به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از بلاغ، یک روز سرد زمستانی، تو تصمیم داری پس از مدتها سری به مزار درگذشتگان بزنی، باران ملایمی میبارد و تو غرق در فکری و قصد داری تا با پیاده رفتن، خودت را درگیر ترافیک شدید خیابانهای منتهی به آرامگاه ملامجدالدین نکنی تا رشته افکارت از هم وا نشود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ,در طول راه بیوقفه به یاد خاطراتی هستی که از آنان داری، مادربزرگ، پدربزرگ، دوست جوانمرگ شدهات، شهدای محلهات و ... گاهی بغض میکنی اما چون در خیابان هستی خودت را جمع و جور میکنی تا نگاههای کنجکاو را به روی خودت متمرکز نکنی.
در همین حال هستی تا به مزار مادربزرگت میرسی و ناگهان گویی که صاعقهای به تو اصابت کرده باشد، از جا میپری و چشمانت چیزی را می بیند که اصلاً انتضارش را نداری، می بینی که در فضای 35 سانتیمتری مابین قبر مادربزرگت و قبر مجاور آن قبر تازهای اضافه شده و برای این کار بخشی از سنگ قبر هر دو را هم تخریب کردهاند.
دیگر نه میتوان کنار قبر او نشست و نه ایستاد، فقط باید از دور برایش فاتحهای خواند.
وجودم از خشم و عصبانیت پُر شد، به دفتر آرامگاه رفتم و از یکی از کارمندان آنجا علت را جویا شدم، با بیتفاوتی و لحنی توهینآمیز گفت: «ای بابا ! مرده دیگر مرده است، چه فرقی می کند کجا باشد؟»
وقتی در دیگر قطعات آرامگاه ساری پرسه میزنی، میبینی که گورهای بسیاری به این سرنوشت مبتلا شدهاند و در آنجاست که به عینه میفهمی سازمان آرامستان شهرداری ساری دفن مردگان را در این شهر به صنعت پررونق کفن و دفن تبدیل کرده است.
آنان حق دارند که در این کسادی بازار و افول ارزشهای اخلاقی حتی از همشهریهای داغدیده خود نیز کاسبی کنند، آن هم به قیمت فروش و دلالی قبرهایی که همنرخ آپارتمانها شده اند و آنجاست که به نیت کاسبکارانه این افراد پی میبری.
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه