17 دی ماه سالروز کشف حجاب :
کشف حجاب اولین گام عملی رضاخان در رویارویی با حجاب اسلامی زنان مسلمان ایران بود
کشف حجاب بسیاری از مفاسد اخلاقی در جامعه را در پی داشت و خشم بسیاری از مردم به ویژه قشر مذهبیون را برانگیخت و بسیاری از زنان مؤمنه، برای حفظ حجاب از منازل خارج نمیشدند و خود را در خانه حبس کردند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از "کرمان1400"، رضاخان بعدازروی کارآمدن ،برای رسیدن به اهداف شوم خود و زدودن فرهنگ ملت مسلمان ایران،با به وجودآوردن محیطی رعب آور، به اقداماتی پرداخت که هدف از آن اقدامات درنهایت، اجرای مأموریت پلید خود یعنی کشف حجاب بود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, کرمان1400,متحد الشکل کردن لباسها، مقدمه کشف حجاب
, متحد الشکل کردن لباسها، مقدمه کشف حجاب,جـهـت آمـاده سـاخـتـن زمـیـنـه کـشـف حـجـاب ، در تـاریـخ شـشـم دى ۱۳۰۷، مـجـلس آن روز “قـانـون مـتـحـد الشـکـل نـمـودن البـسـه ” را در ۱۴ مـاده به تصویب رساند. بر اساس این قانون ، پوشیدن کت و شلوار و کراوات و کلاه فرنگى براى مردان الزامى شد.
,سپس عدهای از دولتمردان و درباریان به اتفاق همسرانشان به هیبت غربی و به صورت بدحجاب یا بی حجاب در مجامع حکومتی و معابر عمومی ظاهر شدند.
,
, 
, به همین دلیل از قانون لباسهای متحد الشکل به عنوان اولین گام عملی حکومت رضاخان در رویارویی با حجاب اسلامی زنان مسلمان ایران یاد شده است.
,مبارزه با حجاب اسلامی زنان مسلمان در کشورهای اسلامی هیچگاه یک پدیده درونی نبوده و منشأ بیرونی داشته است. این پدیده، تهاجمی استعماری با هدف مسخ هویت اسلامی مردم، ایجاد انشقاق و جدائی در میان ملل مسلمان، ترویج فرهنگ غرب، رواج ابتذال در جوامع اسلامی و نهایتاً انهدام اساس استقلال مسلمانان است.
,
بـى تـردیـد از پـلیـدتـریـن تـرفـنـدهـاى دشـمـنـان اسـلام ، تـوطـئه کـشـف حـجـاب بـود کـه در تـاریـخ مـعـاصـر مـیـهـن مـا بـه شکل رسمى و قانونى اتفاق افتاد.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مى رفت ، با طرح کودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹، و روى کار آوردن “رضاخان میرپنج ” در صدد به اجرا در آوردن “تز اسلامزدایى ” و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عده اى از زنان غرب زده ، بویژه زنان دربارى ، دولتمردان بى اعتنا به مقدسات اسلامى ، به صورت بى حجاب و یا بد حجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تاءثیر اختناق و ظلمت رضاخانى ، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
بـا ابـلاغ قـانون کشف حجاب ، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پـاکـدامـنى و منزلت الهى شان محفوظ بماند. اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمام تر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره نمایند.
بـایـد گـفت حماسه ها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلام ستیزى رضاخان جزء درخشنده ترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
بـى تـردیـد از پـلیـدتـریـن تـرفـنـدهـاى دشـمـنـان اسـلام ، تـوطـئه کـشـف حـجـاب بـود کـه در تـاریـخ مـعـاصـر مـیـهـن مـا بـه شکل رسمى و قانونى اتفاق افتاد.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مى رفت ، با طرح کودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹، و روى کار آوردن “رضاخان میرپنج ” در صدد به اجرا در آوردن “تز اسلامزدایى ” و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عده اى از زنان غرب زده ، بویژه زنان دربارى ، دولتمردان بى اعتنا به مقدسات اسلامى ، به صورت بى حجاب و یا بد حجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تاءثیر اختناق و ظلمت رضاخانى ، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
بـا ابـلاغ قـانون کشف حجاب ، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پـاکـدامـنى و منزلت الهى شان محفوظ بماند. اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمام تر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره نمایند.
بـایـد گـفت حماسه ها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلام ستیزى رضاخان جزء درخشنده ترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
بـى تـردیـد از پـلیـدتـریـن تـرفـنـدهـاى دشـمـنـان اسـلام ، تـوطـئه کـشـف حـجـاب بـود کـه در تـاریـخ مـعـاصـر مـیـهـن مـا بـه شکل رسمى و قانونى اتفاق افتاد.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مى رفت ، با طرح کودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹، و روى کار آوردن “رضاخان میرپنج ” در صدد به اجرا در آوردن “تز اسلامزدایى ” و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عده اى از زنان غرب زده ، بویژه زنان دربارى ، دولتمردان بى اعتنا به مقدسات اسلامى ، به صورت بى حجاب و یا بد حجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تاءثیر اختناق و ظلمت رضاخانى ، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
بـا ابـلاغ قـانون کشف حجاب ، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پـاکـدامـنى و منزلت الهى شان محفوظ بماند. اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمام تر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره نمایند.
بـایـد گـفت حماسه ها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلام ستیزى رضاخان جزء درخشنده ترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
بـى تـردیـد از پـلیـدتـریـن تـرفـنـدهـاى دشـمـنـان اسـلام ، تـوطـئه کـشـف حـجـاب بـود کـه در تـاریـخ مـعـاصـر مـیـهـن مـا بـه شکل رسمى و قانونى اتفاق افتاد.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مى رفت ، با طرح کودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹، و روى کار آوردن “رضاخان میرپنج ” در صدد به اجرا در آوردن “تز اسلامزدایى ” و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عده اى از زنان غرب زده ، بویژه زنان دربارى ، دولتمردان بى اعتنا به مقدسات اسلامى ، به صورت بى حجاب و یا بد حجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تاءثیر اختناق و ظلمت رضاخانى ، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
بـا ابـلاغ قـانون کشف حجاب ، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پـاکـدامـنى و منزلت الهى شان محفوظ بماند. اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمام تر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره نمایند.
بـایـد گـفت حماسه ها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلام ستیزى رضاخان جزء درخشنده ترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
بـى تـردیـد از پـلیـدتـریـن تـرفـنـدهـاى دشـمـنـان اسـلام ، تـوطـئه کـشـف حـجـاب بـود کـه در تـاریـخ مـعـاصـر مـیـهـن مـا بـه شکل رسمى و قانونى اتفاق افتاد.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مى رفت ، با طرح کودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹، و روى کار آوردن “رضاخان میرپنج ” در صدد به اجرا در آوردن “تز اسلامزدایى ” و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
,
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عده اى از زنان غرب زده ، بویژه زنان دربارى ، دولتمردان بى اعتنا به مقدسات اسلامى ، به صورت بى حجاب و یا بد حجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تاءثیر اختناق و ظلمت رضاخانى ، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
,
بـا ابـلاغ قـانون کشف حجاب ، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پـاکـدامـنى و منزلت الهى شان محفوظ بماند. اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمام تر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره نمایند.
بـایـد گـفت حماسه ها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلام ستیزى رضاخان جزء درخشنده ترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
,
کشف حجاب در ایران نیز پدیده خودجوش داخلی نبود
, کشف حجاب در ایران نیز پدیده خودجوش داخلی نبود,کشف حجاب در ایران نیز پدیده خودجوش داخلی نبود و محرکهای خارجی داشت. این پدیده ناشی از تأثیر فرهنگ و آداب و رسوم غربی تحت عنوان «تجددخواهی» در میان ایرانیان، به ویژه کسانی است که افکار و زندگی غربی را تجربه کردهاند.
نخستین نشانههای کشف حجاب در دربار ناصرالدین شاه قاجار اغاز شد
براساس شواهد تاریخی اولین نشانههای کشف حجاب از دربار ناصرالدین شاه قاجار آغاز شد مسافرتهای شاه به اروپا و مشاهدات وی از وضعیت پوشش زنان اروپائی در انتقال فرهنگ آن دیار به کشور و در ابتدا به دربار و دارالخلافه تأثیر به سزایی داشت.
به تدریج موضوع کشف حجاب در قالب تجدد خواهی به محافل روشنفکری و اشعار شعرا نفوذ کرد و در مطبوعات منعکس شد.
این وضعیت کم و بیش تا پایان دوره قاجار ادامه داشت. میل حکام قاجار به کشف حجاب و مقاومت خانوادهها سبب شد تا پدیده کشف حجاب به غیر از دربار و محافل نزدیک به شاه، رشد چندانی نیابد.
هر چند در اواخر دوره قاجار و در جریان نهضت مشروطه و پس از آن، سیاسیون «نوگرا» و «منورالفکر» گامهایی در حذف پوشش اسلامی بانوان و اشاعه بیحجابی در جامعه برداشتند و نویسندگان و شعرایی چون ایرج میرزا، میرزاده عشقی، عارف قزوینی و ملکالشعرای بهار در این زمینهها قلم فرسایی کردند.
آنان مشروطه را به معنای تجدد خواهی خوانده و بیحجابی را از مظاهر تجددخواهی قلمداد کردند.
طراحان و منادیان کشف حجاب میدانستند که برای رسمیت بخشیدن به این پدیده باید زمینههای لازم ابتدا در کانونهای خانواده فراهم آید. از دید آنان مخالفت مرد با بیحجابی همسر در معابر عمومی عامل اصلی عدم پیشرفت کشف حجاب بود.
از اینرو، برنامههای اولیه درجهت تغییر ذهنیت سرپرست خانواده تدوین شد و سپس جنبه رسمی و قانونی یافت. در وهله نخست از کارکنان دولت آغاز کردند، زیرا آنان در کنترل دولت بودند و دولت نظارت بیشتری بر رفتار آنان داشت. از سوی دیگر، پذیرش این تغییرات توسط آنان، میتوانست راه را برای پذیرش سایر افراد جامعه نیز هموار کند.
بدین منظور و برای رسمیت یافتن کشف حجاب، قانون اتحاد شکل البسه و تبدیل کلاه در چهار ماده و هشت تبصره در جلسه ۶ دی ۱۳۰۷ و در سومین سال پادشاهی رضاخان ـ دوره هفتم قانونگذاری مجلس شورای ملی ـ به تصویب رسید.
گرچه بسیاری از روحانیون از جمله مراجع، ائمه جمعه، مفتیهای اهل سنت و … از این مقررات مستثنی شدند، امّا اجرای این قانون با مقاومت گستردهای در تهران و چند شهر دیگر روبرو شد و روحانیون نیز پیشتاز این مخالفتها بودند.
استفاده از مراکز تعلیم و تربیت و ایجاد مدارس آموزشی به سبک اروپا از دیگر عوامل زمینهساز کشف حجاب در ایران عصر رضاخان بود. گرچه سابقه ایجاد این مدارس نیز به دوره ناصرالدین شاه باز میگشت، امّا رضاخان در آستانه اعلام کشف حجاب، مشوق توسعه این مدارس بود. سفر رضاشاه به ترکیه در خرداد ۱۳۱۳ و مشاهدات وی از بیحجابی در آن کشور، او را در پیگیری روند مقابله با حجاب مصمم تر ساخت.
در مرحله بعد وزارت داخله برای ایجاد هماهنگی بیشتر میان لباس متحدالشکل مردان و کشف حجاب زنان، مقررات جدیدی در مورد نوع پوشش وضع کرد. سپس شاه نیز به وزرا و نمایندگان مجلس اعلام کرد که حذف حجاب زنان را آغاز کنند. در قدم اول بیحجابی از زنان وزرا، معاونان، وکلا و مسئولان کشور آغاز شد.
حکومت، قانون کشف حجاب را پیش از اعلام رسمی آن در ۱۷ دی ۱۳۱۴، به ولایت ابلاغ کرده بود. این قانون در مرحله اجرا با مقاومتهای خونینی روبرو شد و قیام در مسجد گوهر شاد در تیر ۱۳۱۴ از نمونههای آن است.
واقعه مسجد گوهر شاد
دستور تغییر لباس و استفاده از کلاه شاپو که به مشهد رسید،علما و مراجع به شدت متأثر گشتند. آیت اللّه حاج آقا حسین قمی و آیت اللّه سید یونس اردبیلی،طی جلسات متعددی،این مسئله را بررسی کردند و اظهار نمودند که تغییر لباس به برداشتن حجاب منتهی خواهد شد.آیت اللّه حاج حسین قمی تصمیم گرفت به تهران برود وبا رضاخان وارد مذاکره شود. هنگامی که به شهر ری رسید، پلیس محل سکونت ایشان را محاصره کرد. خبر گرفتاری آیت اللّه قمی سبب تشدید احساسات و غلیان افکار عمومی گردید. لذا اجتماع مردم در اطراف مراجع فشرده تر و ناگزیر به مسجد گوهرشاد کشیده شد. در آن جا خطبا و از جمله شیخ محمدتقی بهلول به منبر رفتند و مردم را به مقاومت دعوت نمودند. پس از چند روز، سرانجام صبح جمعه ۲۰ تیر ماه ۱۳۱۴ نیروهای نظامی، اطراف مسجد را محاصره نمودند و مردم را در آن مکان شریف به خاک و خون کشیدند.
کشف حجاب در سالهای باقی مانده حکومت رضاخان اجباری بود و حجاب اسلامی مظهر عقبماندگی شمرده میشد. به همین دلیل نیز، برداشتن چادر از سر زنان به اجبار، بخشی از وظیفه مأموران انتظامی شده بود.
کشف حجاب بسیاری از مفاسد اخلاقی در جامعه را در پی داشت و خشم بسیاری از مردم به ویژه قشر مذهبیون را برانگیخت. بسیاری از زنان مؤمنه، برای حفظ حجاب از منازل خارج نمیشدند و خود را در خانه حبس کردند. بسیاری نیز تلاش میکردند تا حجاب خود را درکوچه و خیابان، به دور از چشم مأمورین، حفظ کنند. پس از سقوط رضا شاه، ظاهراً قید اجبار از کشف حجاب برداشته شد، امّا مطبوعات حکومتی همچنان در ستایش اقدام رضاخان قلم میزدند و درباره مظاهر «تمدن» و «تجددخواهی» و «عقبنماندن از پیشرفت اروپائیها» مطلب مینوشتند. برنامه کلی حکومت نیز دردوره حکومت پهلوی دوم همچنان تبلیغ بر بیحجابی بود و باکسانی که علیه آن اقدام میکردند و یا تبلیغ به حجاب در برنامههایشان بود، برخورد میشد. این در حالی بود که تعداد بسیاری از زنان که در دوره رضاخان به اجبار از پوشش اسلامی محروم شده بودند، در دوره پهلوی دوم و در پی آزادیهای نسبی سالهای اول پس از سقوط رضاخان به حجاب اسلامی خود بازگشتند.
انتهای پیام/گ
کشف حجاب در ایران نیز پدیده خودجوش داخلی نبود و محرکهای خارجی داشت. این پدیده ناشی از تأثیر فرهنگ و آداب و رسوم غربی تحت عنوان «تجددخواهی» در میان ایرانیان، به ویژه کسانی است که افکار و زندگی غربی را تجربه کردهاند.
,نخستین نشانههای کشف حجاب در دربار ناصرالدین شاه قاجار اغاز شد
, نخستین نشانههای کشف حجاب در دربار ناصرالدین شاه قاجار اغاز شد,براساس شواهد تاریخی اولین نشانههای کشف حجاب از دربار ناصرالدین شاه قاجار آغاز شد مسافرتهای شاه به اروپا و مشاهدات وی از وضعیت پوشش زنان اروپائی در انتقال فرهنگ آن دیار به کشور و در ابتدا به دربار و دارالخلافه تأثیر به سزایی داشت.
,به تدریج موضوع کشف حجاب در قالب تجدد خواهی به محافل روشنفکری و اشعار شعرا نفوذ کرد و در مطبوعات منعکس شد.
,این وضعیت کم و بیش تا پایان دوره قاجار ادامه داشت. میل حکام قاجار به کشف حجاب و مقاومت خانوادهها سبب شد تا پدیده کشف حجاب به غیر از دربار و محافل نزدیک به شاه، رشد چندانی نیابد.
,هر چند در اواخر دوره قاجار و در جریان نهضت مشروطه و پس از آن، سیاسیون «نوگرا» و «منورالفکر» گامهایی در حذف پوشش اسلامی بانوان و اشاعه بیحجابی در جامعه برداشتند و نویسندگان و شعرایی چون ایرج میرزا، میرزاده عشقی، عارف قزوینی و ملکالشعرای بهار در این زمینهها قلم فرسایی کردند.
,آنان مشروطه را به معنای تجدد خواهی خوانده و بیحجابی را از مظاهر تجددخواهی قلمداد کردند.
,طراحان و منادیان کشف حجاب میدانستند که برای رسمیت بخشیدن به این پدیده باید زمینههای لازم ابتدا در کانونهای خانواده فراهم آید. از دید آنان مخالفت مرد با بیحجابی همسر در معابر عمومی عامل اصلی عدم پیشرفت کشف حجاب بود.
,از اینرو، برنامههای اولیه درجهت تغییر ذهنیت سرپرست خانواده تدوین شد و سپس جنبه رسمی و قانونی یافت. در وهله نخست از کارکنان دولت آغاز کردند، زیرا آنان در کنترل دولت بودند و دولت نظارت بیشتری بر رفتار آنان داشت. از سوی دیگر، پذیرش این تغییرات توسط آنان، میتوانست راه را برای پذیرش سایر افراد جامعه نیز هموار کند.
,بدین منظور و برای رسمیت یافتن کشف حجاب، قانون اتحاد شکل البسه و تبدیل کلاه در چهار ماده و هشت تبصره در جلسه ۶ دی ۱۳۰۷ و در سومین سال پادشاهی رضاخان ـ دوره هفتم قانونگذاری مجلس شورای ملی ـ به تصویب رسید.
,گرچه بسیاری از روحانیون از جمله مراجع، ائمه جمعه، مفتیهای اهل سنت و … از این مقررات مستثنی شدند، امّا اجرای این قانون با مقاومت گستردهای در تهران و چند شهر دیگر روبرو شد و روحانیون نیز پیشتاز این مخالفتها بودند.
,استفاده از مراکز تعلیم و تربیت و ایجاد مدارس آموزشی به سبک اروپا از دیگر عوامل زمینهساز کشف حجاب در ایران عصر رضاخان بود. گرچه سابقه ایجاد این مدارس نیز به دوره ناصرالدین شاه باز میگشت، امّا رضاخان در آستانه اعلام کشف حجاب، مشوق توسعه این مدارس بود. سفر رضاشاه به ترکیه در خرداد ۱۳۱۳ و مشاهدات وی از بیحجابی در آن کشور، او را در پیگیری روند مقابله با حجاب مصمم تر ساخت.
,در مرحله بعد وزارت داخله برای ایجاد هماهنگی بیشتر میان لباس متحدالشکل مردان و کشف حجاب زنان، مقررات جدیدی در مورد نوع پوشش وضع کرد. سپس شاه نیز به وزرا و نمایندگان مجلس اعلام کرد که حذف حجاب زنان را آغاز کنند. در قدم اول بیحجابی از زنان وزرا، معاونان، وکلا و مسئولان کشور آغاز شد.
,حکومت، قانون کشف حجاب را پیش از اعلام رسمی آن در ۱۷ دی ۱۳۱۴، به ولایت ابلاغ کرده بود. این قانون در مرحله اجرا با مقاومتهای خونینی روبرو شد و قیام در مسجد گوهر شاد در تیر ۱۳۱۴ از نمونههای آن است.
,واقعه مسجد گوهر شاد
, واقعه مسجد گوهر شاد,دستور تغییر لباس و استفاده از کلاه شاپو که به مشهد رسید،علما و مراجع به شدت متأثر گشتند. آیت اللّه حاج آقا حسین قمی و آیت اللّه سید یونس اردبیلی،طی جلسات متعددی،این مسئله را بررسی کردند و اظهار نمودند که تغییر لباس به برداشتن حجاب منتهی خواهد شد.آیت اللّه حاج حسین قمی تصمیم گرفت به تهران برود وبا رضاخان وارد مذاکره شود. هنگامی که به شهر ری رسید، پلیس محل سکونت ایشان را محاصره کرد. خبر گرفتاری آیت اللّه قمی سبب تشدید احساسات و غلیان افکار عمومی گردید. لذا اجتماع مردم در اطراف مراجع فشرده تر و ناگزیر به مسجد گوهرشاد کشیده شد. در آن جا خطبا و از جمله شیخ محمدتقی بهلول به منبر رفتند و مردم را به مقاومت دعوت نمودند. پس از چند روز، سرانجام صبح جمعه ۲۰ تیر ماه ۱۳۱۴ نیروهای نظامی، اطراف مسجد را محاصره نمودند و مردم را در آن مکان شریف به خاک و خون کشیدند.
,کشف حجاب در سالهای باقی مانده حکومت رضاخان اجباری بود و حجاب اسلامی مظهر عقبماندگی شمرده میشد. به همین دلیل نیز، برداشتن چادر از سر زنان به اجبار، بخشی از وظیفه مأموران انتظامی شده بود.
,کشف حجاب بسیاری از مفاسد اخلاقی در جامعه را در پی داشت و خشم بسیاری از مردم به ویژه قشر مذهبیون را برانگیخت. بسیاری از زنان مؤمنه، برای حفظ حجاب از منازل خارج نمیشدند و خود را در خانه حبس کردند. بسیاری نیز تلاش میکردند تا حجاب خود را درکوچه و خیابان، به دور از چشم مأمورین، حفظ کنند. پس از سقوط رضا شاه، ظاهراً قید اجبار از کشف حجاب برداشته شد، امّا مطبوعات حکومتی همچنان در ستایش اقدام رضاخان قلم میزدند و درباره مظاهر «تمدن» و «تجددخواهی» و «عقبنماندن از پیشرفت اروپائیها» مطلب مینوشتند. برنامه کلی حکومت نیز دردوره حکومت پهلوی دوم همچنان تبلیغ بر بیحجابی بود و باکسانی که علیه آن اقدام میکردند و یا تبلیغ به حجاب در برنامههایشان بود، برخورد میشد. این در حالی بود که تعداد بسیاری از زنان که در دوره رضاخان به اجبار از پوشش اسلامی محروم شده بودند، در دوره پهلوی دوم و در پی آزادیهای نسبی سالهای اول پس از سقوط رضاخان به حجاب اسلامی خود بازگشتند.
,انتهای پیام/گ
,]
ارسال دیدگاه