قلعه دختر,قلعه ای تاریخی با استراتژی دفاعی امروزی +تصویر
این قلعه قدمت هزاران ساله دارد . برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از پیام بشرویه،یکی از آثار قدیمی این محل ، قلعه دختر است . قلعه ای است در فاصله 12 کیلومتری غرب بشرویه در مجاورت آبی و معروف به آسیاب دهنه بر بالای کوهی به ارتفاع تقریبی 400 متر از سطح زمین بر بالای قلعه ای مخروطی شکل قرار گرفته است و از سه طرف مشرف بر پرتگاه تقریباً غیر قابل عبوری است و فقط از سمت جنوبی آن راه برای عبور سختی وجود دارد بر بالای قلعه برجهای متعددی وجود دارد به ارتفاع تقریبی 3 الی 4 متر با دیوارهای به هم پیوسته که چند محفظه و اتاقک که به نظر محل جمع آوری آب و نزولات آسمانی و سکونت بوده اطراف آن ساخته شده گرچه آثار باقی مانده از این بنا ناچیز است و تقریباً همه بخشهای آن خراب شده لیکن به واسطه برخورداری از مصالح مقاوم که از سنگهای تراشیده شده خود محل و ملات مخصوص فراهم آمده دیواره های آن همچنان پابرجا است .
, شبکه اطلاع رسانی دانا, پیام بشرویه,موقعیت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است به طوریکه از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است در زیر پای ضلع شرقی این کوه زمین بایری است که به نظر زمانی دایر بوده است عده ای اعتقاد دارندکه قبلاً آب بشرویه در این زمین زراعت می شده ولی بعداً چون زمینهای فعلی بشرویه رامناسب تر دیده اند جریان آب را عوض کردند . در مورد سابق تاریخی آن « دو نظر وجود دارد ، یکی قلعه مزبور در عداد سلسله قلاعی است که به همین نام از دوران ساسانی باقی مانده و نمونه هایی از آن در دیگر شهرهای ایران دیده می شود و همگی از نظر بافت بر بالای بلندیها و نقاط صعب العبور قرار دارند و اغلب شیوه بنای مربوط به قبل از اسلام و خصوصاً عهد ساسانی را داشته و بیشتر جنبه تقدس و دفاعی داشته است . بر این اساس این قلعه قدمت هزاران ساله دارد .
برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است . ولی هم اکنون سازمان میراث فرهنگی ، هیچ اطلاعی جز اینکه قلعه مزبور به دوره ساسانی ندارد .نظر ضعیف دیگر مربوط به دوره فعالیت اسماعیلیان در جنوب خراسان به خصوص ناحیه قهستان است و این قلعه احتمالاً در زمره پناهگاههایی است که این فرقه در منطقه تون و طبس داشته اند و در نیمه قرن هفتم هجری با حمله مغول ویران شد . گرچه سبک بنای قلعه با شیوه معماری و موقعیت قلاع اسماعیلی در ایران متفاوت است اما بعید نیست که در دوران نفوذ اسماعیلیان مورد استفاده نیز واقع شده باشد به خصوص که مسیر حرکت و جاده ارتباطی تون به طبس نیز سابقاً از کنار همین محل می گذشته است و از نظر دفاعی شرایط ممتازی داشته است . در مجموع ، در حوزه جغرافیایی بشرویه قلاع زیادی به چشم می خوردکه ازنظرمعماری اختلاف ها و مشابهت هایی با هم دارند بخش عمده آنها در مرکز دهستان بخش بشرویه واقع اند که می توان آنها را در دودسته جای داد :
1-قلاع بزرگی که در وسط آنها معبر کشی شده و در کنار هر معبر اطاقهای متعددی احداث و فاقد صحن و حیاطند مانند قلعه طرجد .
2- قلاع کوچکتری که اطاقک های آن در چهار ضلع حصار قلعه واقع و چسبیده به دیوار اصلیند و برخوردار از صحن و حیاط وسیع مانند عزیز آباد – گازرگاه رقه – قلعه قدیمی بشرویه مصالح به کار رفته در آنها اغلب خشت و گل بوده است . از میان مجموعه قلعه ها دو قلعه ارسک بر بالای ارتفاعات و در مساحت نسبتاً کمی بنا شده و احتمالاً محل استقرار دیده بان بوده است و بقیه در سطح صاف بنا شده در حال حاضر اکثر قلعه ها یا کاملاً تخریب شده اند .........مانند قلعه نیگنان ، غنی آباد ، بشرویه ، حسین آباد ، اصفاک ، ترجد ، فتح آباد ، میر حسینخان رقه ، و آنچه باقی مانده به محل نگهداری احشام تبدیل شده است مانند، قلعه عزیز آباد – گازارگاه رقه و غیره .
موقعیت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است به طوریکه از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است در زیر پای ضلع شرقی این کوه زمین بایری است که به نظر زمانی دایر بوده است عده ای اعتقاد دارندکه قبلاً آب بشرویه در این زمین زراعت می شده ولی بعداً چون زمینهای فعلی بشرویه رامناسب تر دیده اند جریان آب را عوض کردند . در مورد سابق تاریخی آن « دو نظر وجود دارد ، یکی قلعه مزبور در عداد سلسله قلاعی است که به همین نام از دوران ساسانی باقی مانده و نمونه هایی از آن در دیگر شهرهای ایران دیده می شود و همگی از نظر بافت بر بالای بلندیها و نقاط صعب العبور قرار دارند و اغلب شیوه بنای مربوط به قبل از اسلام و خصوصاً عهد ساسانی را داشته و بیشتر جنبه تقدس و دفاعی داشته است . بر این اساس این قلعه قدمت هزاران ساله دارد .
برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است . ولی هم اکنون سازمان میراث فرهنگی ، هیچ اطلاعی جز اینکه قلعه مزبور به دوره ساسانی ندارد .نظر ضعیف دیگر مربوط به دوره فعالیت اسماعیلیان در جنوب خراسان به خصوص ناحیه قهستان است و این قلعه احتمالاً در زمره پناهگاههایی است که این فرقه در منطقه تون و طبس داشته اند و در نیمه قرن هفتم هجری با حمله مغول ویران شد . گرچه سبک بنای قلعه با شیوه معماری و موقعیت قلاع اسماعیلی در ایران متفاوت است اما بعید نیست که در دوران نفوذ اسماعیلیان مورد استفاده نیز واقع شده باشد به خصوص که مسیر حرکت و جاده ارتباطی تون به طبس نیز سابقاً از کنار همین محل می گذشته است و از نظر دفاعی شرایط ممتازی داشته است . در مجموع ، در حوزه جغرافیایی بشرویه قلاع زیادی به چشم می خوردکه ازنظرمعماری اختلاف ها و مشابهت هایی با هم دارند بخش عمده آنها در مرکز دهستان بخش بشرویه واقع اند که می توان آنها را در دودسته جای داد :
1-قلاع بزرگی که در وسط آنها معبر کشی شده و در کنار هر معبر اطاقهای متعددی احداث و فاقد صحن و حیاطند مانند قلعه طرجد .
2- قلاع کوچکتری که اطاقک های آن در چهار ضلع حصار قلعه واقع و چسبیده به دیوار اصلیند و برخوردار از صحن و حیاط وسیع مانند عزیز آباد – گازرگاه رقه – قلعه قدیمی بشرویه مصالح به کار رفته در آنها اغلب خشت و گل بوده است . از میان مجموعه قلعه ها دو قلعه ارسک بر بالای ارتفاعات و در مساحت نسبتاً کمی بنا شده و احتمالاً محل استقرار دیده بان بوده است و بقیه در سطح صاف بنا شده در حال حاضر اکثر قلعه ها یا کاملاً تخریب شده اند .........مانند قلعه نیگنان ، غنی آباد ، بشرویه ، حسین آباد ، اصفاک ، ترجد ، فتح آباد ، میر حسینخان رقه ، و آنچه باقی مانده به محل نگهداری احشام تبدیل شده است مانند، قلعه عزیز آباد – گازارگاه رقه و غیره .
موقعیت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است به طوریکه از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است در زیر پای ضلع شرقی این کوه زمین بایری است که به نظر زمانی دایر بوده است عده ای اعتقاد دارندکه قبلاً آب بشرویه در این زمین زراعت می شده ولی بعداً چون زمینهای فعلی بشرویه رامناسب تر دیده اند جریان آب را عوض کردند . در مورد سابق تاریخی آن « دو نظر وجود دارد ، یکی قلعه مزبور در عداد سلسله قلاعی است که به همین نام از دوران ساسانی باقی مانده و نمونه هایی از آن در دیگر شهرهای ایران دیده می شود و همگی از نظر بافت بر بالای بلندیها و نقاط صعب العبور قرار دارند و اغلب شیوه بنای مربوط به قبل از اسلام و خصوصاً عهد ساسانی را داشته و بیشتر جنبه تقدس و دفاعی داشته است . بر این اساس این قلعه قدمت هزاران ساله دارد .
برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است . ولی هم اکنون سازمان میراث فرهنگی ، هیچ اطلاعی جز اینکه قلعه مزبور به دوره ساسانی ندارد .نظر ضعیف دیگر مربوط به دوره فعالیت اسماعیلیان در جنوب خراسان به خصوص ناحیه قهستان است و این قلعه احتمالاً در زمره پناهگاههایی است که این فرقه در منطقه تون و طبس داشته اند و در نیمه قرن هفتم هجری با حمله مغول ویران شد . گرچه سبک بنای قلعه با شیوه معماری و موقعیت قلاع اسماعیلی در ایران متفاوت است اما بعید نیست که در دوران نفوذ اسماعیلیان مورد استفاده نیز واقع شده باشد به خصوص که مسیر حرکت و جاده ارتباطی تون به طبس نیز سابقاً از کنار همین محل می گذشته است و از نظر دفاعی شرایط ممتازی داشته است . در مجموع ، در حوزه جغرافیایی بشرویه قلاع زیادی به چشم می خوردکه ازنظرمعماری اختلاف ها و مشابهت هایی با هم دارند بخش عمده آنها در مرکز دهستان بخش بشرویه واقع اند که می توان آنها را در دودسته جای داد :
1-قلاع بزرگی که در وسط آنها معبر کشی شده و در کنار هر معبر اطاقهای متعددی احداث و فاقد صحن و حیاطند مانند قلعه طرجد .
2- قلاع کوچکتری که اطاقک های آن در چهار ضلع حصار قلعه واقع و چسبیده به دیوار اصلیند و برخوردار از صحن و حیاط وسیع مانند عزیز آباد – گازرگاه رقه – قلعه قدیمی بشرویه مصالح به کار رفته در آنها اغلب خشت و گل بوده است . از میان مجموعه قلعه ها دو قلعه ارسک بر بالای ارتفاعات و در مساحت نسبتاً کمی بنا شده و احتمالاً محل استقرار دیده بان بوده است و بقیه در سطح صاف بنا شده در حال حاضر اکثر قلعه ها یا کاملاً تخریب شده اند .........مانند قلعه نیگنان ، غنی آباد ، بشرویه ، حسین آباد ، اصفاک ، ترجد ، فتح آباد ، میر حسینخان رقه ، و آنچه باقی مانده به محل نگهداری احشام تبدیل شده است مانند، قلعه عزیز آباد – گازارگاه رقه و غیره .
موقعیت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است به طوریکه از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است در زیر پای ضلع شرقی این کوه زمین بایری است که به نظر زمانی دایر بوده است عده ای اعتقاد دارندکه قبلاً آب بشرویه در این زمین زراعت می شده ولی بعداً چون زمینهای فعلی بشرویه رامناسب تر دیده اند جریان آب را عوض کردند . در مورد سابق تاریخی آن « دو نظر وجود دارد ، یکی قلعه مزبور در عداد سلسله قلاعی است که به همین نام از دوران ساسانی باقی مانده و نمونه هایی از آن در دیگر شهرهای ایران دیده می شود و همگی از نظر بافت بر بالای بلندیها و نقاط صعب العبور قرار دارند و اغلب شیوه بنای مربوط به قبل از اسلام و خصوصاً عهد ساسانی را داشته و بیشتر جنبه تقدس و دفاعی داشته است . بر این اساس این قلعه قدمت هزاران ساله دارد .
برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است . ولی هم اکنون سازمان میراث فرهنگی ، هیچ اطلاعی جز اینکه قلعه مزبور به دوره ساسانی ندارد .نظر ضعیف دیگر مربوط به دوره فعالیت اسماعیلیان در جنوب خراسان به خصوص ناحیه قهستان است و این قلعه احتمالاً در زمره پناهگاههایی است که این فرقه در منطقه تون و طبس داشته اند و در نیمه قرن هفتم هجری با حمله مغول ویران شد . گرچه سبک بنای قلعه با شیوه معماری و موقعیت قلاع اسماعیلی در ایران متفاوت است اما بعید نیست که در دوران نفوذ اسماعیلیان مورد استفاده نیز واقع شده باشد به خصوص که مسیر حرکت و جاده ارتباطی تون به طبس نیز سابقاً از کنار همین محل می گذشته است و از نظر دفاعی شرایط ممتازی داشته است . در مجموع ، در حوزه جغرافیایی بشرویه قلاع زیادی به چشم می خوردکه ازنظرمعماری اختلاف ها و مشابهت هایی با هم دارند بخش عمده آنها در مرکز دهستان بخش بشرویه واقع اند که می توان آنها را در دودسته جای داد :
1-قلاع بزرگی که در وسط آنها معبر کشی شده و در کنار هر معبر اطاقهای متعددی احداث و فاقد صحن و حیاطند مانند قلعه طرجد .
2- قلاع کوچکتری که اطاقک های آن در چهار ضلع حصار قلعه واقع و چسبیده به دیوار اصلیند و برخوردار از صحن و حیاط وسیع مانند عزیز آباد – گازرگاه رقه – قلعه قدیمی بشرویه مصالح به کار رفته در آنها اغلب خشت و گل بوده است . از میان مجموعه قلعه ها دو قلعه ارسک بر بالای ارتفاعات و در مساحت نسبتاً کمی بنا شده و احتمالاً محل استقرار دیده بان بوده است و بقیه در سطح صاف بنا شده در حال حاضر اکثر قلعه ها یا کاملاً تخریب شده اند .........مانند قلعه نیگنان ، غنی آباد ، بشرویه ، حسین آباد ، اصفاک ، ترجد ، فتح آباد ، میر حسینخان رقه ، و آنچه باقی مانده به محل نگهداری احشام تبدیل شده است مانند، قلعه عزیز آباد – گازارگاه رقه و غیره .
موقعیت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است به طوریکه از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است در زیر پای ضلع شرقی این کوه زمین بایری است که به نظر زمانی دایر بوده است عده ای اعتقاد دارندکه قبلاً آب بشرویه در این زمین زراعت می شده ولی بعداً چون زمینهای فعلی بشرویه رامناسب تر دیده اند جریان آب را عوض کردند . در مورد سابق تاریخی آن « دو نظر وجود دارد ، یکی قلعه مزبور در عداد سلسله قلاعی است که به همین نام از دوران ساسانی باقی مانده و نمونه هایی از آن در دیگر شهرهای ایران دیده می شود و همگی از نظر بافت بر بالای بلندیها و نقاط صعب العبور قرار دارند و اغلب شیوه بنای مربوط به قبل از اسلام و خصوصاً عهد ساسانی را داشته و بیشتر جنبه تقدس و دفاعی داشته است . بر این اساس این قلعه قدمت هزاران ساله دارد .
,
برخی اعتقادات محلی نیز این نظریه را تاکیدمی کند من جمله اینکه در دوران های قدیم گبرها در آن زندگی می کرده اند و یا برخی آثار قبر که گفته می شود متعلق به گبرها است . ولی هم اکنون سازمان میراث فرهنگی ، هیچ اطلاعی جز اینکه قلعه مزبور به دوره ساسانی ندارد .نظر ضعیف دیگر مربوط به دوره فعالیت اسماعیلیان در جنوب خراسان به خصوص ناحیه قهستان است و این قلعه احتمالاً در زمره پناهگاههایی است که این فرقه در منطقه تون و طبس داشته اند و در نیمه قرن هفتم هجری با حمله مغول ویران شد . گرچه سبک بنای قلعه با شیوه معماری و موقعیت قلاع اسماعیلی در ایران متفاوت است اما بعید نیست که در دوران نفوذ اسماعیلیان مورد استفاده نیز واقع شده باشد به خصوص که مسیر حرکت و جاده ارتباطی تون به طبس نیز سابقاً از کنار همین محل می گذشته است و از نظر دفاعی شرایط ممتازی داشته است . در مجموع ، در حوزه جغرافیایی بشرویه قلاع زیادی به چشم می خوردکه ازنظرمعماری اختلاف ها و مشابهت هایی با هم دارند بخش عمده آنها در مرکز دهستان بخش بشرویه واقع اند که می توان آنها را در دودسته جای داد :
1-قلاع بزرگی که در وسط آنها معبر کشی شده و در کنار هر معبر اطاقهای متعددی احداث و فاقد صحن و حیاطند مانند قلعه طرجد .
2- قلاع کوچکتری که اطاقک های آن در چهار ضلع حصار قلعه واقع و چسبیده به دیوار اصلیند و برخوردار از صحن و حیاط وسیع مانند عزیز آباد – گازرگاه رقه – قلعه قدیمی بشرویه مصالح به کار رفته در آنها اغلب خشت و گل بوده است . از میان مجموعه قلعه ها دو قلعه ارسک بر بالای ارتفاعات و در مساحت نسبتاً کمی بنا شده و احتمالاً محل استقرار دیده بان بوده است و بقیه در سطح صاف بنا شده در حال حاضر اکثر قلعه ها یا کاملاً تخریب شده اند .........مانند قلعه نیگنان ، غنی آباد ، بشرویه ، حسین آباد ، اصفاک ، ترجد ، فتح آباد ، میر حسینخان رقه ، و آنچه باقی مانده به محل نگهداری احشام تبدیل شده است مانند، قلعه عزیز آباد – گازارگاه رقه و غیره .
,
,
,
,
, 
, , 
, , 
, , 
, , 
, , 
, انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه