدانی زنان ایرانی پس از انقلاب اسلامی را به دست آورد، و جالب این که مدال برنز او در شرایطی به دست آمد که هیچوقت امکان تمرین این ماده برایش فراهم نشده بود و در همان مسابقات بود که برای اولین بار از مانع چاله آب میپرید! او در مسابقات قهرمانی دو و میدانی داخل سالن ۲۰۰۴ آسیا در تهران نیز یک مدال نقره در ۳۰۰۰ متر و یک مدال برنز در ۱۵۰۰ متر و در مسابقات قهرمانی دو و میدانی داخل سالن ۲۰۱۰ آسیا در تهران یک مدال برنز در ۳۰۰۰ متر گرفت. ابراهیمی در بازیهای آسیایی ۲۰۰۶ دوحه و بازیهای آسیایی داخل سالن ۲۰۰۷ ماکائو و ۲۰۰۹ هانوی هم شرکت کرده است.
,برای اطلاع از جزئیات بیشتر زندگی این بانوی ورزشکار مسلمان، خبرنگار بوشهر24 با او به گفت و گو نشسته است:
,,
خانم ابراهیمی چرا وارد دنیای ورزش شدید؟ آیا از ابتدا به ورزش قهرمانی فکر می کردید؟
, خانم ابراهیمی چرا وارد دنیای ورزش شدید؟ آیا از ابتدا به ورزش قهرمانی فکر می کردید؟,سال 79 و در سن 18 سالگی بود که ورزش را آغاز کردم، احساس کردم که توانمندی حضور در ورزش حرفه ای را دارم. با اینکه کم سن و سال بودم موقعی که وارد سالن شدم تصمیم گرفتم حالا که پایم را در این سالن گذاشته ام به جایی برسم که همه من را به عنوان یک زن ورزشکار بشناسند. البته روزهای خیلی سختی را گذراندم، چون در آن زمان تجهیزات مان نامناسب و شرایط ورزش آن موقع برای بانوان محدودتر بود.
,فشارهای تمرین با مربیها خیلی سخت و محدودیتها خیلی زیاد بود و همین امر باعث شده بود استرس زیادی داشته باشم. اما به هر صورت خودم تصمیم گرفته بودم که وارد این مسیر شوم و شخصی هم هستم که کاری را که شروع میکنم به انتها میرسانم.
,,
وقتی که شروع کردید و وارد ورزش حرفه ای شدید خانواده شما را تا چه حد حمایت می کردند؟ با شرایط شما و حضور مداوم در اردو ها و دوری از خانواده مشکلی نداشتند؟
, وقتی که شروع کردید و وارد ورزش حرفه ای شدید خانواده شما را تا چه حد حمایت می کردند؟ با شرایط شما و حضور مداوم در اردو ها و دوری از خانواده مشکلی نداشتند؟,من در خانواده ای فرهنگی متولد شدم. مادرم دبیر و پدرم فردی تحصیل کرده است و برادرهایم همه ورزش دوست هستند اما ورزشکار حرفهای نبودند. خانواده من خیلی دوست داشتند که من هم در حیطه درس و هم در حیطه ورزش آدم موفقی باشم. در آن زمان ورزش های مختلف را به من معرفی میکردند، اما زمانی که مسابقات دوومیدانی را از تلویزیون دیدم، متوجه شدم که به این رشته علاقه مند هستم و پیگیر این رشته شدم.
,اردوهای ما آن طور نبود که انسجام داشته باشد و همیشه در خوابگاه باشیم، فقط نزدیک مسابقهها در اردو بودیم. در آن زمان مسابقات دوومیدانی خیلی کم بود و تنها مسابقات بانوان اسلامی اهمیت زیادی داشت و اعزام داشتیم. ارودهای شهرستان یکی دو تا بود و در آن زمان خانواده هم من را خوب حمایت میکرد.
,وقتی وارد اردو شدم چون در خانواده ای فرهنگی بزرگ شده بودم همیشه مرا همراهی می کردند و با وجود اینکه که کم سن و سال بودم از موفقیتهایم لذت می بردند.
,
, در ادامه شما چگونه توانستید با وجود دوری از خانواده، ارتباط خود را با آنها حفظ کنید؟ آیا این موضوع لطمه ای به ورزش حرفهای تان نزد؟
, در ادامه شما چگونه توانستید با وجود دوری از خانواده، ارتباط خود را با آنها حفظ کنید؟, آیا این موضوع لطمه ای به ورزش حرفهای تان نزد؟,اولین استارت را خانواده شخص ورزشکار میزند. اکنون خودم مربی دوومیدانی هستم و در سالن شهید کشوری میبینم خانوادهها دقت به خرج میدهند و شبانه روز مینشینند در سالن و کنار فرزندان خود هستند.
,ما باید فرهنگ، ارتباط و مدیریت را در خانواده یاد بگیریم. من خودم فردی مستقل بار آمدم و مستقل هم عمل میکردم و خودم همه چیز را تجزیه و تحلیل میکردم و راهی را انتخاب میکردم که به نفع ورزش حرفهای ام باشد که بعد هم این مسئله باعث شد در زندگی شخصیام در مورد درس و زندگی خیلی خودساخته باشم و روی پای خودم بایستم.
,الان هر چه بزرگتر میشویم خانه خلوتتر میشود و شرایط زندگی فرق میکند و خوشبختانه من به عنوان یک شخصی که در اجتماع بزرگ زندگی میکند، به راحتی میتوانم شرایط را اداره کنم.
,,
اگر در شرایطی قرار بگیرید که خانواده شما نیاز به حضور بیشتر شما داشته باشند و لازم باشد که مدام کنارشان باشید یا در آینده ازدواج کنید و فرزندان تان نیاز داشته باشند که شما را کامل در کنار خود داشته باشند، در آن شرایط فکر میکنید اولویت تان ورزش خواهد بود یا خانواده؟
, اگر در شرایطی قرار بگیرید که خانواده شما نیاز به حضور بیشتر شما داشته باشند و لازم باشد که , مدام کنارشان باشید یا در آینده ازدواج کنید و فرزندان تان نیاز داشته باشند که شما را کامل در کنار خود داشته باشند، در آن شرایط فکر میکنید اولویت تان ورزش خواهد بود یا خانواده؟,حتما اولویت برای من خانواده خواهد بود. من یکبار در این شرایط قرار گرفتم و آن مربوط به فوت پدرم بود که در آن شرایط من بیشتر تمرکزم را برای خانواده میگذاشتم، اما به کارهای دیگرم نیز رسیدگی میکردم.
,من معتقدم که اگر یک کار را انجام دهید و بقیه کارها را رها کنید یک آدم معمولی میشوید و آدمی نمیشوید که اعتماد به نفس تان دائمی باشد و همه جوانب را در زندگی مد نظر داشته باشید.
,,
پس یعنی این طور نیست که شما پیش خودتان فکر کنید که من چند سال تمرینات سخت داشتم و به هیچ وجه ورزش را کنار نمی گذارم؟ در هر موقعیتی قابلیت تغییر اهدافتان را دارید؟
, پس یعنی این طور نیست که شما پیش خودتان فکر کنید که من چند سال تمرینات سخت داشتم و به هیچ وجه ورزش را کنار نمی گذارم؟ در هر موقعیتی قابلیت تغییر اهدافتان را دارید؟,ببینید. شما اگر فردی خودساخته باشید، وقتی میبینید شرایط خانوادهتان متفاوت است، میتوانید با یک برنامهریزی، شرایط را نرمال کنید. البته مطمئنا یک زن تمرکز فکری و روحی اش همیشه به سمت خانواده منعطف می شود، اما خیلی از قهرمانهای دنیا هستند که خانواده تشکیل داده اند، خانوادهشان را دارند و قهرمان هم هستند.
,,
ورزش کردن با پوشش کامل سخت نیست؟
, ورزش کردن با پوشش کامل سخت نیست؟,من نمی گویم دویدن با حجاب و پوشش، کار راحتی است. مثلا در ژاپن وقتی میخواستم رکورد پنج هزار متر را بزنم، واقعا احساس کردم دویدن با این لباس، وحشتناک است. اما وقتی می بینیم نتیجهاش خوب است، دیگر به این سختی ها فکر نمیکنم. وقتی پرچم ایران به اهتزاز در می آید همه این سختی ها از یاد می رود و از همه مهم تر وقتی به عنوان یک زن مسلمان ایرانی بر اعتقادات خود پایبندی و آن را به جهان ثابت می کنی این چیزها اصلا اهمیت ندارد.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه